Me & Others

والسلام

2007-09-04T20:23:00.000+03:30

وقت خونه تکونیه. به برکت گیج زدن و باز نشدن بلاگر، و بر خلاف قولی که دادم که اسباب کشی کردنم موقت باشه، حمع کردم و رفتم خونه ی نو. و باز هم در نتیجه ی بعضی صحبتا و اتقافا تصمیم گرفتم که این بازی من و میترا و بقیه رو تمومش کنم. من همچنان ننه لنگ درازم. در این تردید نکنید. اما دارم از سایه میام بیرون. یواش یواش از خودم خوشم اومده و دیگه اونقدرا از هویتم نمی ترسم.

همین....

آدرس خونه ی نو و ایمیلم همین دور و براست. اگه مهمه می تونید پیداش کنید!

2007-08-18T17:04:00.001+03:30

خواب دیدم. می‌خواستم دانشگاه عوض کنم. برم آزاد. یه واحد پرت. عین وقتی که داشتم مدرسه جابه‌جا می‌کردم همه دوره افتاده بودن که نکن و اشتباهه. آخر سر رفتم سراغ بیژن. با سمیرا بود. یادم نیست چه طوری راضیش کرد که غر نزنه. اما یادمه ته یکی از راهروهای موزه هنرهای معاصر حرف می‌زدیم و من تند و تند پرسیدم که این جوری شده و تو چی می‌گی. و هر چی تو بگی برای من حکمه. برم یا نه. من‌من می‌کرد و من سمیرا رو می‌دیدم که کلافه است از حرف زدن ماها. گفتم بعداً جواب بده. رفتیم خونه. من سعی کردم دل سمیرا رو به دست بیارم. سعی کردم خودم رو لوس کنم و یخ رو بشکنم. آخرش هم نشد.
نمی‌دونم این خزعبلات عوارض چیه. اس‌ام‌اس بی‌جای نازی یا نق‌نق پریسا که چرا من رو به احسان معرفی نکردی یا بحث شیرین لج‌بازی‌های سهراب. مهم هم نیست. منتها نمی‌دونم چرا هی بهش فکر می‌کنم.

*
خب این واقعیت که من برگشتم اینجا به گمانم یه کمی‌ توضیح می‌خواد. تو دوران خانه به دوشی! یه بحثی مطرح شد بر این پایه که اگه من نمی‌خوام پاسخگو باشم و اهمیت بدم به نظر کسی که نوشته‌های من رو می‌خونه و مدعیم که برام مهم نیست و واسه خودم می‌نویسم، پس دیگه کامنت داشتن معنی نداره. هنوز هم این حرف به نظرم درسته. نتیجه این بود که من کامنتا رو بستم و لینکا رو پاک کردم. حالا اما خیلی مطمئن نیستم که بخوام همین کار رو بکنم. به اضافه‌ی این که به شدت نیازمند یه گپ دیگه ام در مورد یه سری تغییرات. و ترجیح می‌دم که هر تحولی می‌خوام ایجاد کنم یه باره باشه. اینه که فعلاً بر همان منوال قدیم باشد تا بعد!

*
دخترک اومده و با خودش طوفان به پا کرده. از خوب تا بد. از گردش و بیرون رفتن دائمی تا بداخلاقی‌ها و نق‌نق‌های عجیب و غریب. دوره‌ی جدید مهمونی‌های هر شبی هم شروع شده و فعلاً ادامه داره. من هنوز گیجم. به شدت از درس و کار عقبم و توی این دو سه هفته فقط فرخ رو دیدم. دلم برای همه تنگ شده چه جور. دوست ندارم بره ولی این به هم ریختن روال زندگی که کلی زحمت کشیده بودیم تا به این ثبات نیم‌بند برسه رو هم دوست ندارم. دیشب که خونه‌ی دایی سه چهارتایی با این جغله‌ها نشسته بودیم و هرهر می‌خندیدیم، باز برگشتم سر همون نوستالژی بزرگ شدن. بدم میاد از این تحولات به شدت موقت زندگی.

2007-08-17T01:35:00.000+03:30

من متوهمم؟ یعنی باز می شه؟ یعنی می شه برگردم سر خونه زندگیم؟ از آوارگی در اومدم؟

چه خبره اینجا؟؟؟؟؟؟؟

2007-06-11T10:37:00.000+03:30

دل به دریا می زنم و ایمیل های بالکم رو باز می کنم. محض خنده و تنوع بد هم نیست:

Do not ignore me please,
I found your email somewhere and now decided to write you.
I am coming to your place in few weeks and thought we
can meet each other. Let me know if you do not mind.
I am a nice pretty girl. Don't reply to this email.
Email me directly at...

Hello! I am tired, today, interested in chatting with nice pretty girl? Email me at … only. Don't miss some of my naughty pictures.

بماند که کلی غلطا رو اصلاح کردم!

2007-06-10T22:28:00.000+03:30

ساکت نشسته‌ایم کنار هم. فرم اوزالیدی دست هر کداممان است و تند و تند می‌خوانیم که تمام بشود. با خودم فکر می‌کنم کاش الان کسی با دوربینی از در می‌رسید. از آن صحنه‌هاست. فرم دستم که تمام می‌شود در می‌روم. دست‌هایم را توی سینک می‌شویم و می‌آیم بیرون. اما فایده‌ای ندارد. تا مدت‌ها بو می‌دهند. دیگر اوزالید نمی‌خوانم.

می‌پرسم مطمئنی می‌خوای بریم؟ می‌گویی آره. می‌رویم. قهوه‌اش خوشمزه است. حتی وقتی که دو تا شکر هم کم باشد. اما نمی‌دانم چه حسی داری. من به جای تو حالم بد بود.

قدم‌زنان بحث می‌کنیم. تو سرت پایین است و داری حرف می‌زنی. کنار دیوار، کسی از رو به رو می‌آید. آشناست. و متعجب هم. نیش باز می‌کنم و حال و احوالی. از کنارت می‌گذرد و تو ندیده‌ای و حرف می‌زنی. رد که می‌شود می‌خندم و می‌گویم یه پرونده‌ی حسابی برام ساخته شد. می‌گویی چرا؟ جوابم مزخرف است. تو شاید باور نکردی اما برای گفتن این یک بند جواب لعنتی ماه‌ها با خودم سروکله زدم. نمی‌دانم باید از رد شدن یوسف خوشحال باشم یا ناراحت. خوشحال بهتر است. هر چه باشد خبرگزاری‌ها هم کارهای خوبی می‌کنند.

دخترک با دوتا دسته بلاستومریا کنارم می‌نشیند. یکی زرد و قرمز و یکی دیگر صورتی. می‌گویم جایت را با من عوض کن که تکیه‌شان بدهی به دیوار اتوبوس. تعارف می‌کند اما تعارفش عمری ندارد. گرما و کلافگی و بلندی ساقه‌ی گل‌ها مجبورش می‌کند که کوتاه بیاید. حالا من نشسته ام رو به بزرگراه و دسته‌ای بلاستومریا توی صورتم است. غیر از بویش* که گیجم کرده حواسم به این است که آرزوهای کوچک چه زود به نتیجه می‌رسند. و این که چقدر وقت است که دلم می‌خواهد سر کنم توی گل‌فروشی‌ای و شاخه‌ای بخرم و حالا یک دسته جلوی صورتم دارم. فکر می‌کنم که من خوشبخت‌ترم یا این مرد جوانی که سوار بی‌ام‌و قرمز لاکی‌ای شده و زیر پای من توی بزرگراه و ترافیک کلاج و ترمز می‌کند. فکر می‌کنم که من. برای پیاده شدن که بلند می‌شوم دخترک دسته‌ی صورتی را به دستم می‌دهد. می‌گوید که جایی بهش داده‌اند و ببرم و زیاد است و از این حرف‌ها. سرمست بو و رنگ و خوشی به خانه می‌رسم. از آرزوهای کوچک نباید غافل شد.

*: آقای پدر گفت که بو ندارد ولی من هنوز بو احساس می‌کنم. شاید چون انتظار دارم که بویی باشد.

2007-06-07T21:36:00.000+03:30

صدای حرف میاد. می‌گم اگه آشناست سلام برسون، اگرم من نمی‌شناسم که هیچی. می‌گی نمی‌شناسی. می‌خندم. می‌گم پس همون هیچی. بذار فکر کنن من یه دختر خوشگلم و حسودیشون بشه. می‌خندی. می‌خندم. نه به وضع و دیالوگ. به این که شیش هفت ماه پیش با این جور حرفا کلی داد و بیداد راه می‌انداختم و بهنام رو اذیت می‌کردم. حالا خودمم یاد گرفتم. می‌ترسم که این مشتق اون درست شدن کذایی باشه. ترس هم داره.

***
هی لیست می‌نویسم و خط می‌زنم و ایده می‌دم و پس می‌گیرم. هنوز احتمال لگد زدن زیر همه چیز خیلی بالاست. خیلی خیلی بالا. انقدر که خودم هم گاهی نگران می‌شم.

***
پسرک اومده و چند ساعتی تو اتاق من سر کرده. غیر از خورده کاغذای کلاژی که من ندیدم، سه تا نیکولا کوچولو هم جا گذاشته. دیشب کتاب انقلاب اسلامی رو گذاشتم زمین و یه ساعتی نیکولا کوچولو خوندم. دلم واسه تخسی تنگ شده. واسه کتابخونه‌ی کانون هم. انگار که هر چیزی که به سن بین هشت و سیزده سالگی مربوط باشه باید اون جا بگذره. انگار که نمی‌شه نیکولا کوچولو رو جایی دور از نیمکتای چرمی رو به پنجره‌ی کانون خوند، گیرم که اون وقت نیکولا کوچولویی در کار نبود، فقط جلد اول رامونا چاپ شده بود. بزرگ شده‌ام. بد هم بزرگ شده‌ام. نه فقط کتابخونه و مدرسه رو گم کرده‌ام، که نگاه که می‌کنم دلم هم می‌گیره که باید از کتابخونه‌ی دانشکده و سلف و همه‌ی گوشه کنارای آشنا یواش یواش دل بکنم.

*
*
*
*
*
*
*
رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن
ترک من خراب شبگرد مبتلا کن
از من گریز تا تو هم در بلا نیافتی
بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن

[باید شجریان بخونه تا حال امروزم رو داشته باشم....]

2007-06-06T21:21:00.000+03:30

این جا که نشسته‌ام، به در و دیوار از هر کسی یک تکه هست. باور نمی‌کنی. بین این کاغذها چیزهایی پیدا می‌شوند برای آن که به یاد بیاورم روزهایی که خوب بودند و خوب گذشتند. سرم را که بلند می‌کنم کاخ سعدآباد از کارت سعید می‌پرد بیرون. بعد آدرس چاپخانه‌ای که بهنام قرنی پیش پای تلفن برایم خواند. بالاتر که بروم بروشور نمایشگاه آن آقاست، همان که نقاشی محبوب رها پشتش چاپ شده و وقتی بَرَش می‌داشتم کلی خندیدم که حالا چیزی دارم که تو هم دوستش داری. آن طرف‌تر یادداشت گلی است: چو عاشق می‌شدم گفتم ببردم گوهر مقصود..... با یکی از این چشم چشم دو ابروهایی که حالا نمی‌دانم قرار بود آقای کداممان باشد. بعدی اس‌ام‌اس عهد دقیانوس احسان است. بعداًها، بعد از آن حمله‌ی پاک شدن حافظه‌ی گوشی و گم کردن همه‌ی اس‌ام‌اس‌ها، توی سه شنبه‌ها با موری پیدایش کردم. یادم هست که جایی با همان روان‌نویس سبز مورد علاقه‌ی دکتر الف نوشتمش و چند روز بعدتر دادمش به سیما. حتی یادم هم هست که نرگس چیزکی گفته بود راجع بهش. بعد عکس ماست. من و مامان و ابوالحسن خرقانی و البته شیر. با آقای پدر. نیست توی عکس. اما انگار که می‌بینمش دوربین را گرفته دستش و ما را نگاه می‌کند. از تک و توک عکس‌هایی است که تویشان شکل آدم هستم. آن ته هم آخرین کاغذ شماره‌های ضروری است. گلی و رها و نیما. برای وقتی که جایی باشم و در دسترس نباشم و لازم شود که کسی پیدایم کند. هوم..... هیچ وقت هیچ کدامشان به کار نرفتند. حتی آن روز ِ توی کوه که هوا تاریک بود و شماره‌ام در شبکه ناموجود. چیز دیگری هم هست. طرح من از زن شیپوری-به-دوش ریورا. که بد چیزی به یادم می‌آورد، منتها خوب و بد هست دیگر، باید با همه‌اش ساخت. این طرفی که بچرخم کاغذ دراز کتاب‌هایی است که می‌خواهم بخوانم. آن‌ها که خوانده‌ام خط خورده‌اند و مابقی هستند برای روزهای با بودجگی. با شعری که از لابه‌لای یادداشت‌های مهتا کش رفتم. تنهایی/ می‌آید/ چون عروسی/ نامش دنیاست.... بعدترش هم آواز همیشگی روزهای غمناکی‌ام. که هر بار می‌خوانم بلندم می‌کند از روی زمین و هلم می‌دهد به دویدن....Try once more like you did before,Sing a new song, Chiquitita

اما انگار این بار کسی نیست که برای من بخواند How I hate to see you like this, there is no way you can deny it…. انگار می توانم ندیده اش بگیرم. بد هم نیست این جوری....

2007-06-04T08:27:00.000+03:30

می‌دونی اشکال کارم کجاست؟ این جا که هر دفعه که یه زندگی جدید برای خودم می‌سازم، دلم برای اونایی که پشت در موندن می‌سوزه و می‌یارمشون تو بازی. این جوریه که همه‌ی زندگیام مثه هم می‌شن.

2007-05-31T21:13:00.001+03:30

باید گریست. حتی اگر ایمان داشته باشم به این که ساده‌تر از این حرف‌ها هم زن بودنم را تحقیر می‌کنند.

***
کفش‌هایم را شستم. بهانه‌اش گِل آن شب کنسرت گروه خنیا بود. اما فقط این نبود. دیگر وقت شستنش بود. اگر دیر نشده بود.

برای امروزم همین‌ها کافی است. همین "این‌ها" هم برای ثبت در تاریخ است. و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

2007-05-29T20:19:00.000+03:30

ساعت از دو و سه عصر که می‌گذره دیگه درس خوندن تعطیله تا اهل خونه شام بخورن و چایی و مراسم تلویزیون و گپ شروع بشه. می‌ره تا دور و ور نـُه. این یعنی فرصت مبسوطی که می‌شه توش وبگردی کرد با چت و مخلفات و البته فیلم دید (که از موهبات فرشته ی مقسم تصویره!) و حرف زد و یقه‌ی آدما رو توی خیابون و کوچه و خونه گرفت و ور زد.

ایده‌ی اون پست پایینی رسماً شده سرگرمی این روزام. گرچه که سابقهه می‌گه به هرچی بیشتر فکر کنی احتمال وقوعش کمتر می‌شه، ولی چون این یکی حتی فکرش هم هیجان‌انگیزه، سابقه رو بی‌خیال شدم و دارم خوش می‌گذرونم.

می‌رم تحصیلات، می‌رم کار، می‌رم خوش گذرونی با حداقل امکانات (یه چیزی مثل پیاده اومدن تا خونه یا سرک کشیدن تو کتاب‌فروشیه بدون حتی یه قرون بودجه‌ی اضافه یا سر زدن به این دختره بعد ده دوازده روز یا رانندگی با دوز معلوم حرص خوردن). زندگی معمولی نیمه‌مطبوعیه. زهرا بست نشسته تو کتابخونه به خر زدن. انقدر که وسوسه شدم فردا کتاب بزنم زیر بغلم و منم برم. وسط این همه .... اینم ایده‌ایه واسه خودش! منتها باید تعهد بدم که حرف نمی‌زنم، گوشیم رو نمی‌دم دستش که بازی کنه، خوردنی در کار نیست و فقط درس... درس.... * ُ **

[*: آقای موسیقی آب گرم، جان من نیا بگی تکراری حرف می‌زنی!
**: این دو تا کلمه‌ی آخری باید به لحن مخصوص احسان خونده بشه، اون جا که رو به غروب نشسته بودیم. شرمنده .... هنوز تکنولوژی خونم اونقدر بالا نیست که بتونم فایل صوتی بذارم و ادا کنم!]

تازگی ها حسود شدم. انقدر که از خودم بدم بیاد.

***
لیوان این آقای قدیمی کلی مایه ی سرحال‌آورده‌شدگیه این وقتا. فقط حیف که باید با دست راست بلندش کرد. به درد من نمی‌خوره!

2007-05-27T05:38:00.000+03:30

از اونجایی که روز نحس تولد من داره به سرعت نزدیک می‌شه و من از ماجرای تولد بازی و کیک و کادو در برهه‌ی زمانی اون روز خاص به شدت فراریم، بحث چگونگی به یاد آوردن نحسیش مدتیه که به انحاء مختلف در جریانه! نتیجه‌ی آخر تا این لحظه این جوریه که قراره من یه ایمیل گروهی بفرستم واسه‌ی همه‌ی دوستام و خبر بدم که فلان روز فلان جا هستم و مثلاً تولدمه. هرکی بیاد ذوق مرگ می‌شم و از این حرفا.
ببینیم این سیستم جواب می‌ده یا نه!

2007-05-24T10:36:00.000+03:30

خب تصمیم اخذ شد. قرار است که بمانم و بجنگم. راستش دیدم که رفتنم دوتا دلیل بیشتر ندارد: تنبلیم می‌آید که تلاش کنم و می‌ترسم از این که نشود که حتی خود احمق زبان‌نفهم ترسویم هم می‌دانم چه ترس بی‌جایی است. قضیه بیشتر از همه‌ی چیزهای دیگر روکم‌کنی خودم است. اصلاً هم هیچ ربطی به این ندارد که غیر از من آدم‌های دیگری هم ممکن بود در تصمیم‌گیری دخیل باشند یا سرانجام رفتن بد بود یا حرف مردم که برای من یکی حداقل شنیدنی است و هیچ وقت خدا نمی‌توانم گوشم را رویش ببندم.
واقع‌بین که باشم همه‌اش یک مبارزه‌ی ساده است. با برنامه‌ی از پیش تعیین‌شده و رقیب کاملاً آشنا. دفعه‌ی اول و آخر هم نیست که پیش می‌آید و قبلاً هم همه جور نتیجه‌ای گرفته‌ام. از خیلی خوب به خیلی بد. این را هم یادم باشد که به اندازه‌ی خود مبارزه، جشن پیروزی و چه طور جشن گرفتن هم اهمیت دارد، شاید حتی با این مذاکره‌ی آخری بیشتر از خود مبارزه.

(مخاطب خاص: حواست هست؟!؟)

2007-05-19T21:54:00.000+03:30

می‌گم در سکوت خبریم. واقعاً هستم؟ نمی‌دونم. انصافاً گوشیه لاله و خبری نیست اما خب تک و توک آدمایی هم بودن که بی‌خبر از روزگارم، سراغم رو گرفتن. چیزی خواستن یا تعارفی کردن. یا حتی فقط پرسیدن خوبی یا نه، که بگم نه.

چقدر دووم میارم رو نمی‌دونم. ماراتن تازه شروع شده. و شمارش معکوس هم. این هم می‌گذره. مثل همه‌ی چیز‌های دیگه. فکر کنم بد نباشه رسماً اعلام کنم که از حالا به مدت یه ماه و نیم سگم. دلم هم مثه خر واسه همه تنگ شده ولی اگه دور و ور من میاین با واکسن هاری بیاین لطفا،ً پاچه می‌گیرم. نگرانم نباشین. عادیمه.

***
آقای پدر رو می‌برم همون کافه‌ی مخصوص چهل میلیون بار تعریف شده. سکوتش نویز داره. شلوغه. آدما هستن و حرف می‌زنن و عکس می‌گیرن و قلیون می‌کشن و می‌خندن. بد نیست اما اون طوری که من می‌بینمش هم نیست. خوبه که حداقل هنوز قهوه‌اش قابل خوردنه.

***
دارم به این نتیجه می‌رسم که تکرار بعضی حرفا هیچ فایده‌ای نداره. زحمت نکشم و خودم رو خسته نکنم سنگین‌ترم. بالاخره آدم هر جوری شده "خوبم" زورکی رو می‌شنوه. انتظارش رو که داشته باشم ضربه‌ی خوردنش توی صورتم درد کمتری داره.

***
تلخم این روزها.

2007-05-18T09:36:00.000+03:30

به این بازی‌های اینترنتی حسودیم می‌شد. نوستالژی این بود که وقتی بچه بودیم معمولاً بازیم نمی‌دادن. نه که بد بازی کنم. فقط وقت یارکشی و قرار لی‌لی و وسطی کسی "یادش نبود" من رو هم صدا کنه. اهل خاله‌بازی هم نبودم. این جوری شد که بچگیم با کتاب گذشت.
اینجا ولی دعوتم می‌کنن. اولش ذوق مرگ می‌شدم که هی یکی من به بازی شب یلدا یا بازی آرزوها دعوت کرده. برم بنویسم. ولی بعد یه حس ناخوشایندی داشت. بیشتر به خاطر ین که اون چیزی که دلم می‌خواست نوشتنی نبود و اون که می‌نوشتم کلیشه‌ای و آبدوخیاری از آب در میومد. پدرام راست می‌گه. شده یه جور پنجره باز کردن واسه فهمیدن و شناختن آدمای وبلاگ‌نویس. گاهی روشنفکر بازی. گاهی مسخرگی. منم ترجیح می‌دم که کسی باشه و قهوه‌ای و سکوتی یا مسیری و قدم زدنی که حرف بزنم. دلم می‌خواد آرزوهام یا ترس‌هام و تاثیر گرفتن‌هام رو برای کسی بگم که دلم بخواد بشنوه، نه که این وسط بلندگو بذارم و بگم ملت من از پله‌برقی می‌ترسم.

2007-05-12T23:32:00.000+03:30

درس؟ هان؟ با کدام قاف بنویسمش؟ مهم هم هست؟ باید خواند؟ امتحان آخر ترم... معدل.... نمره؟.... بیخیال. زندگی با ولگردی را خوش است! (من غلط کنم که زندگی با ولگردی رو خوش باشه!)

فعلاً که نشستم پای مونیتور و منتظرم که اهل خونه برن بخوابن. بلکه تاریکی و سکوت کمک کنه و یه کـَمکی بخونم. تازه بلکه! هوس یه نون خامه‌ای گنده کردم. از اون آخر شباییه که بیخودی هی می‌رم و میام و چرت و پرت هوس می‌کنم. فردا یه قرون دوزار جزوه‌بازی به راهه. خیلی هم بدم نمی‌یاد. پول بگیر و جزوه تحویل بده و حرص هم نخور. احتمالاً هم به فرمول همیشه پول دو سه تایی رو من باید بدم. باید یکی رو هم پیدا کنم جزوه رو بذارم گردنش ببره تحویل بده. شاید هم ناچار بشم یقه‌ی بعضیا رو بگیرم که آخر ترم درس بخونن و امتحان بدن. خریت که شاخ و دم نداره. من اصولاً سرم درد می‌کنه واسه این خل‌بازیا!

از درسای این ترمم بدم میاد. یه مشت دری‌وری اعصاب‌خورد‌کن. امروز یادم افتاد که بازم دو تا از کتابا رو ندارم و باید قبل از این که دیر بشه برم بخرم. یادم افتاد جزوه ی یه کلاس خفنم ناقصه و قبل از دررفتن بچه‌ها باید کپی بگیرم. یادم افتاد سیما می‌مونه و سیامک و باید با هم بخونیم و قال قضیه رو بکنیم. یادم افتاد ترم گندیه. تموم بشه این ترم! قراره شیرینی بدم. یادم نرفته دختر جان. هنوز سر حرفم هستم!

***
اعتراف کردم. باور می‌کنی؟ به همین راحتی. یادم نیست اول داد کشیدم سرت یا اول اعتراف کردم. اما گفتم بهت. به همین سادگی بود. همه چیز. یه "می‌ترسم" گفتن که دیگه این همه ادا و اطوار نداره. می‌ترسم. چقدر باور کردی رو نمی‌دونم. به نظرم باور کردی. مهم هم نیست. مهم اون چیزیه که نمی‌دونی. اون که این یه کلمه ی ناقابل رو سال ها قایمش کرده بودم که از دهنم در نیاد. حالا پریده بیرون. واسه این چپونده بودمش ته مغزم که نگم. که نشه ورد زبونم. که احترامش سر جای خودش بمونه. انقدر این‌ور و اون‌ور نگمش که لوث بشه و بیافته گزک دست بقیه. حالا دیگه گفتمش. بازم می‌گم. به هر کسی که بپرسه. به درک که نتیجه‌اش سخنرانی دائمی و تکراری شنیدنه راجع به این که چرا نباید بترسم و چه‌طور نباید بترسم. الانش هم کم از آدما نشنیدم. خیلی وقته که حرفا و راه‌حل‌ها تکراری شدن. می‌ترسم. این جوری بگم خوبه؟ می‌خوام انقدر بگم که حال خودم و همه به هم بخوره از شنیدنش. تا حالا فقط اسم نداشته. کلمه نداشته. وگرنه که همه می‌دونن چه مرگمه. بیا. اینم کلمه‌اش. می‌ترسم. می‌ترسم. جسارتش رو ندارم. جراتش رو ندارم. عرضه‌اش رو ندارم. آشناست اینا؟ همه‌اش یعنی می‌ترسم.

بسه؟ باور کردی؟ باور کردین؟ حل شد؟

2007-05-06T22:26:00.000+03:30

برام فال می‌گیره:

"اکنون که احساس مي‌کنيد آرامش بيشتری در زندگي پيدا نموده و اغلب نگراني‌های مربوط به خانواده و سلامتي به پايان رسيده است ، بهتر است همه انرژيتان را صرف بهبودی بيشتر موقعيت اجتماعي و رشته فعاليتتان نمائيد . عشق همچنان بهترين پشتيبان شما خواهد بود و در زندگي زناشوئي آرامشي بي‌نظير تجربه خواهيد نمود . به جشن‌های متعددی دعوت شده و دوستان دوران کودکي و يا تحصيلي را ملاقات خواهيد نمود."

هرهر می‌خندم. : خب من احساس آرامش که به هيچ نحوي نمي‌کنم. نگرانی‌هام تموم که نشده هیچ، اگه اضافه نشن کلی هم پشتک وارو می‌زنم. رشته؟ فعالیت؟ ها؟ عشق هم که ندارم شکر خدا. به جشن هم دعوت نمي‌شم چه برسه به متعدد. دوستام رو هم نمي‌بينم....هوووم..... پرت و پلا بود...!

دست

2007-05-06T20:58:00.000+03:30

نشسته‌ام پشت میزم و فکر می‌کنم. از انگشتر بدم می‌آید. برایم یک جور بزرگ شدن است. از آنهایی که اصلاً دلم نمی‌خواهد سراغم بیاید. انگشتر نقره را دستم می‌کنم و انگشت‌هایم را صاف می‌گیرم. دستم بیست و سه چهار ساله شده است. آن یکی دستبند رنگی رنگی منجوقی را نگاه می‌کنم. روی میز یتیم افتاده. می‌اندازمش به مچم راستم. این یکی دستم در هیجده نوزده سالگی سیر می‌کند. هر چه قدر دست چپم آرام و خانم است، دست راستم بالا و پایین می‌پرد و ایده‌های وسوسه‌برانگیز رو می‌کند. از این دستم تا آن دست چهار پنج سالی فاصله هست. جایی این وسط دست و پا می‌زنم.

2007-05-02T23:05:00.000+03:30

خب این هم محض تنوع. از پارسال تا حالا ثابت مونده بودم. در ادامه ی بقیه ی تغییرات، گفتم ریخت اینجا رو هم عوض کنم که کلکسیونم کامل بشه!

گوشیه رسماً مکافات شده واسم. تا حالا پونصد دفعه قصه گفتم که چرا گوشیم رو تاخت زدم و ماجرا چی بوده. با دیدن سعید و گلی و ژاسمن و کیان هم دچار نوستالژی می شم و آه و ناله ی من گوشیم رو می خوام. عادت می کنم. تقریباً حال کسی رو دارم که بعد عمری از پیکان مثلاً به پراید ارتقا پیدا کنه. تا حالا انقدر به چیزی وابسته نشده بودم.

رفتم نمایشگاه. به صرف دودر کردن بعضی فعالیت های مفیده! خوب و بد بود. بیشتر حس غریبگی به نظرم اعصاب آدمای نمایشگاه رو خورد کرده بود وگرنه که هم نور بهتر بود هم رفت و آمد زیاد فرقی نداشت (می دونم که روز اول بوده و خلوت!) هم خورد و خوراک و "فعالیت های جنبی" یه کم از شبستان دور بود و می شد یه ذره احساس نمایشگاه کرد. هیچی نخریدم. عجله ای نبود. حال و حوصله هم نداشتم. فهرست خریدنی های واجب رو هم نبرده بودم. اوووه حالا مونده تا تموم بشه! آشنا هم ندیدم. نه از صاحب خونه ها و نه از مهمونا! به هر حال این رشته سر دراز دارد!

هه... یکی اومده از من سراغ سینما و تئاتر و کافی شاپ می گیره و آدرس می خواد! بلدم خیلی جاها رو ولی فقط انقدر که خودم برم. اینترنتاً توضیح دادنم به شدت ضعیفه! این دو سه تا رو به خیر گذروندم ولی یکی بیاد کمک.
>:-)

مداد گرفتم دستم دارم از زار و زندگی و فکر و نوشتن بقیه ایراد می گیرم. خوب می شم!

2007-05-01T23:09:00.000+03:30

ماراتن نمایشگاه رو به شروعه. به اضافه ی این که کلی تغییرات هم در جریانه و دیگه محل نمایشگاه ها نیست که بی نقشه بریم سالن مبنا و بانک و انبار و بیست و شیش دی. جای توالت و مرکز اطلاع رسانی رو از حفظ باشیم و فاصله ی بین در ورودی تا حوض رو. غم انگیزناک تر از همه اش اینه که دیگه از کنار فواره های حوضه رد نمی شیم و ترس خیس شدن کتابا نیست. دلم واسه قطره های ریز آب بعد چهار پنج ساعت راه رفتن که با کلی آرامش و خنکی می شستن روی صورت آدم تنگ می شه. هوووووووم....

2007-05-01T19:13:00.000+03:30

می گن این خانومه دعوتم کرده به بازی آرزوها. این یعنی باید بنویسم چه آرزوهایی دارم؟ دارم فکر می کنم که اصلاً گفتن داره یا قبلاً همه رو گفتم.

- خب عشق و عاشقی و مرد رویایی و با شعور و بفهم با قلب قرمز و سلطان قلب ها و When I Need You که جزو آرزوهای همه است. هر کی هم بگه نمی خوام زر زده. فقط دیر و زود داره! ولی جداً از این آرزو می کنم که یه همراه پیدا کنم (می گم پیدا کنم که باز نیای بگی همه نشستن و منتظرن یکی از آسمون بیافته!)، نه عاشق و دوست‌پسر و کیس آینده. خرواری هم ادا و اطوار در این انتخاب دارم. انقدر که تقریباً دور از دسترسه. (بل نگیرین از این حرف لطفاً، قابل توجه بعضیا!)

- این که این درس خوندن لعنتی به فرجامی برسه هم خب آرزوییه. خودش دور از دسترس نیست، خوب بودن فرجامش یه کم سخته.

- آرزو می کنم که یه کم وقت برای ورزش و کوه رفتن پیدا کنم، برای این که مداوم و ثابت برم نه این جوری گاهی گداری.

- یه بودجه ی ثابت برای موسیقی گوش کردن و خریدن. این دیگه دور از دسترس نیست. یه کم عرضه می خواد و سلیقه! به علاوه ی یه کم حوصله ی عکاسی که خب نونوار کردن دوربین هم می طلبه.

هرچی می گردم کسی رو پیدا نمی کنم که بازی کرده باشه. احتمالاً گند دارم می زنم به اصول بازی! حالا، بر مبنای بازی شب یلدا حسین و آرین و ارنواز و یاسمن و علی رو دعوت می کنم.

تو که می خوای آخر سر ننویسی، دیگه دعوت نکنم ها؟

2007-05-01T14:45:00.000+03:30

از کلاس میام بیرون. گیج و ویج. کسی نیست. دور خودم می چرخم و بیخودی این و و اون ور می پلکم. سر از باغچه ی پشت مسجد در میارم. هنوز برای این که عشاق جوان جمع بشن اونجا زوده. تلفنی و حال و احوالی و سر و صدای تاکسی و همین. سلانه سلانه می رم دنبال ناهار. سلف و بعد یکی دو جای دیگه که ممکنه خلوت باشند و نیستند. برمی گردم توی دانشکده و در همیشه بسته ای رو باز می بینم. بیرون که می رم حیاط کوچیکیه که حتماً تازه ساختن و گوشه اش می رسه به جایی سه متر بالاتر از زمین و نردبون فلزی و در نتیجه وسوسه ی پایین رفتن ازش. با همین مانتوی شولا و کوله ی سنگین و ژاکت دست و پاگیر. بیشتر از این که بخوام به پایین رفتن فکر کنم، حواسم پی اینه که نردبونه می ره جزو لیست کارایی که مطمئناً به زودی هوس می کنم انجامشون بدم. فکرش هم هیجان انگیزه. من، با این ریخت مثبت و ظاهرالصلاحم، از یه نربون بلند فلزی بیام پایین، اونم کجا، وسط همه ی آدمایی که نه فقط میشناسنم بلکه به جد هم قضاوتم می کنن. واقعاً که تابوشکنی لذت بخشه. مطمئنم برای زهرا که تعریف کنم، زودتر از من ازش میاد پایین. شاید هم بره بالا! ناهار می خورم. در سکوت و دور از سر و صدای ملت همیشه گشنه ی دانشگاه. تلفن می زنم به دوستی. با سروصدای باد. سرحاله و همین خودش کلیه. ولو شده ام روی نیمکت ها و دخترک کنار من هفت قلم آرایش می کنه. شک ندارم همونقدر که من دارم می پام که مشغوله چه کاریه، اونم گوشش تیزه به این که من چی می گم. گوشی رو که می ذارم رفته. دو سه تا اس ام اس روز کارگری باید بفرستم. به سنت دیرینه ی یازده اردیبهشت. از تبریک متقابل تا فحش مستقیم همه چیز می شنوم. بلند نمی شم. جای ساکت، با حداقل سر و صدای مزاحم. گرچه که طول نمی کشه بحث های شیرین خاله زنکی اوج بگیره. این بار که کنده می شم و تی بگ چایی رو می اندازم توی سطل، ستاره می پرسه چایی؟ بعد از غذا؟ دهنم برای جواب دادن بسته است. نیش باز می کنم و رد می رم. دور ترین و خاطره انگیزناک ترین جا رو پیدا می کنم برای نشستن و باز هم جلوم سبز می شه. می دونم تحملش برای پرسیدن کمه و الانه که شروع کنه. این شروع کردن فقط یه معنی داره. یا جواب بده یا برو بذار من به حرف خودم برسم. می رم. راحت تره. چایی بعدی رو که توی دانشکده می خورم نزدیکه کلاسه. باید رفت. هی......

روزمرگی تا حلقم رو گرفته. یه اتفاق هیجان انگیز مثبت سرحال آورنده لطفاً!

2007-04-30T11:03:00.000+03:30

هه...همچنان هه! این مرض آرشیو خوندن بدجور گرفتارم کرده. اون وقت برای موقعیت خاصی نوشته بودمش. حالا درست وضع خودمه. شده قضیه ی سیب و بالا انداختن و چرخ و این حرفا.

ده دفعه سعی کردم بنویسم و توضیح بدم. نمی شه. خسته شدم از دست خودم. واقعاً دلم می خواد بیخیال همه ی حساسیت ها و بدفهمی ها و گیر و گرفت هایی که دچارش می شیم، بشم و این گوشی لعنتی رو ور دارم و زنگ بزنم. حیف که فایده نداره. اَه...

2007-04-30T09:37:00.000+03:30

هه....فکر کردم که دیگه دارم شورش رو در میارم. خسته ام. کامپیوترم شل و پله. اینترنتم یه خط در میونه. حال و حوصله ی خیلی از آدمای زندگیم رو ندارم. و تا خرخره پرم از یه مشت دری وری هایی که باید تحویل آدما بدم و کو جربزه ی حرف زدن. در یه کلمه شدم مثال نقض همه ی تئوری هایی که در یه سال گذشته زور زدم و ساختم و پرداختم.

همین!

2007-04-26T17:43:00.000+03:30

هوووووووم. می‌شه چیزی نوشت؟..... لازمه؟.... نه..... بی‌خیال.......

وقتی حالت خوبه، بهتر حرف می‌زنی. قبلا فکر می‌کردم برعکسه. نیست. خوبه که خوبی. ....واسه تو چی می‌شه گفت؟ خوبه که خوبی؟ اه... حالم دیگه داره از این جمله به هم می‌خوره. زیادی در موردت به کارش بردم. نه. راستش اینه که خوب بودنت رو دوست ندارم. چیه به من نمی‌یاد عوضی باشم. این همه افه‌ی شعور و فکر و باحال بودن کار دستم داده. هی منم آدمم. با صفت‌های بد. با رزالت، با پستی، با حسودی، با دوبه‌هم زنی، با آب‌زیرکاهی، با مردم‌آزاری. باور کن دختر جان. منم می‌تونم بد باشم. به همون بدی بقیه. منم می‌تونم به اندازه‌ی همه‌ی آدمای هم سن خودم آبدوخیاری به زندگی نگاه کنم. می‌تونم آخر شب حافظ بگیرم دستم و با نور شمع آه و ناله کنم. می‌تونم مزخرف‌ترین آهنگی رو که یه آدم شکست-عشقی-خورده خونده ده میلیون بار گوش کنم. می‌تونم اس‌ام‌اس عاشقانه بفرستم و دو روز منتظر بمونم که کی جوابش میاد. می‌تونم با صدای مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد گوشیش نگران بشم. می‌تونم حسودی هم بکنم. در نتیجه‌ی هر دوتای اینا می‌تونم شیش هزار دفعه زنگ بزنم تا بالاخره برداره.....

وقتی می‌گم تنهام منظورم این نیست که راه برین و بگین آخه تو تنهایی. با شماهاما. این یعنی انتظار عشق و علاقه و خوش اخلاقی و مهربونی ازم نداشته باشین. همینم. طول می‌کشه تا عادت کنم و بیافتم رو دور. بدترین و مزخرف‌ترین بخش این تنهاییه اینه که هرکی از یه جایی سبز می‌شه و نسخه می‌پیچه که عاشق شدی؟ آره... عاشق شدی! این جوری پیش بره ناچار می‌شم فتوایی که خونه‌ی نازی دادم رو اینجا هم داد بزنم. که اگه یه [...] پیدا شد بیاد منو تحمل کنه، چشم، با کله عاشقش می‌شم.

یکی از اون پیاده‌‎روی‌های طولانی می‌خوام. از اونا که دو سه ساعت راه برم و راه برم و ره برم. بدون هیچ مسئولیتی. بدون هیچ نگرانی‌ای از دیر رسیدن. بدون هیچ اجباری به این که کاری رو این وسط انجام بدم. فقط واسه دل خودم. همین روزا می‌رم.

تنها دلخوشی این روزا یکی اون بیست ساعت تعهدمه و یکی نمایشگاه. می‌دونم که امسال با همیشه فرق داره. ولی چشم انتظارشم. بعد از چند سال هم یه لیست بلندبالا دارم واسه کتاب خریدن. واسه خوندن. و خب البته عین همیشه هم ته جیبم داره رو به کارتونک بستن می‌ره. مهم نیست. منابع پیش‌بینی‌نشده همیشه وجود داره....

خوبم الان. فکر کنم تا شنبه ظهر رو بتونم بکشم.

2007-04-21T08:40:00.000+03:30

کدام شب بود که نشسته بودیم به فضولی توی وبلاگ های بقیه. من هی باز می کردم و می خواندم و می خندیدیم و تو هی می گفتی از قدرتت سوءاستفاده نکن. یادت هست گفتی مردم بیکارندها... چه چیزهایی سرچ می کنند. حالا که دزدگیر خودم را باز می کنم بیشتر می خندم به بیکاری مردم.
برام قابل درکه کسی "کابل" سرچ کنه، چه کابُل و چه کابل، به سکون با، یا مثلاً "موسیقی" گرچه که یه کم پرته، یا "قره"، مثلاً دنبال قره داغ یا قره قویونلو یا قره باغ (به جای قراباغ) یا چه می دونم صد جور ترکیبی که این جوری شروع می شن. ولی آخه آدم "آب" و "ام" و شبی" و "تهیه" و "نصف" و "از" هم سرچ می کنه؟ بیکارند ملت به خدا.

***
فعلاً روی اسکرین سیورم. تا شب هم خدا بزرگ است. یه جوری می شوم دیگر!

***
امروز فردا زلزله راه می اندازم اینجا. به محض این که حالم به اندازه ی کافی بد باشه. خیلی دلم می خواست از این امکان جدید بلاگر سوءاستفاده کنم و پسورد بذارم روی وبلاگم و دعوت نامه و از این حرفا. منتها آدمای تنبلی هستیم. شک ندارم ظرف یه هفته تبدیل می شم به تنها کسی که بازش می کنه. اگه یه وقت خواستم کرم بریزم و همه رو فراری بدم، ایده ی قابل اجراییه.

***
از نوشته های این خانومه خوشم اومده!

***
این نمایشگاه هم ماجرایی شده ها. هر شب خبر می خونیم و هر و هر به سادگی ها و تیز بازی ها و بردن ها و باختن ها می خندیم. فعلاً که در یه جهت فکر می کنیم و خدا رو شکر کار به شرط بستن نرسیده که من دیگه بودجه ی یه دفعه ی دیگه باختن رو ندارم. ولی تا دو هفته ی دیگه نمی دونم چی می شه.

***
عاشق آن ده دقیقه ای هستم که عصر جمعه دراز می کشم جایی توی یکی از اتاق ها و خواب و بیدار سر و صدای بچه ها و بزرگ تر ها را می شنوم که شوخی می کنند و می خندند و شلوغ می کنند. این یعنی خانواده ای هست و شادی هایی. هر چند که کم و زودگذر باشد و بدانم که سال های آخرش است. اما هست. خوب است. از آن بهتر حس کردن این است که بقیه هم این را می فهمند و دو دستی نگهش داشته اند که از دست نرود.

***
جمعه آخر شب یعنی که از فردا صبح هفت روز وقت دارم برای ایجاد تحول. معمولاً هم سه شنبه که می شود ناامید می شوم و کار را ول می کنم برای هفته ی بعد. و هفته ی بعد. و هفته ی بعد.
درست می شود. با این حرف ها حتماً همه ی چیزهایی که می خواهم تا آخر سال ممکن می شود.

2007-04-19T22:01:00.001+03:30

لالم.

***
به قول کیان حافظ سر گرفتم. می‌رم و میام و هی ورق می‌زنم و می‌خونم. همه‌اش هم به خودم فحش می‌دم که چرا حافظ کیارستمی رو نخریدم و پنجشنبه جمعه رو باید همین جوری بسازم. یه خط در میون هم که از شلوغ‌پلوغی‌های زندگی مرخصی می‌گیرم، بالاخره یه داستان کوتاهی، آهنگ تازه‌ای، چیزی پیدا می‌شه که واسه موج بعدی انرژی ذخیره کنه!

***
علیرضا اومده بود و هی غر می‌زد. آخر سر گفتم پاشو بریم بیرون یه بستنی بخوریم. گفت دوتایی؟ هیچ دوستی نداری بیاد؟ دسته‌جمعی خوش می‌گذره. نیش باز کردم و گفتم دوستام همه‌شون تو غارن و دارن آه و ناله می‌کنن. نمی‌خوای نریم!

واضحه که نخواست!

***
می‌دونم خزعبل سر هم می‌کنم. می‌نویسم فقط که این آپدیت شده باشه و خبر این که زنده‌ام. نکنه که باز سر و صدای کیمیا و رها در بیاد کجایی که نمی‌نویسی.
حالم خوب باشه می‌نویسم. وقتی گمم، یعنی حالم بده. انقدر که خودمم می‌فهمم نباید دور و ور کسی پیدام بشه.

***
نمی خواستم انقدر یخ باهات حرف بزنم. می دونم که خیلی خسته بودی و برای این خسته بودنت هم حق داشتی. اما انگار که دهنم در اختیار مغزم نبود. احساسم بود که حرف می زد.....ولش کن. بیخیال.

2007-04-17T22:35:00.000+03:30

بو گرفته اینجا. می‌دانم. اما چیزی برای نوشتن ندارم. آنهایی هم که هستند ننوشتنی‌اند!

***
تنهایی مزخرفی عود کرده. از اون مدلایی که ملت یا در دسترس نیستن یا اگه هستن از من بدترن و باید نیشم رو باز کنم و بخندم که فکر کنن من خوبم. امیدی هم به تغییرش ندارم. فقط دارم بر مبنای یه سیستم قدیمی سعی می‌کنم بهش عادت کنم و ازش لذت ببرم. یه وقتی با احسان خیلی سر این "از تنهایی لذت بردن" سر و کله می‌زدیم. من معتقد بودم که نمی‌شه از "تنهایی" لذت برد و اون برعکس من فکر می‌کرد. بعداً تغییر عقیده دادم که نه، قابل لذت بردنه، اما من دوست ندارم تنها باشم. ترجیح می‌دم یه راهی برای رفعش پیدا کنم تا این که بخوام بهش عادت کنم. اما این موج، موج خاصیه. هم به نظرم موندگاره، هم انقدر دور و ورم شلوغ و به هم ریخته است که دیگه وقت ندارم تازه بیافتم دنبال عوض کردن این. از پس همونا بر بیام شاهکار کردم.

***
به زیبایی تموم دعوا راه انداختم بین دو سه نفر و وایسادم کنار دارم نگاه می‌کنم و چایی می‌خورم. بدجنس بودن بعضی وقتا حس خوبیه. همین تا اینجاش رو هم تحمل کرده بودم زیادی بود. بالاخره باید یه وقتی این اتفاق می‌افتاد. جنگ اول به از صلح آخر. (گرچه که حالم از این اصطلاح به هم می‌خوره و به نظرم یکی از بی‌معنی‌ترین جملاتیه که به وفور گفته می‌شه!)

***
گاهی وقت‌ها چقدر ساده عروسک می‌شویم. نه لبخند می‌زنیم، نه شکایت می‌‎کنیم، فقط احمقانه سکوت می‌کنیم.
الان از اون گاهی وقتامه.

***
همین

2007-04-11T19:32:00.000+03:30

برای شنبه روز می‌شمارم اما چشم به راه یک‌شنبه ام.

2007-04-09T23:10:00.001+03:30

الان بارون می خوام. آرامش می خوام. خنده می خوام. هــــی.... نشدنیه دیگه. این حساسیت لعنتی بیچاره ام کرده و دارم رو به سگ شدن می رم. نمی دونم در اثر کهیره که سگ می شم یا در اثر سگیمه که کهیر می زنم. من معتقدم دومی، بقیه می گن اولی. چه فرقی می کنه. دخترجان، زندگیمون بد وقتی رسیده به هم. باور کن که با تمام وجودم می خوام که بیام و ببینمت و حرف بزنیم و دری وری بگیم و بنویسیم. ولی نمی شه. نشدنش هم یه کمی تقصیر بقیه است و تصمیم هایی که من در گرفتنشون هیچ دخالتی ندارم و بقیه اش هم خودم که انقدر حالم بده که می ترسم به جای همراه بودن آویزونت باشم. یه جورایی تو غارم. فعلاً که بر سر آنم که گر ز دست بر آید دست به کاری زنم که غصه سر آید. تا ببینم می شه یا نه. شدنش به شدت تحوله برام و لازم. خدا کنه که بشه.

تلفن

2007-04-09T00:34:00.001+03:30

با زنگ سوم مادر گوشی را برداشت. پرسیدم کیه؟ مادر حال و احوال می‌کرد. علی گفت صبر کن.... امیره. چه عجب. بلده عید هم تبریک بگه؟! خندیدیم. شال مشکی‌ای سرم کردم و پرسیدم مگه اینجاست؟ علی شانه بالا انداخت. نگاهم کرد و گفت این ریختی نرو بیرون. همینه که موندی رو دستمون دیگه. مادر گفت نه.... نه امیر جان.... نه پسرم، داره درس می خونه. حالا خیلی زوده. بابا پچه‌ی خنده‌ای زد و روزنامه را بالاتر گرفت.... همه‌اش بیست سالشه.... حالا تا اون وقت.... رو به علی گفتم خوبه شوت می زنم و وضعمون اینه. خدافظ. قبل از این که در را ببندم شنیدم مادر سلام می رساند.

2007-04-09T00:33:00.001+03:30

روز به روز سخت‌ترم می‌شود. من زن هستم. خب بعدش؟ برای این زن بودنم چه می‌کنم؟ جز این که هر بار می‌ایستم کنار و نگاه می‌کنم که فریادها را بقیه می‌زنند و سختی‌ها را می‌کشند؟ هر بار فکر می‌کنم بروم. می‌ترسم. نمی‌خواهم جایی که بین زندگی و حق و سیاست مرزی نیست درگیر شوم. هر بار فکر می‌کنم امضا کنم. از نوشتن اسمم می‌ترسم. آنقدر پرت و پلا دور و برم دیده‌ام که بترسم. اما قبولش دارم.
گاهی فکر می‌کنم اگر روزی قوانینمان تغییر کنند، اگر بتوانم حضانت را به عهده بگیرم، بدون شرط ضمن عقد طلاق بگیرم یا مسافرت کنم، رویم می‌شود از این‌ها استفاده کنم؟ با روزهای جوانی و توانایی و اعتقادی که توی پستو قایمشان کرده‌ام و ترس‌هایی که روی دایره ریخته‌ام چه کنم؟ با کتک‌هایی که خوردند و توهین‌هایی که شنیدند و من ایستادم و نگاه کردم و حتی چیزکی هم ننوشتم، برای دل خودم، چه کنم؟
بیهوده است که دل به تاریخ خوش کنم. باید فکری برای امروز کرد، نه این که امید به فردا سکوتم رو توجیه کند.....

***
گاهی وقتا لازمه که آدم غیبت کنه. خیلی قضیه‌ی داستانه نبود. راستش حتی سراغش هم نرفتم. ولی سرم شلوغ بود به شدت. کاری که باید تموم می‌شد و طول کشید اما شد. شده بود مثل وقتی که از سر کلاس درمی‌ریم و بعد آخر سر فکر می‌کنیم که می‌شده باشیم و گوش کنیم یا حتی باشیم و گوش نکنیم.

چندتا تذکر آیین‌نامه‌ای برام فرستادن! احسان و رها که چرا نمی‌نویسم و ژاسمن که چرا فیلم ندیدم و کیمیا که چرا از اسم نوشتن صرف نظر کردم! چشم!

***
امشب از اون شباییه که دلم می‌خواد تا بوق سگ بیدار بشینم. یه قهوه، فیلم، یه کتاب، یه کاست تازه..... نمی‌دونم به چرت زدن فردا صبحی می‌ارزه یا نه. به هر حال چون فرصت واسه این جور خل‌بازی‌ها بد جور محدوده، فکر کنم امتحانش کنم!

پ ن: نشد!
***
+

2007-04-07T23:31:00.000+03:30

امشب از اون شباییه که کار دارم و باید تموم هم بشه. پس در نتیجه منم و کارم روی میز و یه صفحه‌ی ورد که بازه برای نوشتن انواع و اقسام غرغرهای ممکنه و چراغ روشن و در بسته و احتمالاً یه موسیقی. هنوز فکر نکردم به این که چی گوش کنم. یکی پیشنهاد قهوه داد که خوردم. این باید تموم بشه. و می‌شه. به دو سه دلیل. یکی کم کردن روی خودم، دوم این که تنبلی به حد اعلی رسیده و زندگیم رو به گره خوردنه، سوم قول دادم نتیجه‌ی تموم شدنش رو با چند نفر شریک بشم!

یاد کارتن دایرةالمعارف افتادم که گوشه‌ی اتاق من بود و من با اون سه خط عنوانش چه داستانی ساخته بودم. الان هر چی فکر می‌کنم نه عنوان کامل یادم میاد و نه داستانه. حیف...

تنها کار نیمه‌مفیدم در سیزده روز گذشته یه اپسیلون عکاسی بوده. از جاهایی که دوست داشتم و چیزایی که دلم می‌خواست. خدا کنه اگه قراره بقیه‌ی سال مثل این دو هفته بگذره لااقل این یکی هم اتفاق بیافته!

می‌گه نحسی سیزده‌تون رو در نکردین؟ خب می‌مونه تو خونه‌تون دوازده ماه حوصله‌اش سر می‌ره نحسیه از یه جایی می‌زنه بیرون. می‌خندم. یاد احسان می‌افتم که این جور وقتا می‌نویسه آیکون لبخند تلخ. می‌گم قبل از سیزده نحسیه خودش رو نشون داد. بیخیالش شدیم دیگه. می‌رفتیم بیرون و نمی‌رفتیم فرقی نمی‌کرد!
حالم البته از این جمله‌ی نحس بودن سیزده به هم می‌خوره. شما می‌خواین برید بیرون دیگه چرا می‌اندازین گردن سیزدهم بیچاره. از وقتی هم که اون استاد بدنمره‌ی نازنین سر کلاس توضیح داد که این نحسی از کجا اومده، بیشتر حرص می‌خورم. هـــــــــی!

این جوری با رها پیش بریم یه دور تمام چاپ‌های حافظ رو دور می‌زنیم.

می‌دونی که من این جمله رو به چه معنی می‌گیرم. یعنی که از اون لیست سیاه در اومدم و بازم این ورا میای. ممنون!

باید این فایل لعنتی رو پاک کنم. که انقدر برنگردم سرش و نخونمش.

یکی به من بگه به چی حساسیت دارم که وقت و بی وقت یه جای صورتم متورم می‌شه، یه چیزی در مایه‌های کهیر، واقعاً ممنونش می‌شم. دیگه واقعاً کلافه‌ام کرده. به هر چیزی که فکر می‌کنم عاملش باشه، دفعه‌ی بعد کاملاً دور ازش رخ می‌ده و تمام حسابام رو به هم می‌ریزه.همین جوریش هم بدون آنتی‌هیستامین تقریباً تمام بهار رو خوابم. بنابراین ترجیح می‌دم یه راه غیر‍‌‌شیمیایی‌ای براش پیدا کنم. تنها حدس ردنشده‌ام اینه که یه جور از واکنشم به بهاره. ولی تا حالا این جوریش برام پیش نیومده بود.

فایده نداره. هیچ جوری پیش نمی‌رم. شاید به خاطر موسیقیمه. زیادی خاطرات زنده-کن و حس-برگردونه. آخرین پناهگاه یه آلبوم عود قدیمیه. اگه با این راه نیافتم سنگین‌ترم که بساطم رو جمع کنم و برم بخوابم.

***
نشد. سعیم رو کردم ولی نشد. هنوز یاد نگرفته‌ام که شبا نباید بشینم پشت میزم. هنوز صبح‌ها با دست درد بیدار می‌شم. فردا... این فردای کذایی اگه بگذره.... اون وقت تازه باید به این فکر کرد که ماجرای بعدی رو چه جوری پیش ببریم. پیش می‌ره خود به خود!

دخترک آمده و حرف بیدار ماندن با قهوه می‌زند. خنده‌ام می‌گیرد. حسودی‌ام هم می‌شود. تقصیر خودم است که آن چیزی که به اسم قهوه می‌خورم فقط بوی قهوه دارد. مسخره است که انتظار داشته باشم با این بیدار هم بمانم. یاد آن شبی می‌افتم که استرس و همان لیوان موکای همیشگی دست به دست هم داده بودند و خواب، جادوی دور از دسترس بود و من باید می‌خوابیدم که فردا هزار کار مانده بود. همان شبی که فردایش ضرب‌الاجل مسابقه بود و تا عصر من هنوز توی پیاده‌روی خیابان ولیعصر داشتم به تصویرهایم فکر می‌کردم. بیدار ماندم. آنقدر که یک بار بنویسمش و جمع و جورش کنم و با همان کلی غلط بفرستمش برای دو سه تا آشنایی که بالای سرم ایستاده بودند و دستور نوشتن می‌دادند. و بعدش خوابم نمی‌برد. یادم هست که با کلی دردسر خودم را خواباندم و این وسط احسان خودش را کشته بود که بیدارم کند و من در قصر پادشاه دوم سوم خوش می‌گذراندم! بیدار که شدم خبرهای خوش زیاد آمده بود. که داستانم را خوانده‌اند و نظر داده‌اند و بروم ببینم چه می‌شود کرد. اما بیدار شدن مکافات خودش را داشت که باز هم خوابم نمی‌برد و عزا گرفته بودم که وسط آن همه کار این دیگر چه صیغه‌ای است. همان یک بار بود. بعدش آن همه قهوه‌ی درست و درمان و موکا خوردیم، دریغ از یک ساعت بیدار ماندن بیشتر!

می‌گه این تازه مد شده؟ می‌خندم و می‌گم نمی‌دونم. من تقریباً یه هفته است از خونه بیرون نیومدم. می‌پرسه کپک نزدی؟
چی بگم؟!؟!؟!

فردا بگذره ناخونام رو از ته بگیرم. تایپ کردن با ناخون بلند کار عذاب‌آوریه. حالا وسط این هیر و ویر کی گفته من خانوم باشم و ناخون درست کنم. بیخیال بابا. زندگی با ریخت و قیافه‌ی راحت و کفش کتونی و پیاده‌روی توی شهر را خوش است!

***
من هنوز درگیر این کارم. هنوز تموم نشده و حال و حوصله می‌خواد که نیست و دارم با ضرب و زور کتک و توسری و تهدید پیش می‌رم. مخصوصاً که دیروز یکی اومده بود بابا اینو تمومش کن که داستانه رو بنویسی که وبلاگت رو آپدیت کنی! و البته به روی خودم نمی‌یارم که یه داستان نوشتم و یه مهمونی جانانه رفتم و کلی هم بهم خوش گذشته و این وسط نقاهت بعد از مراسم آدم بودن در مهمونی رو هم گذروندم و هنوز دارم به کارم می‌رسم! تموم می‌شه! کمدی حساسیت هم ادامه داره که ناچار شدم دست به آنتی‌هیستامین بشم و خوشبختانه این دیگه خواب و گیجی برام جایزه نیاورده. هنوز البته!

***
زندگی ظاهراً زیادی فراز و نشیب داره. الانه که دیگه حالم از این همه بالا و پایین رفتن به هم بخوره.

ممنون بابت کنفرانس توجیهی‌ای که امروز برام گذاشتی. راستش خیلی دلم می‌خواد یه وقتی درست و حسابی راجع بهش حرف بزنیم. ولی خب این چند وقته از اون موج‌های نابه‌هنجاری و ناجوری همه است و من امید به هیچ اتفاق مثبت خوبی توش ندارم. هی...... می‌گذره دیگه!

2007-04-01T21:24:00.000+03:30

روزگار خوبی بود. حیف که ننوشتنی است. سابقه ام خراب است دیگر. می زند و یکی می خواند و ماجرای خر و باقالی می شود.

دستام مثه دستای پیرزنا شده. خشک و چروک خورده و قرمز. با ناخونای دراز و کوتاه یکی درمیون شکسته. من مهمونی دعوتم و باید ریخت آدم برم؟ فک نکنم. مهم نیست. مثه همیشه است دیگه. عین عین همیشه! این روزا چیزای تازه ای از زندگیم دارم کشف می کنم. این که چقدر بعضی چیزا ثابت و بدون تغییر اتفاق می افتن. با فرمول های کاملاً اثبات شده. یا با دوره های تکرار شونده. تنها نکته ای که فرق می کنه اینه که هر بار دقت می کنم اشتباه هام کمتر بشه و ضربه هایی که بر می گرده و می خوره تو کله ی خودم هم. فکر کنم این مدلی پیش بره یه چند وقت دیگه جدی جدی حوصله ام سر بره! همین جوریش هم قابل پیش بینی هستم. چه برسه به اون وقت!

می دونی، اشتباه خیلی بدی کردم. این آرشیو نگه داشتن و ثبت کردن کار بدیه. خیلی جلوی خودم رو گرفته بودم به اون پونزده روز برنگردم. امروز از دستم در رفت. نتیجه اش اصلاً خوب نبود. الان که این همه از روش گذشته و از دورتر می بینمش حس می کنم حق با توئه، حتی می تونم همه ی اون حرفایی رو که نمی گی حدس بزنم. و حرفهایی رو که اگه بازم خراب کنم ممکنه بزنی. این همه دونستن گاهی وقتا خیلی بده. نه که همین جوریش کم حدس می زنم و پیش بینی می کنم، بدونم دیگه واویلا!

دلم برای شنیدن صدای بوق و انتظار این که هی ممکنه خونه باشه و ور داره تنگ شده بود. زنگ زدم به یه مسافر. هوووووووم خوب بود. یه هفلهشتا بوق زد و کسی ور نداشت و گذاشتم. به همین راحتی. بی این که دردسر چرا میس انداختی چی کارم داشتی داشته باشه.

که قراره آی به من بخندی؟ ها؟ با همه ی دوستام؟ با اونایی که می شناسی و ممکنه بشناسی؟ (و تازه من اون وقت فکر می کردم که خب نمی تونی پیداشون کنی که بعداً یه راه بسیار وحشت انگیزناکی برای کشف شدنشون یادم افتاد!) از اونجایی که زیادی دارم به این خندیدنه فکر می کنم احتمالاً خبری نمی شه. ولی فکرش رو بکن.... آی می خندیما!

***
خب تا این داستان نیم بند در حال خاک خوردن به جایی نرسه و نذارمش این جا، دیگه آپدیت نمی کنم. مگه این که اتفاق خاص غیر قابل ثبت نشدنی بیافته. حالا. خبری نیست که. ببینم چه قدر دووم میارم!

2007-03-29T16:20:00.001+03:30

آخر سالی که رفتیم بیرون و برگشتیم، دخترک تخم‌مرغی خالی برایم روی میز جا گذاشته بود که آرزویم برای سال بعد را رویش بنویسم و بقیه هم بنویسند و بگذاریم سر سفره. دلم چیزی می‌خواست که نمی‌شد آنجا نوشت. نوشتم و آرزو کردم که چیزی خوب برای همه و هر روز اتفاق بیافتد.

امروز که تخم‌مرغش را بردم و تحویلش دادم فکر کردم که تازه آرزو-کرده‌ام این است. اگر ناز می‌کردم و نمی‌نوشتم چه می‌شد!

2007-03-28T23:19:00.000+03:30

از این روزهای هشلهفت امسال چند تا تصویر تکه و پاره زیادی برایم واضح‌اند. صورت خشک شده‌ی گربه‌ی مرده‌ای که توی آن خرابه افتاده بود و چمن باران خورده‌ی نزدیکی‌های سیدخندان که بوی خیسی‌اش آدم را وسوسه می‌کرد راست برود بشیند وسطش و بگوید گور بابای دردسرهای بعدی، این خط تیره‌ی لعنتی که چشمک می‌زند آخر شب‌ها و پیغام‌های خوب و بد می‌آورد، حلقه‌های روی آب توی پیاده‌رو که باران می‌ساختشان. و از همه واضح‌تر صدای باران. که اگر نبود این روزها را نمی‌دانم چه طور دوام می‌آوردم. برگ‌های تازه‌ی آن دو تا درخت زیر پل عابر پیاده هم یادم هست، با سبزی خاص این روزهای شمشادهای خانه‌ی هنرمندان. چیز دیگری هم واضح است. آن وقت که منتظر نشسته بودم آن بالا و توی پیاده‌رو را نگاه می‌کردم که بیایی و مرد جوانی پشت درها سیگار می‌کشید. چنان وسوسه برانگیز بود و چنان خراب بودم که با خودم فکر کردم کاش می‌شد همین الان همه چیز را ول کنم و بیخیال همه‌ی تنفرم از سیگار بشوم. بروم و بگویم یکی هم به من بدهد بلکه این سگی با سیگاری دود شود و به هوا برود و از شرش خلاص شوم. عکسی که از من گرفتی یادت هست؟ داشتی حرف می‌زدی و سرم روی دست‌هایم بود. مثلاً داشتم دیوار را نگاه می‌کردم. دیدم که دوربین را برداشتی. اما تکان نخوردم. بلکه ثبت شود همه‌ی این [...] و از بارَش کم کند. بعداً که عکس‌ها را خالی می‌کردم توجهم به انگشتم جلب شد که لبه‌ی میز را محکم گرفته بودم، لابد برای خالی کردن این حرص لعنتی. قهوه‌ای که تا ته خوردمش و تازه می‌خواستم فال هم بگیرم. این آلبوم کذایی که هیچ جا ندارندش و دائم می‌پرسم و "نداریم" می‌خورد توی صورتم. خروسی که جلوی پای من و زهرا راه می‌رفت و لنگ ظهر آواز می خواند. تصویر کتاب‌های روی هم تلنبار شده‌ی شهرکتاب که منتظر نوبت توی قفسه رفتن بودند… هر روز هر لحظه منتظرم که چیز عجیبی رخ بدهد و روزگار هم انگار بازیش گرفته باشد، تند و تند برایم می‌آورد.

نوشتی امسال سال خوش‌شانسیته. هر و هر می‌خندیدم. چه خوش‌شانسی‌ای هم. کهیر زدم. دعوا کردم. پیاده گز کردم. نافرمانی کردم. درس که تعطیل. روابط گره خورد حسابی. عین همیشه با تنهایی شروع شد. باختم. چاخان کردم. بعد از مدت‌‌ها. خوب است که لااقل کسی نبوده که مجبور به صداقت باهاش بوده باشم. ولی به هر حال عذاب وجدانش دارد خفه‌ام می‌کند. تازه همه‌ی این‌ها مال هشت روز است. خدا کند که نیکویی امسال از بهارش پیدا نباشد و مشت هم نمونه‌ی خروار. وگرنه که بیچاره می‌شوم.

چیزی ته دلم می‌گوید امشب اتفاقی می‌افتد. اتفاق بدی. شجریان گذاشته‌‎ام و هی دور می‌زند. صدای باران هم می‌آید. تنها آرامبخش‌های من. خدا کند که اشتباه کنم...

2007-03-26T22:59:00.001+03:30

دستم به نوشتن نمی‌رود اما باید بنویسم. عین همه‌ی آن قبلی‌هاست دیگر. بار اولم که نیست!

*
صبح روی میزم رو که جمع می‌کردم به حافظ رسیدم. یادم افتاد باید یه چیزی روی کاغذ پشت در بنویسم. لازمه. بازش کردم. باور نمی‌کنی.
گفت راستی خاتم فیروزه‌ی بواسحاقی/ خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود
یه چیزهایی هم باید برای تو بنویسم. می‌نویسم. دیر نمی‌شه.

مامان واقعاً داره تحملم می‌کنه. واقعاً بد اخلاقم. دیروز و امروز زدم بیرون از خونه. دیروز که سگ برگشتم. به خاطر همان چند تا بی‌شعوری که با دیدن من یادشون افتاد توی خیابون می‌شه مزخرف بار بقیه کرد. امروز خوب برگشتم. به خاطر بودن یکی. اگه نبود احتمالاً امروز هم مثل دیروز برمی‌گشتم!

دو تا تلفن کلی سرحالم آورد. (اون که دیدی تازه سرحال-آورده-شده‌ام بود. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!) یکی خره بود که صبح اول صبح زنگ زد و بیدارم کرد. گفت که میاد و می‌بینمش. اون یکی تلفن هم از وسط بر بیابون بود و با صدای ضبط. که فکر کردم چه بی‌سلیقه. آدم می‌ره بیابون که به سکوت برسه نه این که آلودگی صوتی هم با خودش ببره! با این حال تلفن‌کننده خوب بود و سرحال بود و بهش خوش گذشته بود. و همین‌ها بس بود!

دارم می‌بازم. باید برم دنبال شکلی از درآمد مالی که حداقل باختم رو بدم! هوووووم اگه ولخرجی نکرده بودم الان اون وی‌سی‌دی شارل آزنوار رو خریده بودم و داشتم نگاه می‌کردم!

عکسی که نیما ازم گرفته بود رو از روی دسکتاپم برداشتم و یه صفحه ی بارون خورده گذاشتم. بارون بخورم تمیز می‌شم. اخلاقم هم برمی‌گرده سر جاش!

خوبم
از اون خوبم‌هایی که فقط رها بلده بخونه و بفهمه!
خوبم....

2007-03-25T23:24:00.000+03:30

گفته بودم لینک تلفن زدن مغزم خراب شده. دستم به تلفن نمی رود. یادت هست؟ آن دیشبی هم دیگر به خرخره ام رسیده بود! امروز بالاخره بعد از پنج روز زنگ زدم به کسی که خیلی خیلی هم دیر بود. باید همان اول فروردین زنگ می زدم. حساب کردم که الان ساعت یازده شبش است و بیدار است و می شود حرف زد. نبود. صدای بی احساسی گفت که این تلفن اوست و پیغامم را بگذارم. حالم گرفت. گفتم که عیدش مبارک اما فکر کنم به همان بی احساسی بود.

خیلی ضدحال است که هر چه وبلاگ نویس آشنا دارم می دانم که مسافرتند و تا سه چهار روز دیگر خبری از آپدیت کردن نیست. اصلاً دلم نمی خواهد بروم سراغ اینترنت. همین روزهاست که صفحه هایمان بو بگیرد.

2007-03-22T18:34:00.001+03:30

آمده سراغم. "این که نوشتی منم؟" هر و هر می‌خندم. "نه نیستی." و یاد خودم می‌افتم. چند میلیون بار از ب نوشته باشد و من به خودم گرفته باشم و پرسیده باشم "این منم؟" خوب است؟! و هر بار هم نبودم. وقتی سر نوشته‌اش به من می‌رسید، می‌فهمیدم. قاطعانه. آن وقت‌های دیگری که شک می‌کردم هیچ کدامشان به من ربط نداشت!
اما این یکی حساب دیگری دارد. به خودش که نمی‌گیرد هیچ چیز را -حتی نوشته‌های مربوطم را- به کنار، آنهایی را هم که می‌دانم قاطعانه مربوط به من نوشته، یک جوری می‌نویسد که باز هم شک کنم!

امسال یک کمی عجیب و غریب شروع شده. از دیروزم خوشم نیامد. از امروزم هم می‌دانم خوشم نمی‌آید. این وسط غافلگیری‌هایی داشت. مثل آن دو تا دید و بازدید اولم. که اولی با missed call بود و دومی با نجوا. آن هم شبانه. یا به خیر گذشتن جمله‌ی مهربانانه‌ی شادی‌آور سورپریز‌کننده‌ای که من تا خنده‌ی بعدش نیامد باورش نکردم. امسال از از آن سال‌هایی است که همه‌اش باید گفت خوب است... بد است...

زندگی دوگانه‌ی ورونیکا را دیدم و هیچی هم ازش نفهمیدم. قاعدتاً از فیلم کیشلوفسکی باید بیشتر از این که من دستگیرم شد حرف در بیاید. برای این است که می‌گویم نفهمیدمش.

تو که سال نوَت را خوب شروع نکردی. می‌دانم. دلم نمی‌خواهد زنگ بزنم و بپرسم ماجرا به کجا رسیده و چه کرده‌ای. فقط خدا خدا می‌کنم که رسیدن آن رفیقت، امشب، حالت را بهتر کند.

مامان می‌پرسد:از دوستات چه خبر؟ می‌گویم هیچ. باور نمی‌کند. آمار می‌گیرم. هیچ کس نیست. آن دو تایی هم که هستند که شب عیدم را باهاشان گذراندم خسته و دمغند. می‌شود هیچ کس نیست. اما این از آن هیچ کس نیست های خوب است. که رفته‌اند سفر. می‌دانم باید بهشان خوش بگذرد. که می‌گذرد. احتمالاً. نبودنشان نه به خاطر دور ماندن از من و حمایت کردنم است و نه به خاطر این که غرق زندگی و خوشی باشند و من ته پستوها فراموش شده. خوب است که نیستند. زنگ نمی‌زنم. به هیچ کدامشان. سال نوی دور از نق نق‌های من سال بهتریست.

همه‌ی عیدی‌هام رو گرفتم! امسال هیشکی ازم نپرسید چی می‌خوام. هووووم. خب خودم باید برم دنبالشون!

عیدانه نویسی یا چه طور مهر خاتمه بر خزعبلات امسالم زدم!

2007-03-20T23:38:00.000+03:30

افتادم به عیدانه نوشتن! لامصب مثل فرفره داره می‌گذره. انگار که دیروز بود داشتیم توی خیابون با گلی تلک و تولوک راه می‌رفتیم و ور می‌زدیم، آبان. هنوز هیچی نشده اسفنده، اونم روز آخرش. بیست و شیش ساعت مونده به سال دیگه و من دارم اظهارنامه‌ی مالیاتی پر می‌کنم که با زندگیم چی کار کردم!

امسال رو دوست داشتم. تا خرخره پر بود از چیزهایی که فکرشون رو هم نمی‌کردم. هرگز هرگز هرگز نمی‌تونستم توی فروردین تصور کنم که اسفند به اینجا می‌رسم. با آدمای تازه و جالبی هم دوست شدم. از دست آدمای قدیمی ‌و حوصله-سر-بر خلاص شدم. با یکی دو نفر هم تغییر ماهیت دوستی دادیم! بودن کیان و رها و فرخ و بهنام و ژاسمن و کیمیا و علی کلی ریخت و قیافه‌ی زندگیم رو عوض کرد. به اضافه‌ی دورتر شدن نازی و رفیق و سایه و رعنا و پیمان و مهری و اون زهرا، و نزدیک‌تر شدن گلی و سعید و زهرا و نیما.
دیوونگی‌های خوبی داشتم. ولگردی و پیاده‌روی و کتاب‌فروشی‌گردی و قدم زدن زیر برف و بارون، چت‌های آخر شبی و وب‌گردی‌های کاملاً ضاله به اضافه‌ی درس خوندن نیم بند و نصفه نیمه که حال داد ولی حال هم گرفت! یه یه هفته‌ای هم بی‌جنبگی من و یکی دیگه کار دستمون داد و اعصابمون رو ریخت تو فرقون که باهاش کنار اومدیم. عادت کردیم دیگه! یکی رو کشتیم، یکی رو نیم‌سوز کردیم، قاتل گرفتیم، قاتل آینده رو شناسایی کردیم، مقتول بعدی رو تعیین کردیم.... خوب بود. تجربه‌های قتل و غارتی خوبی داشتیم.
زندگی اینترنتی هم خوش گذشت. غیر از یکی دو نفری که سر و کله‌شون پیدا شد و من به قانون همیشه مثل آدم باهاشون برخورد کردم و بعداً حسابی ضد حال خوردم از این خریتم، با بقیه روزگار خوبی داشتیم. با وبلاگم هم همین طور. با سایکو بالاخره کنار اومدیم و رفیق شدیم. برای هالواسکن هم بالاجبار سر تعظیم فرو آوردم. ولی هنوز خر بلاگ رولینگ نشدم! در عوض رفقا لطف کردن و به شدت به این Good Read معتادم کردن!
زورم نرسید که کسی رو به وبلاگ نویسی بکشم. بهتر! یه معتاد کمتر!
تقریباً می‌تونم بگم که مدت‌ها بود انقدر توی زندگیم بهم خوش نگذشته بود. تمام امسال یا حداقل بخش اعظمش رو جوری گذروندم که دلم می‌خواست. شاید یه جاهایی کار لنگ زد اما دیگه بعد این همه وقت سکون، نباید انتظار بی‌عیب جلو رفتن هم از خودم می‌داشتم!
امسال سال دل به دریا زدن بود. اگه چهارتا اتفاق شاخص توش افتاده باشه، همه‌شون با کنار گذاشتن ترس لعنتیم و یه اپسیلون پررو بازی نسبت به شرایط موجود رخ دادن. و خب البته باعث شدن که خط اول قالب سال دیگه‌ام این باشه: گاهی باید کله خر بود و نترسید!
همه‌اش هم خوبی نبود. مثلاً این که اون زبون کاملاً مثبت و پاستوریزه رو از دست دادم و هنوز هم به شدت درگیر حرفاییم که بدجا از دهنم در می‌رن و پتانسیل توهین بودن رو هم دارن. نه اون مدلی خوب بود و نه این جوری ولی هنوز نتونستم یه تعادلی این وسط ایجاد کنم.
عکس هم زیاد نگرفتم. حال و حوصله‌اش رو نداشتم. جز همون چارصد تای سمنان، دیگه عکسی که بشه گفت از گرفتنش لذت بردم ندارم. مونده برای برنامه‌ی دوربین بازی سال دیگه.
هااااا جزو موفقیت‌ها یکیش به کرسی نشوندن قاطعانه‌ی حرف خودم با سرتقی تموم و بدهکار نبودن گوشم به احتیاط‌ها و ایده‌های بقیه تو این دو هفته‌ی آخری بود که بالاخره به این خرید کذایی منجر شد و کار به خیر و خوشی خاتمه یافت. (به علاوه‌ی کوله باری تجربه(!) در این جور موارد برای من البته!)
آفت هم افتاده بود به گروهانمون. دو سه تایی رفتن خونه‌ی شوور. بالاخره پیش میاد دیگه! دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نداره. منتها من واکسنم رو به موقع زدم و یه ده سالی ایمنی دارم! خیالم راحته! بماند که شوخی به انواع در جریانه و من حرص می‌خورم.
از رکود خوندن و نوشتن هم در اومدم. گرچه که هنوز به شدت کندم. هم داستان آخرم نصفه مونده و هم همچنان دارم وسط خداحافظ گری کوپر دست و پا می‌زنم! به هر حال بعد از دو سه سال لازم بود و دیر هم داشت می‌شد.
و از چیزهایی خاص این که به قدرت تلقین ایمان آوردم. و همین طور توانایی های دست کم گرفته شده ی آدما!
(1:30 am)

***
آخرین های امسالم رو می خوام بنویسم! محض این که بدونم چه جونور لوسی بودم و اثبات کنم که سال دیگه هم همینم!
آخرین گریه رو نیم ساعت پیش کردم. و خوشبختانه ناشی از غم نبود. عوارض سورپریز آقای پدر بود! آخرین غش غش خنده اگه درست یادم باشه مال امروز عصره و با نیما. فکر کنم به نازنین خندیدیم. آخرین کادوی امسال می شه به نوعی اولین عیدی غیر نقدی سال دیگه! آخرین شکلات رو یادم نیست کی خوردم ولی آخرین قهوه رو یادمه (با اپسیلون تسامح قبوله!). آخرین خرید برای خونه زرچوبه بود و آخرین خرید برای بقیه ماهی هفت سین خونه ی خانوم همسایه. آخرین تلفن رو دیشب به رفیق زدم (آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ یعنی من یه روز و خورده ایه با تلفن حرف نزدم!) آخرین اس‌ام‌اس غیر-تبریک-عیدی که فرستادم یادم نیست ولی آخرین اس‌ام‌اسی که گرفتم یه جوک بی مزه بود. آخرین کلمه ی نامعقولی هم که افتاده توی دهنم "بالکل" ه که نمی دونم از کجا گرفتمش! تازه از شر اون قس علی هذا راحت شده بودم! آخرین نوشته ی به دردبخور کارت عید بود و آخرین نوشته ی به دردنخور هم این که الان دارم تایپ می کنم!
ماچ و بوسه و لاو ترکوندن هم امسال اصلاً نداشتم که بخواد آخرین داشته باشه. ایشالا سالای بعد که بزرگتر شدم.

***
هفت سین هشتاد و پنج رو با بر گ های پاپیتال چیدم. و از وقتی که شروع کردم به سفره چیدن و برگ کندن به این فکر کردم که برای شروع سالم، جون یه موجود زنده رو گرفتم. حالم رو انقدر گرفت که تمام مدت درگیرش بودم و دعا کردن و آرزو کردن واسه بقیه بالکل یادم رفت. وقتی یادم افتاد از تحویل سال خیلی گذشته بود و داشتم چایی می ریختم. خیلی چیزای خورده ریز دیگه هم دیر شد. از همه مسخره تر این که حواسمون نبود و تلویزیون خاموش، نفهمیدیم کی توپ سال نو رو در کردن! برای همین نوشتم که امسال سال انجام شدن کارها در دقیقه ی نود که چه عرض کنم در وقت اضافی خواهد بود. و بود. به شدت! زندگیم در با اتفاق افتادن همه چیز در ثانیه ی آخر گذشت. نتیجه این که مثل خر امروز عصر دویدم که که کار حداقل اونایی که به من مربوطه تموم بشه! و البته یه مشت خل بازی های مخصوص خودم. که گوشیم فول شارژ باشه و دوربینم باتری داشته باشه و کفش هام شسته باشه و اتاقم در حد معقولی مرتب باشه (یادم باشه برای تحویل که بلند شدم رختخوابم رو جمع کنم!). اخلاقم خوب باشه و نیشم باز، اونم نه زورکی! فقط نشد که هاردم رو خالی کنم!
سفره ی امسال رو که چیدم، آرزوهام رو کردم. می دونم که ساعت سه فقط انفدر بیدارم که بفهمم عید شده!

***
دوستان، رفقا و آشنایان، اونایی که می‌شناسم یا رفتن مسافرت، یا می‌رن یا اینم که بالاخره یه دو سه روزی سرشون گرمه به عیدی بازی! منم در جهت آدم بودن سعی می‌کنم یه کمی ‌به این بلاگر بیچاره استراحت بدم! اگه فکر می‌کنین که این جا رو باز کنین و خبری نباشه، دمغ می‌شین، اصلاً نیاین!
اینم برای این که دلتون برام تنگ نشه!

2007-03-19T22:46:00.001+03:30

بعد از قرنی راه می افتم که اتاقم رو یه کم جمع و جور کنم. کیفم رو که خالی می کنم می رسم به کادوی تولدت، به کارتم، به کارتت، به اون سی دی کذایی که بازم یادم رفت بدمش بهت و هنوزم تو کیفمه.
کلی زور زده بودم یادم رفته بود. داشتم گپ عصرمون رو یواش یواش دفن می کردم بره تا همون هشتم نهم، همه اش یهو پرید بالا و جلوی چشمم دالی کرد.
فقط به خاطر اون همه مثبتی ای که این روزا از همه طرف برام می فرستیه که شونه می اندازم بالا و به خودم می خندم. فقط!

*
صدات گرم بود. اولش خیلی نه. خب منم بعد از این همه فاصله نباید بیشتر از این انتظار می داشتم. اما با "تیکه" ی دوم یخت باز شد و افتادی روی دنده ی شوخی کردن. می دونی، خیلی حرفا رو زدم که جا بخوری. برای این که یه چیزی ته دلم می گه این عید آخره. خیلی خیلی دیگه بخوایم مرام و معرفت بذاریم برای هم، تا خرداد می کشیم. بعدش.... مهم نیست. این از اون چیزاییه که باید قبل از به گند کشیده شدنش قطع بشه. نمی خوام خرابش کنیم. می خوام یه تصویر سالم ازت داشته باشم. امیدوار بودم بری که ظاهرا نمی ری! پس من باید برم!
همه ی اون چیزایی که توی این یکی دو سال یادم دادی، جلوی چشمم آویزونه و از همه مهم تر این که جد کردم بهشون عمل کنم.

*
بهترم. خیلی خیلی. همه اش هم به خاطر چیزهای کوچیکیه که این دور و ورا می چرخن و نوبتی اتفاق می افتن. تهش این مهمه که حالم خوبه!

می ریم برای ماراتن فردا!

پ ن:یکی از اون حدس های بعیدم داره درست از آب در میاد! نـــــــــه!

2007-03-18T22:59:00.001+03:30

1.

وقتی حرف می‌زنیم صدای ـِ را زیاد به کار می‌بریم. مخصوصاً وقتی که محاوره باشد. این صدا در بیشتر مواقع نشانه‌ی اضافه شدن دو کلمه به هم است که نتیجه‌اش می‌شود ترکیب وصفی یا اضافی. مثل "گل ِ سرخ" یا "کتاب ِ من". این ـِ معمولاً در نوشتار نمی‌آید. غیر از این، پیش می‌آید که ‌ه در بعضی کلمه‌ها با همان صدای ـِ خوانده شود که ه‌ی ناملفوظ است. مثل "خانه"، یا "کلمه"، یا "کوچه".
اشتباهی که می‌کنیم این است که گاهی به جای کسره‌ای که خوانده نمی‌شود، ه‌ی ناملفوظ می‌گذاریم که مثلاً به نوشتارمان و درست خوانده شدنش کمک کنیم. این ه‌ی ناملفوظ جز در کلماتی که به آن ختم می‌شوند، هیچ جا نمی‌آید. یعنی نمی‌شود که به جای کسره بگذاریمش و فکر کنیم که بهتر هم شده. که نه فقط بهتر نمی‌شود، بلکه خواندن را سخت‌تر می‌کند وگاهی حتی باعث اشتباه خوانده شدن می‌شود.
حتی اگر گفتگوی محاوره‌ای را بخواهیم مکتوب کنیم، یا متنی را به زبان محاوره بنویسیم، تنها در دو مورد به غیر از کلمات مختوم به این حرف، باید ه‌ی ناملفوظ به کار ببریم.
اول، به جای "است" یا فعل‌هایی که همین معنی را دارند. مثل وقتی که می‌نویسیم: "این کتاب منه". که در واقع "این کتاب من است" بوده و این ه به نوعی به جای فعل جمله به کار رفته است.
دوم، به عنوان علامت معرفه. گاهی می‌نویسیم "کفشه رو خرید". یعنی آن کفش خاص را و معنیش با وقتی بنویسیم "کفش رو خرید" فرق می‌کند. در جمله‌ی اول حرف از کفشی می‌زنیم که هم من نویسنده و هم خواننده، هر دو می‌دانیم کدام است.

غیر از این دو مورد به عبارتی برنخورده ام که لازم باشد در آن صدای ـِ را با ه‌ی ناملفوظ نشان دهیم. مابقی هرچه هست یا باید کسره بگیرد و یا خواننده خود می‌داند(یا حداقل باید بداند) که چه طور خوانده می‌شود.

2.
علائم نگارشی از آن چیزهایی است زیادی دلبخواه از آنها استفاده می‌کنیم. متون رسمی و علمی و نیز خبری، قوانین خاص خود را در این جور موارد دارند. در برابر وقتی متن ادبی می‌نویسیم، از رمان گرفته تا مینیمال و از نثر رسمی و سنگین تا شعر، این کاربرد‌ها در هم می‌ریزند. اما نه آنقدر که بالکل از بین بروند و بود و نبودشان فرقی نکند. یکی از چیزهایی که همیشه فراموش می‌شود دو نقطه (:) است. صرف نوشتن فعلی از ریشه‌ی "گفت" یا ریشه‌ای شبیه (مثل پرسید، فرمود...)، برای نشان دادن نقل قول کافی نیست و بودن و نبودن علامت دو نقطه جمله را از نقل قول مستقیم به غیر مستقیم (یا برعکس) تغییر می‌دهد.
مثلاً بین این دو جمله تفاوت معنایی وجود دارد:
"گفت می‌رود لباسش را بگیرد." و "گفت: می‌رود لباسش را بگیرد."
گوینده یکی است و گذاشتن دو نقطه فاعل فعل رفتن را تغییر می‌دهد ( که در اولی گوینده است و در دومی شخصی دیگر).

3.
ضمیرها را زیاد به کار می‌بریم. مثلاً: م، ت، ش، مان، تان، شان. اما گاهی توجه نمی‌کنیم که اگر این‌ها را بعد از کلمات مختوم به مصوت بنویسیم، حتماً میانوند "ی" هم می‌گیرند، حتی اگر در گفتار این طور نباشد. مثلاً می‌گوییم "یه میز بود که کتاب و مدادم رو گذاشتم روش"، اما اگر بخواهیم همین جمله را به زبان معیار بنویسیم نمی‌شود نوشت "کتاب و مدادم را گذاشتم روش" و باید گفت "رویَش" (روی آن). حالا این می‌تواند مثال خیلی ساده‌ای باشد اما پیش می‌آید که نادیده گرفتن این میانوند وسط یک جمله ناگهان آدم را از زبان معیاری که دو صفحه و نیم خوانده می‌کشد بیرون و همان یک کلمه محاوره کار را خراب می‌کند.

کتاب دستور زبان دم دست نداشتم و با اتکا به حافظه و خوانده‌هایم نوشتم. بعید می‌دانم غلط داشته باشد اما حتماً در اولین فرصت کنترل می‌کنم و البته اضافه. این رشته سر دراز دارد.

2007-03-18T19:06:00.000+03:30

معلوم نیست که شب عید است یا هنوز زمستان جولان می‌دهد؟ اینجا که هنوز یک خط در میان برف می‌بارد و درخت‌ها هنوز نگفته‌اند وای به من. بنفشه‌های توی باغچه هم بیشتر از آن که نشانه‌ی بهار و عید و این حرف‌ها باشند، به خروس بی محل می‌مانند که زودتر خودشان را انداخته‌اند توی باغچه. من هم که سرما خورده و بی‌حوصله با لیوان چایی پای پنجره دری وری می‌گویم. یا تلفن دستم است یا روی اینترنتم. شب عید است؟ اگر آن تجریش دیشبی را نرفته بودم و شلوغ بازار دست فروش‌ها را نمی‌دیدم که بالکل شک می‌کردم در تقویم. چقدر شلوغ است. مامان راست می‌گوید اما حیف که توصیفش ننوشتنی است.

پسرک نشسته وسط هال. کامپیوتر را گذاشته بین خودش و بابا و حسابی شلوغ کرده‌اند. نگاهشان که می‌کنم دلم می‌گیرد. چقدر گذشته از روزهایی که بابا همین جوری به همه‌ی اینها داس و ویندوز و ورد و ان سی یاد داده؟ زیاد نیست. روزگارمان زیادی تند می‌گذرد.

افتاده‌ام روی دور غرغر. بدجور هم غر می‌زنم. برای همین است که خودم را گم و گور کرده‌ام و جز با مکتوب جایی پیدایم نمی‌شود. این تلفن‌های گاهی هم برای این است که تا بدتر نشده‌ام تبریک‌هایم را بگویم. باور نکنید که به خاطر شلوغی خط‌های روز آخر باشد. ایراد از فرستنده است!

زهرا زنگ می‌زند و دودر می‌شود. باز هم زنگ می‌زند و باز هم دودر می‌شود. فکر کنم یواش یواش به جایی برسیم که زنگ که بزند خودم بگویم دودر می‌شوی یا دودرت کنم!
کیان مارمولک بازی‌هایم را اینجاها در می‌آورم. برای آدم‌هایی که فکر می‌کنند همه چیز را راجع به من می‌دانند و می‌فهمند و شکی هم در پیش‌بینی‌هایشان نمی‌کنند. برای آنهایی که سکونم را دوست دارند. که اگر ساکن نباشم و به راه خودم مشغول، گمم می‌کنند و دیگر سر در نمی‌آورند. این‌ها هستند که باید گیج شوند و بی‌خبر بمانند که دیگر انقدر برای خودشان طرح نکشند و برای زندگی من ایده ندهند.

این هم از عیدی امسالمان! آقای پدر که بنشیند کنار آدم و بگوید پررو باش! باید کلاه را انداخت آسمان هفتم!

2007-03-16T16:35:00.000+03:30

ناخوش‌اخلاقم.
باید ننویسم. که از دهانم نپرد. حرف‌هایی که گفتن ندارند. که باید دفن شوند و بپوسند و جا برای تازه‌ترهایشان باز کنند. شاید نیامدم. تا این ناخوشی، خوشی شود. شاید هم فردا صبح با روی باز و اخلاق خوب اینجا سبز شدم و نوشتم. نمی‌دانم.... مگر فرقی هم می کند؟.... مگر مهم هم هست؟

همین...

*
گرچه که هنوز روابطم با شعر به شدت خرابه ولی اینا رو دوست دارم. انگار که کتایون برای امروز من نوشته باشه. + + +

2007-03-15T22:28:00.001+03:30

بری مهمونی. با شیش هفت نفر آدم گرم که بخندن و شوخی کنن و شلوغ کنن. بعضیا رو بشناسی و از بعضیا فقط شنیده باشی. از بعضیا هم خونده باشی! بشینی یه گوشه و به صاحب مهونی نگاه کنی و اون به تو نگاه کنه و شماها ساکت‌ترین آدم‌های جمع باشین. و بترسی که سکوتت حمل بر تفرعن بشه و این که کسی نبینه داری خجالت می‌کشی و فکر می‌کنی که کاش تو هم انقدر عرضه‌ی توی جمع بودن داشتی!
پرم ازهمه ی حرف‌ها و خنده‌‌ها. از شوخی‌ها و گرمی‌ها. از نور فلاش. از مزه‌ی کیک. از خل بازی‌های حساب کردنی. از تیکه‌های موبایلی. از این که داری به کی زنگ می زنی؟ این کیه؟
فکر می‌کنم که منم می خوام. از این جمع بودن‌ها. فکر می‌کنم تو هیجده سالگی خودم کجای دنیا بودم و باز هم فکر می‌کنم که حاضرم برگردم به همون هیجده سالگی به شرطی که یه تولد این مدلی برام بگیرن!
سراغ یکی رو گرفتی که کجاست. نیشم رفت تا بناگوش. هه. نمی‌یاد بابا. بیخیال!

سعی می‌کنم یه راهی برای رو اینترنت گذاشتن عکسامون پیدا کنم.

2007-03-14T19:24:00.000+03:30

وسط این همه سردرگمی و بدبختی که این یاد آدم بیاید یعنی که به آینده امیدوار باش:
Fear can hold you prisoner, Hope can set you free.

رفتم ولگردی ِ خیابون بازی! بنده و ام‌پی‌تری‌پلیر عزیز و خرواری آهنگ دوست‌داشتنی. از هفت تیر تا انقلاب پیاده گز کردم و کتاب ورق زدم و کتاب خریدم و با خودم حرف زدم و با بقیه هم حرف زدم! خوب بود.
خیلی محترمانه چایی تعارفم کردن. ناز کردم و گفتم نمی‌خورم. پیش خودم حساب کردم که برم خانه هنرمندان واسه خودم یه کمی بشینم و یه چیزی بخورم و یه چیزی بخونم. از کنار پارک هنر که رد شدم گفتم ولش کن. دیر می‌شه. می‌رم پایین‌تر. سر فلسطین هوس کافه تیتر به سرم زد. باز فکر کردم دیر می‌شه. جلوی قنادی فرانسه دیگه گشنم هم شده بود. یادم افتاد که این آخرین جای قابل چیزی خوردنه و بعد دیگه هیچی نیست ولی خرانه بازم واینسادم. رسیدم میدون انقلاب رسماً داشتم از گشنگی می‌مردم. سرم رو انداختم پایین و با سریع‌ترین قدم‌های ممکن رفتم تو صف تاکسی که وسوسه نشم و چیزی نخرم. برای مامان که تعریف کردم گفت حقته. آدم این همه جای درست و حسابی رو ول می‌کنه که مجبور بشه از جلوی مغازه‌های انقلاب تند تند رد بشه نکنه هوس کنه. خب مثه آدم یه جا می‌شِستی دیگه!

دیشب هم خوب بود. می‌شد خیلی بهتر هم باشه ولی هیچ کدوممون حال و حوصله‌اش رو نداشتیم. ترجیح می‌دادیم بریم خونه و مثه آدم بشینیم به حرف زدن یا آهنگ گوش کردن یا کتاب خوندن یا هر کار بچه مثبتی‌ای دیگه‌ای که ممکن بود! سر و صدا هم به نسبت هر سال خب امسال خیلی بهتر بود. دور و ور شیش شروع کردن و ده دیگه تموم شده بود. فقط صداهای با فاصله‌ای از دور میومد و بیشتر آواز دهل بود. چون من که اینجا داشتم واسه خودم ور می‌زدم فکر می‌کردم هی هنوز چارشنبه سوریه، مسلما اون که زیر پاش یا بغل پنجره‌اش این رو می‌زدن این احساس رو نداشت.
خوب بود بیشتر به خاطر این که گزاره‌ی "با یه دوستمم" شر ادا اطوارهای هر سال رو که از ده روز قبل شروع می‌شن، کنده بود. کسی اعصابم رو خورد نکرده بود که بخواد لطفی کرده باشه. رفتیم یا نرفتیم، خندیدیم یا نه، خودممون بودیم و این جوری هم دوستش داشتیم. گرچه که دلم می‌خواست امین و مرضیه هم میومدن و چارتایی شلوغ بازی در میاوردیم ولی خب از اون خیالاتی بود که خودمم از فکر کردن بهشون خنده‌ام می‌گیره و عاقلانهتره که تعریف هم نکنم چه برسه به این که انتظار اتفاق افتادنش رو هم داشته باشم!

می‌گم من اونجا رو بلد نیستم. شروع می‌کنه به آدرس دادن. می‌گم اینشو بلدم ولی تا حالا نرفتم. حالا... مهم نیست یه کاریش می‌کنم. فکر نمی‌کنم جوری بشه که نتونم پیدا کنم. می‌گه آره خوبه که تو می‌تونی آدرس پیدا کنی. بعد از مدت‌ها از اولین جمله‌هاییه که نیشم رو باز می‌کنه.
تقصیر اون نیست. اصلاً قضیه فقط اون یه نفر نیست. از اون چیزاییه که من نمی‌فهمم از کجا شروع شده و اصلاً چرا این مدلیه که کمتر کسی هست که توانایی من رو در انجام کاری بپذیره که اگه می‌گم می‌تونم این کار رو انجام بدم لابد می‌تونم که می‌گم دیگه. همیشه باید اثبات کنم که می‌شه، می‌تونم، از پسش بر میام، بلدم.... برای همینه وقتی کسی میاد و میگه که این یه کار رو بلدی ذوق مرگ می‌شم!

***
اجباراً دارم دوباره می‌رم رو موج غلط‌گیری و احتمالاً هم این دفعه خیلی شدیدتر باشه. سعی می کنم کمتر نق‌نق کنم ولی اگه از دستم در رفت و کامنت گذاشتم یا غر زدم ببخشید.

2007-03-12T00:11:00.001+03:30

رفتم پیش بچه ها. خوب و بد برگشتم. دلم برای خیلی ها تنگ شده بود و دوست نداشتم سالم رو با دلتنگی شروع کنم. برای این خوب بود. فرهاد بود و لیلی و عماد. مریم اومد و اون یکی مریم. پگاه رو دیدم. و خب البته بقیه رو. رعنا و نازی و مهری و سایه. رفیق نبود. نمی یومد و منتظرش هم نشدم. خیلی حرف ها و خاطرات برگشت که دوست نداشتم تکرار بشن. ولی حس های خوبی هم باهاشون اومد که خب می ارزید.
و یه خبر. این که بازم یکی داره می ره "خونه ی بخت". انقدر حالم گرفته شد که حتی نتونستم براش ابراز احساسات کنم. نگاهش می کردم و می خندید که باور نمی کنی؟ این شد سه تا توی یه سال. و ما همه اش نه نفر بودیم. چقدر دووم میاریم؟ فاتحه ی جوونی کردن و خوش گذروندن با این جمع رو خوندم. با دو تا ازدواج کرده باید اصلاً فاتحه ی جمع بودنمون رو خوند.

عیدی بقیه هم ابلاغ شد. مال گلی و زهرا و سعید که زنگ زدم بهش وایمیسی تا بیام!
موندن این وری ها. خدا کنه که ببینمشون.

***
افتادم رو دور شمع روشن کردن. بابا اومده بالای سرم و می گه چته؟ عاشق شدی؟ می خندم و می گم نه بابا. بیخیال....
توی دلم می گم آره عاشق شدم. عاشق زندگی مجردیم که تازه همچین زندگی مجردی ای هم نیست ولی دوستش دارم. عاشق اینشم که تعهدی ندارم و کسی هم نیست که بخواد متعهدم کنه و لابد بعدش هم متاهل. عاشق اینم که کیف دنیا رو حداقل با مقیاس های خودم می کنم و کسی هم جرات خراب کردنش رو نداره. عاشقشم!

از اولین کسی که با ریخت و قیافه ی خواستگار دور و ور من یا در خونه پیداش بشه با کتک و فحش و بد و بیراه استقبال می کنم.

***
این عالیه. مال من که دقیق دقیق بود!

***
گیج و گول از ماجراهای روز بیای خونه و یکی اس‌ام‌اس بزنه یه کتاب بگو برات بخرم. آدم ذوق مرگ می شه دیگه. تا فردا که بیام دانشگاه و گوشه ی چادرت رو بگیرم و بگم یالا کتابم رو بده! بیشتر از همه ی عیدی های امسال مزه می ده احتمالاً!

***
اگه موشکام دست خودم بود با این وضع اخلاقم فکر کنم از دیشب تا حالا همه رو روشن کرده بودم. خوبه که دستم نیست!

***
بس که غر زدین کامنتات سخت باز می شه بالاخره اسباب کشی کردم به هالواسکن! ولی همه ی کامنتای قبلیم پرید. فقط دست خودم بهشون می رسه!

دست آقای موسیقی آب گرم هم درد نکنه!

2007-03-10T20:46:00.001+03:30

همیشه‌ی خدا کسی پیدا می‌‎شود که جفت پا بپرد وسط زندگی آدم. این هم قسط آخر امسال. داشتم با خودم فکر می‌‎کردم که چقدر خوب همه چیز دارد پیش می‌‎رود. چقدر زود موفق شدم. خوب است که نیما می‌‎آید و برنامه‌ی روزهای بعدمان هم ردیف شده. همممم. باید همیشه یک جای کار بلنگد دیگر. عیب ندارد. سال دیگر دوباره این ماراتن را شروع می‌‎کنیم. از هفتم هشتم فروردین که شروع کنیم آخرهای اردیبهشت موفق می‌‎شویم. می‌‎شود. اگر دوباره کسی هوس نکند که بپرد وسط خوشی زندگیم. و البته این ماجرا هم جمع شود. می‌‎شود.

عروض فارسی دکتر ماهیار روی میزم چشمک می‌‎زند. شب می‌‎روم سراغش. خوبی عروض در این است که حواس جمع می‌‎خواهد و لااقل یک چیزهایی از یادم می‌‎رود.

همین روزها می‌‎روم کافه کاخ. یا خانه هنرمندان. کتابم را می‌‎برم و دسته‌ای کاغذ. چایی‌ای سفارش می‌‎دهم و می‌‎نشینم آنقدر می‌‎خوانم و می‌‎نویسم و خط می‌‎زنم و بالا و پایین می‌‎کنم که تلافی این روزگار دم کنده‌ام در بیاید. باید کاری کرد. وقتی آن چیزی که می‌‎خواهی نمی‌‎شود، باید راه دیگری یافت. من پیمان نیستم که بگویم می‌‎خواهم و می‌‎شود و می‌‎کنم. راه دیگری هم هست. همیشه راه دیگری هست. اگر آنچه که امروز می‌‎خواهم را نشدنی می‌‎کنند، آنچه برای فردا می‌‎خواسته‌ام را امروز به راه می‌‎اندازم. زندگی بیش از این حرف‌ها قابلیت بازی کردن دارد.

یادت هست؟ همان سی ثانیه آهنگی که برایم فرستادی و دو روز است که سرش می‌‎خندیم؟ دو روز تمام خواندمش و خندیدمش. ترجیع‌بند زندگیم شده بود همان چند جمله‌ای که کاملاً هم بی‌ربط بود (برعکس آن یکی کتاب که زیادی با ربط بود!). حالا عوض شده. به چند ثانیه. راه می‌‎روم و به این فکر می‌‎کنم.

این هم از دومی. تا شب چه می‌‎شود؟

بین نوشتن پست قبلی و این تنها چند ساعت فاصله است. شاید چند ساعت بعد چیزی بشود که دوباره حال و هوا عوض کنم. گرچه که بعید می‌‎دانم. خوبی و بدی روزگارم زیادی به هم نزدیک شده. بار اول نیست. همیشه همین است. بیشتر برای این که یادم باشد پایان این شب‌های سیاه همیشه سفید نمی‌‎ماند و بعدش چنان روز سفید آدم به سیاهی می‌‎خورد که نفهمی ‌‎اصلاً چه به سرت آمده.

نیش باز کرده‌ام و رو به صورت همه می‌‎خندم. خنده‌ام را باور کنید لطفاً. به این باورتان بیش از اندازه احتیاج دارم.

2007-03-10T14:45:00.000+03:30

منم و دو جلد کتاب. دور و ور هزار صفحه. مشق عیده. تازه این فقط یه بخشیشه ولی خب اگه همین رو هم بخونم هنر کردم! شاید هم رج زدم و یه مشت خل بازی‌های این جوری. به هر حال گردنمه و البته ناگفته هم نماند که انجام موفقیت‌آمیزش بسیار بسیار مفید و سودبخشه و فواید داره!

زهرا اومده دم در دنبال پاکتش. می‌‎گه چارشنبه سوری چی کاره‌ای؟ نیش باز می‌‎کنم تا بناگوش و می‌‎گم کار دارم. تبدیل می‌‎شه به یه علامت سوال گرد و قلمبه. می‌‎گم بالاخره یکی رو پیدا کردم تحویلم بگیره منتظر شماها نمونم. می‌‎گه آهــــــــــــــا..... بعد می‌‎گی برام حرف در نیارین!
می‌‎خندم. می‌‎ره. نمی‌‎شنوه توی دلم می‌‎گم انقدر حرف مفت پشت سرم زدین جدی شدم وگرنه که سر زندگی خودم بودم و داشتم واسه خودم غاز می‌‎چروندم. امیدوارم بی بی سیش این سه روزه خاموش بمونه که حال سوال وجواب نازی رو ندارم.

عیدی همه حاضره. مهری هنوز نرفته و فردا می‌‎رم مال مجمع شیاطین رو تحویل می‌‎دم. فعلاً که زندگی اون جور که برنامه چیدم داره پیش می‌‎ره. فعلاً که روزگار داره تحویلمون می‌‎گیره. خونه تکونده شده. خرید انجام شده. گندم خیس شده. روزگار خوبیه. هنوز خوبه. ولی یه نمه از فردا می‌‎ترسم. دیروز بالاخره به توافق رسیدیم. این جوری که من گفتم می‌‎رم دنبالش و بابا گفت بیخود می‌‎کنی و من گفتم که اگه می‌‎خوای ناراحت بشی از حالا شروع کن. چون می‌‎رم. و شد. آخر سرتق بازی. به هر حال باید یه وقت این کار انجام بشه ولی الان هم وقت خوبیه. خدا کنه تنها نمونم و همراه داشته باشم. می‌‎ترسم اشتباه کنم در انجام و بعد دیگه ترمیمش واقعاً سخته.

دارم خودم رو می‌‎کشم که سیستم کامنت‌های وبلاگم رو عوض کنم و نمی‌‎شه! نمی‌‎دونم چرا هالواسکن و سایکو با هم کار نمی‌‎کنن یا من نمی‌‎تونم جورشون کنم. شاید ناچار شدم قالبم رو عوض کنم. مشکل اینه که من خودم به راحتی می‌‎تونم کامنت بذارم و میاد و سریع هم هست. با وجود این که اینترنتم هم دایل آپه. برای همین نمی‌‎فهمم گیر کار کجاست.

2007-03-08T21:18:00.001+03:30

شلوارم بوی شکلات می‌داد. به خاطر همان دو سه تا لکه‌ی شکلات. دلم نمی‌خواست بشورمش ولی زندگی بدون شلوار جین کار سختیه. حیف....

*
چقدر خرید کردن برای آقایون سختـــــــــــــــــــــــــــــه!

*
یه فراری قرمز خوشرنگ سر کوچه بود. می‌گم مامان نگاه کن. می‌گه چه خوشگله. چیه؟ هونداست؟ می‌گم ماماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااان! فراریه!

*
دو سه صفحه بیشتر از تقویمم نمونده. و دارم دعا می‌کنم که برنامه‌ی هفته‌ی دیگه همون جوری که چیدم پیش بره. که در این صورت بسی مایه‌ی خوشبختیه. وگرنه هم که خب بالاخره همه‌ی این کارا باید قبل از عید انجام بشه حالا فوقش یه کم به هم می‌ریزه دیگه!

*
از حالا همه ی مسیرها مسدود است و بوق نت‌ورک بیزی می‌زند. خدا به داد شب عیدمان برسد!

*
جالبه برام که امسال زیاد جنگ داخلی نیست. هر سال از دهم اسفند سر و صدا و خرید و فروش به راه بود و یه هفته‌ی آخر قبل از چارشنبه سوری رسماً نمی‌شد توی این کوچه‌ها راه رفت. حالا فقط شبی یکی دو تا سر و صدای پراکنده اونم اگه باشه. امیدی به جالب بودن و خوش گذشتن ندارم. در کمال پست فطرتی!

*
برم دنبال عیدی بازی. دیر هم شده. تا اینا رو حاضر کنم عیده دیگه! خدا کنه که برسم به تحویل دادنشون و مثل پارسال بیات نشن!

*

How I hate to see you like this
There is no way you can deny it
I can see that you're oh so sad, so quiet
ABBA

*

2007-03-07T21:52:00.001+03:30

از سگی دیشب در اومدم. به لطف بانک صبح و البته ملاقات فرشته‌ی خنده، حتی اگه پاش شکسته باشه! بگذریم که ولگری ِ پیاده‌روانه با نیما هم بی‌تاثیر نبود!
می‌گه خوبه بنزین رو جیره‌بندی کنن. می‌خندیم. می‌گم خب دیوونه من و توایم که ولمون کنن پیاده نصف شهر رو گز می‌کنیم. همه که این جوری زندگی نمی‌کنن. به عکس العمل بابا فکر می‌کنم: دو تا بی‌عقل. پیاده رفتین؟ تو این سرما؟ هیچ آدم عاقلی این کار رو می‌کنه؟ و نیش باز من که می‌خندم!
تو تاریکی پارک ملت وایسادیم بالای پله‌ها و فکر کردیم که چرا ساعت هفت عصر چهارشنبه‌ی اسفند، هیچ بنی بشری اینجا نیست و سکوت مطلقه؟ گفتم مثله قبرستون شده. ساکت... آسمون ابری... درخت... راهای سنگفرش... نیما پرسید می‌ترسی؟ زدم زیر خنده: نه بابا. اگه واقعاً قبرستون هم بود باهات میومدم!
بعداً حدس زدیم احتمالاً به خاطر نبودن برق این ور خیابون بود. احتمالاً!

سناریوی پارسال تکرار شد. به تمامی. نازی زنگ زد که چه طوری و چه خبر و از راضیه چه خبر داری و منم که اصولاً نمی‌گم اون که باید خبر داشته باشه منطقاً تویی نه من! و سوال هم پرسیده شد: عید کجایی؟ ما هم معلوم نیست حالا چی کار می‌کنیم....
مامان پرسید چی می‌خواست؟ گفتم چی باید می‌خواست؟ نزدیک چارشنبه‌سوریه و عید. زنگ زده ببینه چه خبره. و بقیه‌اش رو نمی‌گم که: و این که اگه من برنامه‌ای ندارم لطف کنه و در ثانیه آخر بگه حالا تو هم بیا. و هنوز دوزاریش نیافتاده که حال ریخت هیچ کدومشون رو ندارم. خیلی وقته که حالشون رو ندارم.
نمی‌دونم چرا آدم نمی‌شه؟ نمی‌دونم چرا نمی‌فهمه که حوصله‌اش رو ندارم. چرا نمی‌فهمه که این کارش به شدت معنی می‌ده و معنیش هم بعد از این چند سال برای من کاملاً واضحه و خب وقایع پارسال هم هنوز انقدر کهنه نشده که یادم رفته باشه. نمی‌دونم چرا قابلیت چهل تیکه دوختن من رو درک نمی‌کنه. و ناتوانیم رو در فراموش کردن همه‌ی قرارهایی که سرشون پیچونده شدم.

منم و یه بسته موشک سوتی برای چارشنبه سوری. به علاوه‌ی یه همراه که از سر و صدای اون شب بدش میاد! خوب شد اون یه بسته موشک من حفظ آبرو کرد وگرنه که بیچاره‌ات می‌کرد اون رفیقت!

2007-03-06T21:51:00.000+03:30

توی فرهنگ لغات من به این کار می‌گویند "دنده پهن کردن"، می‌گویند "از رو نرفتن"، گاهی "به رو نیاوردن". چه فرقی می‌کند. تهش این است که من باید بشنوم و من باید فرو بخورم و من باید ساکت باشم. بروم دنبال این ساکت بودن. صرفش بیشتر از جار و جنجال است. زندگی است دیگر. امیدم به بودن و گذشتنش است.

***
یکی از خنده‌دارترین روزهای دانشکده بود. یه چیزی هم‌پایه‌ی روزی که شیرینی انداختیم گردن علی. هر چهارتامون می‌دونستیم که در رو قفل نمی‌کنیم. می‌دونستیم که ما آدم این شیطنت نیستیم. ولی واقعا ایده‌ی خوبی بود. دارم تصور می‌کنم قیافه‌ی اون پنج نفری رو که قرار بود توی یه اتاق یک و نیم در دو حبسشون کنیم. حتی شده برای پنج دقیقه!

***
برق چشم‌های آقای رئیس بسی بسی فراموش نشدنی بود. من که گفته بودم تا شنبه تموم می‌شه و اگر نشد هر جوری هست تا آخر این هفته. با این وجود ذوق کرد از حاضر بودن کار و منم به تبعش ذوق مرگ شدم از این که نمایش شعورم جواب داده بود.

***
می‌گم نزدیکی رو بیشتر از ناطور دشت دوست داشتم. بهتر فهمیدمش و حسش کردم. می‌گه خب اون توی جو خانوادگی‌تری نوشته می‌شه. ما با ناطور دشت بیشتر همزاد پنداری می‌کنیم. نزدیک‌تره. سن و سالش. می‌گم نه... با نزدیکی همذات پنداری بیشتری می‌کردم. می‌گه بس که مثبتی. شورش رو در آوردی!

***
زندگی همه‌مان افتاده روی دور خوبم‌هایی که میمش که از دهانمان در می‌آید می‌فهمیم چقدر بی ربط است. اما باز هم می‌گوییم. باز هم و باز هم. حداقلش این است که کمک می‌کند باور کنیم. خودمان. بقیه را که می‌دانیم باور نمی‌کنند. باور می‌کنیم و این خودش اپسیلونی به جلو در راه بهتر شدن است. روزهایی هست که همان اپسیلون هم غنیمت است.

***
وقتی کاری ازم بر نمی‌آید همان بهتر است که خفه شوم. چشم‌هایم می‌سوزند. از همه ی حرف‌هایی که آن پشت حبس شده‌اند و هیچ جوری نباید بیرون بیایند. نه با نگاه نه با صدا نه با حس.
همان بهتر که خفه شوم...

2007-03-05T21:40:00.000+03:30

قرار است مثلاً اتاق جمع‌کنان باشد. دلم پر می‌کشد برای نوشتن. برای خواندن. برای گوش کردن. برای دیدن فیلم زهرا که توی کیفم برای خودش سوت می‌زند. باید این لعنتی را زودتر تمامش کنم. باید یادم باشد که امشب، دیشب نیست و باید کار-تمام-کرده بخوابم. باید حواسم باشد فردا وقت تحویل است و پای آبرو در میان. حواسم هست. یادم هست. بروم دنبال این کار...

تازگی‌ها حس می‌کنم توی همه‌ی جمع‌ها زیادیَم. بس که بین همه تازه واردم. بس که هر جا می‌نشینیم آخرش حرفی به میان می‌آید که یا من نمی‌دانم یا به من مربوط نیست و پشتش نگاه‌هایی که یکی را به سکوت می‌کشند.
با آن یکی دو نفر هم که قدیمی و جدید نداریم، تازگی‌ها آنقدر به جان هم نق می‌زنیم که بعدش دو سه روزی گم و گور می‌شویم که ریخت همدیگر را ندیده باشیم. زیادی نزدیک شدن کار بدیست. باور کن.

چقدر دلم می‌خواهد که الان آنجا باشم....

ساعته رو پیدا کردم. ساعت بابا رو. می‌دونم که تازه ساعت بستن رو ترک کردم ولی این چیز دیگریست. نمی‌دونم چرا با چیز به این کوچیکی و البته سنگینی! انقدر سر حال اومدم!؟!

از اسکرین سیور گوشیم متنفرم. یعنی که ساعت‌‎هاست کسی دوستم نداشته! همانقدر که صدای کت استیونس و پل سایمون را می‌پرستم! چه بی ربط...

باید بروم بانک. باید بروم دنبال کتاب. باید این دو سه تا کتاب لعنتی این ترم را بخرم، تا به مصیبت ترم قبل دچار نشده‌ام. باید بروم خرید مثلاً شب عید. باید پاکت بخرم. باید بروم پست! می‌فرستم برایت. قول می‌دهم!
گندم نداریم. این یعنی هنوز سبزه ی عید را راه نیانداخته‌ایم. یادم باشد این بار دیگر پشت دست مادر بزرگ بایستم. باید یاد بگیرم.

No I can’t forget to see you

تمام نمی‌شود این لعنتی....

وسط اتاق جمع کردن که حافظ از دستت بیافتد و بازش کنی، بهتر از این جواب نمی‌دهد:
"گرنه باده غم دل ز یاد ما ببرد/ نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد"
"وگرنه عقل به مستی فرو کشد لنگر/ چگونه کشتی ازین ورطه‌ی بلا ببرد"

بماند که روابط با حافظ همچنان تیره و تار است!

از آهنگ Love Story حالم به هم می‌خوره. از هر دو تا اجراش. چند بار توی یه سی‌دی ام‌پی‌تری باید شنیدش که کافی باشه؟!

***
دو دقیقه وقت دارم. برای این که برم سر زندگیم! بی شوخی. وبگردی کردم و اتاقه ِای نیم بند جمع شده و با یکی دو تا دوست هم تلفن بازی کردیم! این یعنی ذخیره ی انرژی برای حداقل تا ساعت دو! تموم می شه!حتما!!!!!

2007-03-04T23:02:00.000+03:30

پیاده برگشتم. به خاطر همان تکه شکلات و نصفه لیوان چایی‌ای که با هم خوردیم. از همان راه قدیمی. همان کوچه‌هایی که سال‌های دبیرستانم را پر کرده. هدفونم توی گوشم بود و حواسم به خودم. پا گذاشتم روی جدول جوب و شروع کردم به راه رفتن. خیلی وقت بود که این کار را نکرده بودم. همان ترس معلق بودن برگشت و چند ده متری طول کشید تا راه افتادم. به خودم نگاه کردم. کفش کتانی و شلوار جین گشاد و مانتوی بلند خاکستری. مقنعه و کت و کوله پشتی. زیادی ساده بود. فکر کردم که اگر آینه داشته باشم قیافه‌ام الان چه شکلی است؟ با صورت شسته‌ی از صبح از خانه در آمده که کم از مرده ندارد و موهایی که محکم بسته شده‌اند و ابروهای به هم ریخته. بیشتر به آدم پشت کنکور مانده‌ی از کلاس برگشته می‌خوردم تا چیزی که هستم. خیلی خیلی از سنم کمتر می‌زدم. شاید سه یا چهار سال. بهتر. این یعنی سه سال عمر بیشتر برای زندگی!

***
از آن سر دنیا پای تلفن می‌گوید چه می‌کنی؟ می‌خندم و از همان پرت و پلاهای همیشگی جواب می‌دهم. که خوبم و درس می‌خوانم و دارد تمام می‌شود و بله و نه و ... می‌گوید این داییت اینجا نشسته و ببین چه حرفی می‌زند. من و تو در دنیای واحد و درسیم و این می‌پرسد با کسی دوست شده یا نه؟ بی اف دارد؟ حرص می‌خورم. نیش باز می‌کنم و می‌گویم نه بابا من را چه به این کارها.... آن دیگری وجودم می‌گوید آخر برای تو چه فرقی می‌کند.... این را دیگر نمی‌شود بلند گفت. می‌خندم. باز هم حرص می‌خورم. می‌گوید نه... دختر ما اهل این حرف‌ها نیست.
بهمن به یادم می‌آید: آن هم درست می‌شود....

2007-03-03T23:08:00.000+03:30

عوارض افسردگی جمعه است و برف بی موقع:

روزی هشت هزار بار به خودم لعنت می‌فرستم که چرا از دی به بعد پارسال را ننوشته‌ام. که چرا نمی‌دانم این روزها پارسال چه غلطی می‌کرده‌ام. تنها چیزی که دارم تک و توک یادداشت های پراکنده و پر از ترس و لرز وبلاگم است و آرشیو یاهو که بیشترش هم لینک به خواندنی های مثلاً روز بوده و حالا دیگر حسابی بیاتند. دستم به ایمیل های قدیمی نمی‌رسد و از آن یکی وبلاگ هم چیزی در نمی‌آید که هنوز یادم هست آن روزها چه جانی می‌کندم از روزمرگیم چیزی آنجا ننویسم. دلتنگی هایم را به یاد دارم. خستگیم از بی توجهی ها را و ناله های شبانه‌ام را. اما اسفند فقط به همین نگذشته. باقیش را چه طور گذراندم؟

گاهی هوس می‌کنم همه‌ی نوشته هایم را جمع کنم. همه را. متن ها، نظرها، نامه ها، ناله ها. دلم می‌خواهد برای یک بار هم که شده همه را به توالی تاریخی مرتب کنم و بخوانم. دلم می‌خواهد این یکی دو سالم را یک بار دوره کنم. اما مگر می‌شود همه‌ی چیزهایی را که مال خودم بوده یا فقط یکی دو نفری در آنها شریک بوده‌اند و حالا جایی بین زمین و آسمان دنیای مجازی پنهانشان کرده‌ام سند کنم و بگذارم جلوی رویم که به تبعش می‌افتد دست همه‌ی آنهایی که این مجازی بودن برای دور شدن از دستشان است. انگار که برهنه شوم. انگار همه‌ی فکرهایم و حس هایم را که این همه در کتمان کردنشان برا ی آنها سعی کرده‌ام، مکتوب بدهم که بخوانند. من این بودم. می‌خواهم؟ نه هنوز نه، لا اقل. برای این همه روشن بودن هنوز خیلی زود است. و شاید همیشه زود باشد. آدم که هر حرفی را برای هر کسی نمی‌گوید می‌گوید؟ آدم نه.... ولی من چرا. انقدر دلم می‌خواهد که مدار زندگی بعضی ها یک روز بیافتد دست من و همه را بگیرم و چند ساعتی جایی حبس کنم، آن هم با دست و دهان بسته، و همه‌ی آنچه را که در این سال ها خورده‌ام و پایین نرفته است و باز هم سعی کرده‌ام به ضرب آب جوری این همه بغض و غم و سختی بی دلیل را فرو دهم، بالا بیاورم توی صورتشان. فریاد بکشم و تعریف کنم که همه‌ی آن معمولی بودن ها چه به روزگارم آورد و اگر جای این همه ساکت بودن و به خیال خودشان تحمل کردن که به من بر نخورد آن دهان لعنتی را باز کرده بودند، یا حداقل جلوی دهان مرا نگرفته بودند و فریادم را می‌شنیدند، کجای این زندگی ایستاده بودیم.
گاهی هم فکر می‌کنم همان بهتر که نمی‌شود. بهتر که اینها می‌ماند برای خودم و همین جا این ته های دلم می‌پوسد می‌ رود و همه را از شرشان خلاص می‌کند که اگر می‌گفتم یا بگویم تازه می‌شدند و آن وقت باید برای پوساندشان قرن ها می‌جنگیدم. بهتر که همین جا می‌مانند و به درک که آنها هیچ وقت خیلی چیزها را نخواهند فهمید. من که مسئول آگاه کردن آنها نبوده‌ام. یا اگر بودم حالا دیگر به من ربطی ندارد و خلاصم از این همه تعهد بی دلیلی که برای خودم تراشیده بودم. ته همه‌ی این حرف ها می‌ماند آن عذاب لعنتی که اگر با دیگری هم همین کار را کنند چه گِلی به سر بگیرم و جواب بی منطق تر که به من چه! آن دیگری هم یکی مثل من. خودش جوری گلیمش را از آب بیرون می‌کشد!

2007-02-28T12:14:00.000+03:30

کارم شده این:

می نویسم.
ن ت م س ک ی ح ر ت ی ن ر ت ا ق زت س ن ز ئ ن ب ل ق ن ا ف ل غ د ن خ ا ل ا ذ ت ه ع غ ذ د ن ن خ ت د ل ف ف ت ع ع8 ت ن ا ل ب ی ث س ب ق4 ف ل ل ذ ا ت ع ئ خ خ ا ت ن م ک ئ س ی ب ق ث ض ض س ر ذ ت ن و تا ئ ب ل ذ س ط ج ح ن خ ه ع ا ف ل ی ق ق ف غ 7 ع 8 ه ا ل ب ر ذ د ئ و م ح خ ه ع غ ا ل ف ق ق ق 4 ث س ی ب ل ا ت ن ئ م ح خ ه ع غ ف 6 5 ق ی ا ت ن م ن خ ح0 م ش س ت ن ی ب ن س ا ی ب ه ع ل ذ و د ظ ز . و ک خ ت ن ب م ا ذ س ت ر د ن ع ل ت ذ ز ن د م . ز و ن و ط . د ن و ز ر ت ذ ا ص ه ل ع ب خه ت ئ ش و ز ک ت ا د ن ش ت ی م ا ش ی خ ع ض ص ا ع ا من ئ َة ي > وک م ن ی ح خ ق خ ا ه ذ ب ا ل ا ل ا ن س ت ی ا د ب ن ت ا س ن س و م ن م س ن ا ب م ش ت ز ک/ و م ط گ م ض ج ی م گ ک . س چ ج خ ث ح خ ع خ غ خ ص ن ئ ط . د ذ زب ل ت د ل ف ف ت ع ع8 ت ن ا ل ب ی ث س ب ق4 ف ل ل ذ ا ت ع ئ خ خ ا ت ن م ک ئ س ی ب ق ث ض ض س ر ذ ت ن و تا ئ ب ل ذ س ط ج ح ن خ ه ع ا ف ل ی ق ق ف غ 7 ع 8 ه ا ل ب ر ذ د ئ و م ح خ ه ع غ ا ل ف ق ق ق 4 ث س ی ب ل ا ت ن ئ م ح خ ه ع غ ف 6 5 ق ی ا ت ن م ن خ ح0 م ش س ت ن ی ب ن س ا ی ب ه ع ل ذ و د ظ ز . و ک خ ت ن ب م ا ذ س ت ر د ن ع ل ت ذ ز ن د م . ز و ن خ ه ع غ ف 6 5 ق ی ا ت ن م ن خ ح0 م ش س ت ن ی ب ن س ا ی ب ه ع ل ذ و د ظ ز . و ک خ ت ن ب م ا ذ س ت ر د ن ع ل ت ذ ز ن د م . ز و ن و ط . د ن و ز ر ت ذ ا ص ه ل ع ب خه ت ئ ش و ز ک ت ا د ن ش ت ی م ا ش ی خ ع ض ص ا ع ا من ئ َة ي > وک م ن ی ح خ ق خ ا ه ذ ب ا ل ا ل ا ن س ت ی ا د ب ن ت ا س ن س و م ن م س ن ا ب م ش ت ز ک/ و م ط گ م ض ج ی م گ ک . ک ئ س ی ب ق ث ض ض س ر ذ ت ن و تا ئ ب ل ذ س ط ج ح ن خ ه ع ا ف ل ی ق ق ف غ 7 ع 8 ه ا ل ب ر ذ د ئ و م ح خ ه ع غ ا ل ف ق ق ق 4 ث س ی ب ل ا ت ن ئ م ح خ ه ع غ ف 6 5 ق ی ا ت ن م ن خ ح0 م ش س ت ن ی ب ن س ا ی ب ه ع ل ذ و د ظ ز . و ک خ ت ن ب م ا ذ س ت ر د ن ع ل ت ذ ز ن د م . ز و ن خ ه ع غ ف 6 5 ق ی ا ت ن م ن خ ح0 م ش. *

کنترل A، دیلیت.

ورد را می بندم.

و این مسخرگی ساعتی سه بار تکرار می شود.

*: برای خواندنش زور نزنید لطفاً. متن تزئینی است.

2007-02-27T20:08:00.000+03:30

با این ستون وبلاگ بازی اعتماد ملی دیگه جرات ندارم چیزی خارج از روزمرگیم بنویسم. یهو می‌بینی فردا زرپ می‌زنه پست وبلاگ منو می‌نویسه.
اگه یه وقت هم خواستم ناپرهیزی کنم و اظهار نظر خارج از تخصص ِ مرتبط با زندگانی اجتماعی، حتماً وایمیسم آبا از آسیاب بیافته و خبر بیات بشه!

کاش می‌شد پشتم رو بکنم به پنجره. کاش می‌شد یادم بره که هوا چه مدلیه. آخه هشت اسفند هم وقت برف باریدنه؟ اونم نه ساعت بدون وقفه؟ حالم داره از منظره‌ی آسمون سفید و مه و نقطه نقطه‌ی برف به هم می‌خوره بس که امروز چارچشمی نگاه کردم ببینم کی بند میاد! لرزیدن از سرما که به جای خود. خیلی هنر کردم امروز دو تا کلاس دری وری مطلق رو تو اون یخچال تحمل کردم و نخوابیدم!
بک‌گراند کامپیوترم رو با یه عکس بهاری عوض کردم، سر شاخه‌های تازه برگ داده. بلکه لااقل این جوری زمستون دلش به حالمون بسوزه و بهار بیاد!

ممنون از همه‌ی عوامل و همراهان گردهم‌آیی دیروز. در بهبود اخلاق من که کاملاً موثر بود. مال شماها رو نمی‌دونم.
:D

2007-02-25T23:12:00.000+03:30

…می‌گویی: گوشی خوبیه. حداقلش اینه که شبا می‌تونی به جای نوشتن صدای خودت رو ضبط کنی! می‌خندم. به همه‌ی شب‌هایی فکر می‌کنم که تا چراغ را خاموش می‌کنم جمله‌هایم مرتب می‌شوند و حرف‌هایم دنبال هم می‌آیند و فقط فکر بیدار شدن فردا صبح است که نمی‌گذارد دست ببرم و چراغ روشن کنم و کاغذ بردارم.

…می‌گویی: منو دور زدین با هم رفتین بیرون؟! و می‌خندی! می‌خندم و پرت‌و‌پلایی جوابت را می‌دهم. فکر می‌کنم به آنهایی که مرا دور می‌زدند. ما دورت نزدیم رفیق! خسته‌تر از آنی که بگوییم بیا و همراهیمان کن.

صبحت را که با نوای گوش‌نواز ویز‌ویز شروع کنی و اسانس سورپریز این که کسی به کمکت خوانده، بقیه‌اش همه عجیب و غریب از آب در می‌آید. از التفات ایرانسل بگیر تا خنده‌های زورکی و خوبم‌های بی‌اساس و کار‌های انجام نشده و غم و غصه‌هایی که به زور فرو خورده می‌شوند تا نشنویشان و نبینیشان که صاحب غم پیغمبر مهربانی است و نباید غصه‌دار باشد.
خوب است که کمکی ازمن برآمد. باور کنی یا نه همه‌اش به این فکرم که امروزم را آن نویسنده با کلید ف شروع کرده و به نام تو. باشد برای بعد که بگویمت چرا چنین است.

این طور که پیداست چند روزی را باید به روزه‌ی سکوت بگذرانم. خبری نشده است. خبری نمی‌شود. دلم برای حرف نزدن است که تنگ شده. شاید هم نشد.

***
نمی‌دونم چرا این حرف رو زدی. هر چی هست امیدوارم پنج تایی کاسه‌کوزه‌مون رو به هم نزنن! مکافاتیه اینم برای خودش. عوض این که بهتر و کم دردسرتر باشه، سخت‌تره!
آخرین تیکه‌ی شکلاتمون رو گرفتم دستم و دارم با یه آهنگ ملایم دوست‌داشتنی می‌خورمش و به یه سال خوب فکر می‌کنم که قراره بیاد و بره و ما بیشتر از یه ناظر ازش استفاده کنیم. من، تو و همه‌ی اونایی که همراهمونن...

2007-02-23T23:40:00.001+03:30

روزی که با خنده شروع بشه و ترس معلومه که تا تهش چی می شه! نیمای بیچاره رو به شدت ترسوندم. گرچه که بشر پرروییه و هیچ رقمه کوتاه نمی یاد. بالاخره باید یه روز این اتفاق می افتاد و خدا رو شکر که نیما کنارم بود نه اون پسردایی دیلاقم!

اون بالا وایسادیم و توی هوای نیمه تمیز زمستونی نفس کشیدیم. هیچ شباهتی نداشت ولی به شدت حس شهمیرزاد رو برام تکرار کرد. باد، ارتفاع، ترس...

ادامه ی اپیزود ترس هم با هنر نمایی یکی دو تا از اقوام اجرا شد و زبلی من در تلفن کردن و خبر دادن از مخمصه دَرِمون آورد! مهم اینه که به خیر گذشت دیگه. تا من باشم موضعم رو از اول روشن کنم.

امین اومده می گه این که برام ترجمه کردی رو خودت خوندی؟ خیلی جالبه! می گم ها؟ حالت خوبه؟! می گه آها خب آره خوبم. آخه خودم تا دیروز نخونده بودم.
کیمیا حالا فهمیدی چرا می گفتم نمی خواد سخت بگیری؟!

یه چیزی چسبیده سر زبونم برای حرف زدن. هر چی هم که جون می کنم نمی تونم بگمش. امروز به هر کتک کاری ای که بود بالاخره یه تیکه هایی اومدم. باید بدونی. چه جوری بهت بگم دیوونه؟ ایده بده!

باز همه زدن رو موج خرابی! با هر کی حرف می زنم از یه وری ناجوره. گاهی دیگه از این نصفه خوب بودن خودم احساس عذاب وجدان می کنم.
تو اون روزای سگی ِ بیخودیم خیلی تحملم کردین و امروز رسماً هیچ کاری ازم بر نمی یاد. جز این که یه شب در میون زنگ بزنم و چک کنم که اوضاع از این که هست خراب تر نشده باشه. ببخشید....

2007-02-22T23:07:00.000+03:30

امروز سوم اسفنده. یعنی که من یه ساله دارم اینجا می‌نویسم. ممنون بابت همراهی همه و بودن دوستانی که باعث شدن وسط راه جا نزنم. می‌خواستم اضافه‌ی آرشیوم رو پاک کنم. نمی‌کنم. بیشتر به خاطر این که یکی اومد و گفت که همه‌اش رو خونده (طفلکی! عجب اعصابی داشته!) و من فکر کردم که شاید بد نباشه بقیه‌ی یادداشت‌های قدیمیم رو هم بهش اضافه کنم. حالا تا بعد چه شود!

***
با نیما رفتیم خرید. به همون سیستم همیشگی استفاده از پا به عنوان وسیله‌ی نقلیه. شیش ماهه همه‌تون دارین به من می‌خندین که تو توی خونه‌ای و هیچ جا نمی‌ری و چه طور بلد نیستی و خب آدم از این ور تهرون می‌ره اون ور و کاری نداره، بازم از همه‌تون بهتر آدرس بلدم! آقا به جان خودم روی خیابون حافظ دو تا پل هست! اینو دیگه من اینجا سر این کوه می‌دونم!

هی می‌گم حرف بزن، وگرنه آخرش لو می‌ره آبروی خودت رو می‌بری. می‌گی نه بابا هیچی نمی‌شه! دیدی از کجا خوردی! بهت گفتم اون عکسه رو پاک کن!

این باید چیز جالبی باشه. خیلی از تئاتر سر در نمی‌یارم ولی دکتر جیکل و آقای هاید که گفتن نداره. فکر کنم بازخوانیش کار جالبی باشه. داستان مشهوریه ولی ظاهراً که بین آدمای دور و ور من خوندنش خیلی رایج نبوده! دارم می‌گردم ببینم یه مقاله یا متن راجع بهش چی پیدا می‌کنم.

دیروز دیدم این خانم محمدی خیلی داره نسبت به کار من ابراز احساسات می‌کنه. شب که بازش کردم فهمیدم قضیه چیه! خدا به داد برسه!

2007-02-21T09:24:00.000+03:30

مریم پیچیده بود به پر و پام که چته. خیلی وقته که داره سین جیم می‌کنه. می‌دونم طفلکی منظوری هم نداره ولی خب دلیلی هم نیست که براش حرف بزنم. دست به سرش کردم. به شکل بدی. این روزا افتادم به حرفایی که ازشون خوشم نمیاد. رفتارایی که مغایر قانون شفافیتمه. علیرضا رو بد جور پیچوندم. گیر داده بود که فردا کجا می‌ری و ربطی هم بهش نداشت. از سر فضولی می‌پرسید و من هم دقیقاً به همین خاطر بود که نمی‌خواستم جوابش رو بدم. شاید اگه همین جوری یه چیزی پرونده بود یا می‌خواست برنامه‌ای برای جمع شدن دسته جمعی با بقیه بذاره بهش می‌گفتم. با گلی هم خیلی سعی کردم حرف بزنم. شاید اون حال و حوصله نداشت، نمی‌دونم. به هر حال نشد و منم دیگه پی نگرفتم. از این کارا بدم میاد. دلم نمی‌خواد در سکوت بمونم. یا در سکوت بمونه. از مکتوم بودن زندگیم می‌ترسم. تا حالا از این دیده نشدنه بد کشیدم و هنوز هم بخش اعظم قضیه مونده که دارم دعا می‌کنم چیزی نشه!

پرسیدن سوالایی که به آدم ربطی ندارن کار چرندیه. ولی یه زمانی هست که جز پرسیدنه نمی‌شه کاری کرد. و حتی می‌دونم این پرسیدن جواب هم نداره. به خاطر همه‌ی سوالای نامربوطم عذر می‌خوام و ممنون به خاطر صبرت و حرفت و رفتارت.

لامصب سرده ها! از کلاس زدیم بیرون و داغ داغ بودیم. سه تایی با سارا و سیامک داد و بیداد کنان از دانشگاه اومدیم بیرون و حالیمون نبود که هوا چه جوریه. بحث هم چنان گل انداخته بود و چنان داشتیم مبادله‌ی اطلاعات می‌کردیم و البته به تعبیر بهتر از سیامک حرف می‌کشیدیم، که نفهمیدم کی سرمون رو انداختیم پایین و گفتیم پیاده بریم. یه ساعت راه رو توی سرما انقدر تند رفتیم که چهل دقیقه ای رسیدیم به میدون ولی من یه چیزی در مایه‌های مرغ منجمد بودم. اومدم خونه یه ربعی طول کشید تا یخم باز شد و دمای بدنم به حد عادی رسید!
بابا می‌گه فردا هم پیاده میای؟ می‌خندم! دیروز زبونم دراز بود به نیما گفتم اصلاً پیاده بریم و برگردیم. با این سرما یه کمی شک دارم. اونم که ورد زبونش اینه که من سردم نشه و سرما نخورم!

***
به نظرم الان دوباره در همین حالم! (پاراگراف سوم) و البته اگه کسی حرف بزنه همون دفاع رو می‌کنم!

2007-02-17T22:03:00.000+03:30

پیشگفتار: یه مایه‌هایی از واقعیت داره و یه رگه‌هایی از اغراق. نه جدی بگیرین و نه شوخی بدونین!

آذر بود. یه سی دی رو از سر کله‌خری خریدم. از سر این که ببینم این چه جور موسیقی‌ایه. همراهِ اون روز، گفت که تو آدم این جور موسیقی نیستی ولی خب سلفونش رو باز کرده بودیم و دیگه مال من بود. از سر ناچاری و پررویی شیش تا ترکش رو اون شب گوش کردم و همین. موند برای این که بدم به کسی که اهل این جور آهنگا باشه. و من فقط یکی رو می‌شناسم. همون همراهِ روز خرید.
این هفته که به "مناسبتی" حرفش شد، یادم افتاد که هنوز که هنوزه داره توی کتابخونه خاک می‌خوره. به زور گذاشتمش توی سی دی درایو کامپیوتر و هدفون رو چپوندم توی گوشم که به هر ضرب و زوری که هست یه بار تا تهش رو گوش کنم. اینم دارم می‌نویسم محض وقت کشتن که این نیم ساعت بگذره و یه بار گوش کنم بهش! انقدر شلوغ پلوغه که صدای سیگنال اس‌ام‌اس رو نمی‌شنوم، می‌ره قاطی بقیه‌ی سر و صداهای فکر کنم گیتار برقی. آره؟
گوشم درد گرفته و خودم رو برای سردرد آخر شبی هم دارم حاضر می‌کنم چون واقعاً افتضاحه! جداً آدمای هم سن و سال من چه طور می‌تونن عاشقانه‌هایی مثل دمیس روسس یا کت استیونس یا فرانک سیناترا یا انریکو ماسیاس رو بذارن کنار و این پارازیت‌ها رو گوش کنن. حتی آهنگ‌های تندی هم هست که شادن و آروم و ملایم دسته بندی نمی‌شن، ولی انقدر گوش خراش نیستن. بیچاره من که اسمم به کلاسیک گوش کردن بد دررفته و هرکی بهم می‌رسه یه غر نسبت به صدای "چرخ چاهی" که همیشه به راهه می‌زنه. این که فاجعه است.

رسیدم به ترک یازده. هشت تاش مونده. من موفق می‌شم؟ بعید می‌دونم. مخصوصا که اس‌ام‌اساً هم بحث در جریانه و حواس جمع می‌طلبه. به علاوه که هم خسته‌ام و هم باید شب بیدار بمونم. جا ندارم که تمام انرژیم رو صرف این کنم. اون خره بیچاره سال‌ها حسرت اینو داشت که من "فقط یکی" از آهنگ‌هایی رو که دوست داره، تا آخر گوش بدم. و من هیچ وقت بیشتر از سی ثانیه تحمل نکردم. شاید الان درست یادم نیست ولی به نظرم اونا ملایم‌تر بودن. دارم به این فکر می‌کنم که وقتی جعبه‌ی سی دی رو دادم به علیرضا غر زد که اینا که مزخرف و ملایمه. پس موسیقی مورد علاقه‌ی اون دیگه چه فاجعه‌ایه! خوبه که تا حالا هیچ وقت زیر بار این نرفتم که با هم به یه آهنگ یا یه آلبوم گوش کنیم.

اسم آلبوم و همراه روز خرید رو نمی‌نویسم. چون هم آلبوم آبرو داره و خوب یا بد خیلیا دوستش دارن و طرفدار این نوع موسیقین و هم اون طفلکی مجبور نیست جار بزنه که چی گوش می‌کنه!
محض حفظ آبرو دارم سکوت می‌کنم. نیای حالا این پایین کامنت بذاری و لو بدی! بذار بین خودمون بمونه! (اگه تا حالا به همون"مناسبت" نصف قضیه رو تعریف نکرده باشی! با اسانس تیکه به خست من!)

پنج تاش مونده. خیلی آهنگ‌های جالبی می‌شنوم، این وسط هم یکی نق نق می‌کنه هیچ، یه مامور عذاب هم سر و کله‌اش پیدا شده. انگار باید حتماً رو این موسیقی متن میومد. واقعاً چرا من انقدر خرم که حماقت به این بزرگی رو مرتکب شدم؟ (حماقت، خریدن سی دی نیست. مربوطه به اون آدمی که سر و کله‌اش پیدا شده). تا فردا که یه فکری به حال خودم بکنم.

هی رفیق بیا جان هر کی دوست داری یه جا ببینمت، این سی دی رو که می‌دم بهت هیچی، یه چیزی هم دستی می‌دم که ببریش! (البته اگه سال دیگه اینو نخونی.) مشمول مرور زمان می‌شه ها. اگه تا قبل از عید نیای سراغش، قاطی آشغالای اتاقم می‌اندازمش دور. به جهنم این که حتی یک بار هم استفاده‌ی مفید ازش نشده. از حق البته نباید گذشت که الان سرم داره بهش گرم می‌شه و تقریباً یادم رفته بود چه ایده‌ی مزخرفی تا یه ربع پیش داشت تو کله‌ام وول می‌خورد.

دو تاش مونده. من موفق می‌شم. شده مثل این دوهای ماراتن. دارم دور آخر رو دور ورزشگاه می‌زنم و الانه که ببرم. فکر کنم اگه یه میکروفن بذاریم توی یه کارگاه ساختمانی، دقیقاً می‌تونیم همین صداها رو ضبط کنیم. به خدا عین صدای اره‌برقی و فرز و لودر و موتور گازوئیلی و چه می‌دونم چارتا خرت و پرت دیگه از این مدله. عربده‌ی دو تا کارگر رو هم بهش اضافه کنیم دیگه تکمیله.

خب دارم پرچم پایان رو می‌بینم. تقریباً رسیده به این راه‌راه‌های آخر میدون و فکر کنم با بیست تا قدم دیگه کار تمومه.

هورا خلاص شدم!

***
به شدت به یه نفر که فیزیک حالیش باشه نیازمندم.
کمک!

2007-02-16T16:50:00.000+03:30

مسابقه‌ی داستان کوتاه برای من یه کمدی به تمام معنا بود. از خوندن فراخوان و شوخی‌هایی که با شب نویس سر نوشتن و ننوشتن کردیم و کمدی نوشتن در دقیقه‌ی نود و غر زدن و غر شنیدن و ماجراهای اعلام نتایج دور اول بگیرین تا پنج‌شنبه که دیگه آخرش بود!
بودن جایی که شیش هفت تا دوست آدم هستن و همه هم به هدف مشترک اون‌جا پیداشون شده، حتی اگه یه دیوار شیشه‌ای دور آدم باشه -مثل پریشب من- بازم حس خوبی داره، حتی اگه از اولش سگ باشی و یکی دو دفعه هم پاچه بگیری!،
اگه بیست دقیقه‌ی تموم در گوش یکی آه و ناله کنی و نق بزنی ،
اگه وسط برنامه، بی خداحافظی ِ درست و حسابی بلند شی و بری،
اگه کتابت بمونه دست یه نفر و تو اصلاً نفهمیده باشی که آورده برات و باید بگیریش،
اگه داستانت رو رسماً اجرا کنی و دو برابر کرایه‌ی تاکسی بدی(!!!)،
اگه فردا صبح بهت بخندن که "می خواستی از کی کادوی ولنتاین بگیری که در رفتی؟"....*
با همه‌ی اینا، خوش گذشت. من به شدت منتظر سال دیگه ام، حتی اگه فرخ بگه:"سال دیگه چیه بابا... دو ماه دیگه برای یه مسابقه‌ی دیگه و یه مراسم این جوری فراخوان می دن."

بعضی کرم ریختنا کیف می‌ده. مثل این که یکی رو که مجبوره بره جلوتر تنها بشینه، به حد مرگ اذیت کنی!
این که واسه کسی که تو رو نمی بینه و تو داری چارچشمی نگاش می‌کنی پیغام بفرستی که"چه عجب تشریف آوردین"!
این که نور نورافکن رو به رو رو بهانه کنی واسه رد شدن و جمع کردن فک زمین خورده‌ات از آشنا بودن دو نفر!
این که انقدر به سیگار یکی خیره نگاه کنی که دو دفعه از دستش بیافته و دفعه‌ی سوم بگه من می‌رم بالا!
این که کله‌ی سحر سراغ برنده‌ها رو از یه آدم به شدت خسته و خواب بگیری!
مردم‌آزاری فعالیت لذت‌بخشیه!

دیدن آدمای تازه رو دوست دارم. مخصوصاً وقتی که شبیه تصوراتم هستن.
عاشق حرف زدن وسط حرفای سخنران بیچاره ‌ام، به شرطی که انقدر بلند نباشه که برای جلوگیری از نگاه چپ آدمای دور و ور ناچار بشم هی بگم هیسسسس.
زنده باد اس‌ام‌اس! من بودم دفعه ی قبل غر می‌‌زدم به اس‌ام‌اس زدن آقای نویسنده ؟ خب اشتباه کردم. نشستن در اوج سگی بین دو نفر آدمی که ناجورن و سعی می‌کنن به خاطر تو بخندن، بدون وجود سیستم فرح‌بخش اس‌ام‌اس که سر آدم رو گرم می‌کنه، کار بسیار نامردی‌ایه.

البته ایشون هم حق داشتن.

*:ولنتاینی داشتم دیـــــــــــــــــــــــــــــدنی! برای همینه که می‌گم سال دیگه‌ی داستان کوتاه رو پایه ام به شدت. می‌خوام تلافی در بیارم!

2007-02-15T22:40:00.000+03:30

آدم تنبل که باشه، معطل می‌مونه که بقیه براش لینک نوشته‌های خوندنی رو فهرست کنن. این هفته رو همه به عشق و عاشقی گذروندن و بحث شیرین ولنتاین یا حالا معادل ایرونیش، سپندارمذگان (اگه درست نوشته باشم). این نوشته‌ی داریوش آشوری جالبه. ولی برای من جالب‌تر از عقاید نیچه و نظر آشوری، شیوه‌ی نگارش بعضی کلماته:

رفت-و-آمد
تاخت-و-تاز
کند-و-کاو
تار-و-پود
وجود-اش
شر-و-شور...

همه‌ی این‌ها تا جایی که من می‌دونم یه کلمه محسوب می‌شن. "رفت‌و‌آمد" یه عبارته، ترکیبی از رفت، حرف ربط و، و آمد، انقدر رایج هست که همه بدوننش، و نیم‌فاصله هم جای خودش رو باز کرده که به کار بره و "رفت و آمد" نوشته نشه. نمی‌دونم گذاشتن تیره‌ی کوتاه چه کمکی به خوندن کلمه می‌کنه.

در مورد "وجود-اش"، ابهامم بیشتره. ضمیر ملکی "ش"، جزو ضمایریه که به کلمه می‌چسبه. چرا و چطور باب شده که "وجودش"، رو به صورت "وجوداش" می‌نویسن رو نمی‌دونم. باز هم مشکلم اینه که مگه در خوندن "وجودش" چه ایرادی پیش میاد که اصرار داریم صدای زبَر رو نشون بدیم؟ یا شاید سعی بر اینه که ضمیر رو کلمه‌ی مستقل حساب کنیم؟ این کلمه چیه و به تنهای چه معنی‌ای داره؟ جز اینه که مالکیت چیزی رو برای کسی نشون می‌ده و باید برگردیم و توضیح بدیم که مالکیت "چه چیز"؟ حالا فرض کنیم که ضمیر رو به زور از کلمه جدا کردیم، بعد می‌خوایم باز هم به زور بچسبونیمش به اسم قبلی و بشه "خود-اش"؟ و چرا شگفت‌اش، این فاصله رو نداره؟ یا بقیه‌ی ضمایر "اش"؟

شر-و-شور دقیقاً مثالیه که دنبالش می‌گشتم. تیره‌ی کوتاه، بخشی از کلمه محسوب نمی‌شه و مثل نقطه یا ویرگوله. در نتیجه نه فقط این سه تا واژه‌ای رو که مفهوم مستقل دارند به عنوان یه عبارت به هم نمی‌چسبونه، بلکه توی تغییر صفحه‌بندی و حروفچینی عبارت تبدیل به سه تا کلمه‌ی جدا می‌شه و ممکنه که به هر شکلی توی اول و آخر دو خط بشکنه (پاراگراف سوم ِ نقل قول از نیچه). در شرایطی که انتخاب، محدود به فاصله یا تیره‌ی کوتاه باشه، این کار پیوستگی سه کلمه به هم رو نشون می‌ده، اما نویسنده یا حداقل کسی که این متن رو برای انتشار اینترنتی آماده کرده، تقریباً همه جا از نیم‌فاصله استفاده کرده و نمی‌شه گفت که تیره‌ی کوتاه رو برای برای رفع مشکل به کار برده.

حدس می‌زنم متن به این شکل توسط خود داریوش آشوری آماده شده باشه. به هر حال کار هر کسی که هست، توی بیشتر ترکیب‌های اضافی، نشانه‌ی زیر(ـِ) هم تایپ شده: "اما هیچگاه پای‌بندِ هیچ‌یک نشده است". چقدر ممکنه که یک آدم فارسی زبان، این جمله یا جمله‌های مشابه رو اشتباه بخونه. شاید این ایراد بنی اسرائیلی‌ای باشه ولی نوشتن حرکات حروف - زبر، زیر و پیش- تنبلمون می‌کنه و فراموش می‌کنیم که چه ترکیب‌هایی وجود دارن و رایجن.

همین...

2007-02-14T11:01:00.000+03:30

تلفن

لبه‌ی تخت دراز کشیده‌ام و ژاکتش را محکم بغل کرده‌ام. در باز می‌شود. می‌گویم: رضا حوصله‌اتو ندارم. آرام از لای در می‌سرد تو و نگاهم می‌کند. چشم هایم را می‌بندم و فکر می‌کنم حالا در چه حال است. می‌نشیند لب تخت و با صدای ملایمی می‌گوید: پیش میاد... این که تقصیر کسی نیست. غصه نخور.. می‌پرسم: مگه ما چند سالمونه؟ خیلی جوونه. می‌ترسم براش... آرام دراز می‌کشد و پشتش را به پشتم تکیه می‌دهد. ساکت می‌شوم. می‌گوید: تو که از جواب آزمایشه خبر نداری. بذار زنگ بزنه... شاید خوش‌خیم بود. می‌گویم: چه فرقی می‌کنه؟ درد که می‌کشه... سختش که هست... تنها که هست... تا مامانش برسه یه هفته گذشته. سردم است. خودم را به رضا می‌چسبانم و ژاکت سمیرا را بو می‌کشم. فکر می‌کنم. فکر می‌کنم. به تابستان. به بستنی. به سینما. به کافه ستاره. به پرواز. هواپیما... تلفن که زنگ می‌زند، رو به هم می‌چرخیم. کاش می‌فهمیدم رضا این همه آرامش را از کجا می‌آورد. ژاکت را پرت می‌کنم توی بغلش و پابرهنه می‌دوم به سراغ تلفن.

2007-02-12T22:49:00.001+03:30

این باتریه چرا شارژ نمی شه رو نمی دونم. هر کی امروز رو به روی من در اومد، غر زد که چته؟ و واقعاً نمی دونم چه مرگمه. حالم خوبه. با کسی دعوا ندارم. هنوز بچه های دانشگاه رو ندیدم که بخواد چیزی بشه. اون دو تا گیجی که عوضی کلاس گرفته بودن، به خیر و خوشی تفهیم اتهام شدن و قضیه حله. همه هم خوبن. حداقل با من، با همش دیگه به خودشون مربوطه. مذاکرات به نتیجه رسیده. من چه مرگمه؟ خدا کنه شروع موج نق نق نباشه که خودم هم حوصله اش رو ندارم چه برسه به بقیه. این دفعه فکر کنم فرخ سیم تلفن رو بکشه و دیگه جواب نده!

نه، سعی می کنم بچه ی خوبی باشم!

***
دو سه تا تحول اساسی تا آخر هفته ی دیگه باید رخ بده. بدون هیچ تردیدی. می شه. می دونم! یعنی یه جوریه که نشدن در کارش نیست و باید بشه.

***
همه از کم خوابی می نالن، من از زیاد خوابیدن. هیچ راهی هست که آدم انقدر نخوابه؟ فکر کنم اگه فقط سه ساعت از خوابیدن زندگیم کم بشه، کلی از مشکلاتم کم می کنه.

2007-02-10T22:44:00.000+03:30

باتریم ته کشیده. صفر صفره. فکر کردن مردم! چه شیک. فقط با اشتباه در صرف یک "فعل". یکی می میره. یکی زنده می شه. یکی می ترسه. بابا بییال. بادمجون بم آفت نداره!من از این بلاها سرم نمی یاد.

***
بگم؟ زوده. حالا می گم....دیر نمی شه.

***
هر شب از سینما میاییم بیرون. می گیم چرت بود. فردا شب می گیم صد رحمت به دیشبی.
آقای بغل دستی راست می گه. اگه خون بازی رو الان می دیدیم، کلی هم ازش تعریف می کردیم. شب اولی انتظارا داشتیم!!!!!

2007-02-09T17:26:00.000+03:30

آدم بعضی وقتا یه شکری می‌خوره که بعد جونش بالا میاد تا درستش می‌کنه. من غلـــــــــــط بکنم از این به بعد کسی رو توی یاهو یا اورکات یا زورپیا یا هر جهنم دیگه‌ای اد کنم. پدرم دراومد تا خودم رو از توی لیست یکی کشیدم بیرون. اینا که این سایت‌ها رو طراحی می‌کنن، فکر نمی‌کنن ماها خل و چلیم ممکنه یه وقتی بخوایم پروفایلمون رو دیلیت کنیم؟ چرا نمی‌شه این لامصب رو دیلیت کرد؟!

***
ماجراهای کیبوردی هنوز ادامه داره. از اون چیزاییه که خودم دوستش دارم و باهاش راحتم. و البته همه از دم دارن غر می‌زنن که کوچیکه و بی‌ریخته و نمی‌شه باهاش تایپ کرد. این وسط کسی هم نیست که بگه والا این مال منه. من باهاش راحتم بسه. کی دیگه به اندازه‌ی من با این متن تایپ می‌کنه؟!
اون یکی رو هم پریشب با پسردایی محترم جنازه‌اش کردیم و دیروز قاطی آشغالای بازیافتی رفت که به ابدیت بپیونده. حیف شد. کلفت مطبوعی بود!

***
همیشه منم که نق می‌زنم کاش یکی باشه که دوستم داشته باشه. ولی وقتی یکی دیگه اینو می‌گه، یه جور بدی می‌شم. هرچی هم سعی می‌کنم که به خودم بقبولونم نمی‌فهمم و شاید دلیل دیگه‌ای داره و شاید منظورش چیزیه که من حالیم نمی‌شه، فایده نداره.
حس بدیه.

***
کمدی سینما به راهه. اگه امشب زهرا زنگ بزنه که من فردا و پس فردا هم نمی‌یام، پای تلفن زار می‌زنم. این بغل‌دستی هم حوصله‌اش سر رفته و فقط به ضرب تهدیدهای "اگه غر بزنی سال دیگه بلیت در کار نیست" منه که ساکت مونده و سعی می‌کنه زیاد نق نزنه. ولی خب از اونجایی که من هنوز گوشام در حد و اندازه‌ی عادیه و دراز نشده، می‌دونم دو شبه به زور میاد و اگه تا یه‌شنبه بکشه هنر کرده!

***
یه چیزی ته دلم می‌گه برم جلو. از اون حس‌هایی که باید بهش اعتماد کرد. ولی مَنطِقه لامصب بدجور قویه. هرچی باهاش سر و کله می‌زنم نمی‌ذاره. می‌گه الان وقتش نیست. اشتباهه. نرو. صبر کن. از این صبر کردنا معمولاً پشیمون می‌شم ولی نمی‌دونم این لعنتی چرا انقدر محکم جلوم وایساده و نمی‌ذاره برم. شاید امشب کار رو تموم کردم. شاید.

اگه خراب شد چی؟
کیان کمک!

***
اگه زندگی همین جوری که هست پیش بره، هفته‌ی دیگه رو به تور کتاب‌فروشی گردی می‌گذرونم. همه‌ی جاهای پرتی که کتاب‌فروشی‌های دنج و آرومی دارن و ممکنه شانس آدم هم بزنه و یه آهنگ ملایم خوب هم بشنوه. اگه هم نه که خدا پدر ام‌پی‌تری پلیر رو بیامرزه!

2007-02-09T10:04:00.001+03:30

هراس من

خسته است و به زور حرف می‌زند. می‌گویم: خوبی؟ می‌گوید: آره بابا خوبم. چیزی نیست. می‌پرسم در هراسی؟ چاقوی جراحی که نداری؟ می‌خندد: چرا... دارم. با خودم فکر می‌کنم پس چرا هوا روشن است. دوباره می‌پرسم: نکنه الان نصفه شبه؟ اون تلفنه منم؟ ها؟ می‌گوید: اگه دوسته تو باشی چی؟ نمی‌ترسی؟ می‌گویم: برای این که چاقو رو به قلب من بزنی دیر شده.... خون شره کرده؟... داری دستمال باز می‌کنی؟ می‌خندد. با من بازی می‌کند. می‌گوید نه. می‌شنوم آره. می‌ترسم.

*هراس او
* به جان خودم داستانه. برای این که با نوشته‌ی آرین بازی کرده باشم. نه بلایی سر من اومده و نه سر اون!

2007-02-08T16:17:00.000+03:30

موج افسردگی رسیده و همه رو کشیده پایین. و من دائم به این فکر می کنم که چه قدر می تونم در برابرش مقاومت کنم و بخندم و عاقل باشم و خودم نیافتم رو دنده ی غر زدن که بقیه ناچار بشن همه ی فکر و خیالاشون رو ول کنن و منو از توی این باتلاق بکشن بیرون. دارم سعی می کنم. ولی بد موجیه. همه رو با هم درگیر کرده. من نمی خوام شماها ناراحت باشین. نه مامان که خودم باعثش بودم، نه فرخ و رها و کیان و احسان و ژاسمن و زهرا و "بقیه". من چی کار می تونم بکنم؟ می دونم این از اون حالاییه که هر چند وقت یه بار خودش پیش میاد و دررو هم نداره و باید یه هفته ده روزی باهاش ساخت. ولی گناه دارین.

تنها کاری که مسلماً می تونم بکنم اینه که لااقل من دیگه این وسط حرف مفت نزنم!

***
دو شنبه روز خوبی بود. چون خاطرات بونوئل رو از نازی پس گرفتم.
سه شنبه روز خوبی بود. چون بالاخره کیبورد خریدم و خودم رو از اون مصیبت خلاص کردم.
چهارشنبه روز خوبی بود. چون نه فرخ و نه بهنام و رها نیومدن سینما و اون فیلم مزخرف رو ندیدن.
پنج شنبه روز خوبیه چون صبح با خبر شماره ی 9 شروع شد.

ولی اگه بخوام یه وجب برم عقب تر، همه ی اینا می تونه روزهای بدی هم باشه.
دوشنبه روز بدی بود چون باز برگشتیم سر ماجرای محبوب نازی و زهرا و شری و بهار: من با کی دوستم. و متاسفانه با همه ی تلاشی که کردم آخر سر دو سه تا گاف حسابی دادم.
سه شنبه روز بدی بود و گاهی وقتا بد بودن ها گفتنی نیستن.
چهارشنبه روز بدی بود چون هم دو تا نمره ی مزخرفم رو گرفتم و هم یه نفر رو به حد اعلا رنجوندم.
امروز روز بدیه چون یکی در هراسه. بلایی احتمالاً سر خودش نمی یاره ولی براش نگرانم. دمغی هم انرژی-بره.

می دونم که همه ی روزا هم خوبن و هم بد. بستگی داره چه جوری بهشون نگاه کنیم.

***
"چه کسی باور می کند رُستم" رو برای این دوست دارم که بخش های قدیمی خاطرات و حرف ها و روابطش به شدت شبیه حرف های مامان بزرگم و بقیه ی نسل بالای خونواده است و انگار که یکی از فامیل ما نشسته و داره تعریف می کنه. و "زندگی در پیش رو" رو برای این که با مسئله ی اعراب و یهودی ها خیلی جالب برخورد کرده. انقدر ظریف و آروم که باید فکر کنی و برگردی که چی بود و چه تقابلی ایجاد شد!

سعی کردم به کتابخونه ی یکی نقب بزنم ولی موفقیت آمیز نبود. رفیق من برنامه ی دراز مدت کتاب قرض گرفتن داشتم. کاسه کوزه مون رو به هم نزن!

***
این دیر آپدیت شدنه همه اش تقصیر کیبورد بنده خدا نبود. خودم انقدر درگیر سینما و رفتن و اومدن و خوب بودنم که وقتی می رسم پای کامپیوترم، تقریباً مرده ی متحرکم!

یه شنبه این ماجرا تمومه!

2007-02-03T14:05:00.000+03:30

خدا آدم رو به فضاحت بی‌کیبوردی نندازه. دخترک تو چه نفرینی کردی که تا گوشی رو گذاشتم و خواستم آهنگ رو نگه دارم، کیبوردم سوخت؟ اونم الان که به شدت بهش احتیاج دارم و جونم بالا میاد تا با این آن-سکرین کیبوردِ ویندوز دو خط تایپ می‌کنم. و البته نمی‌دونم که تو اون برنامه‌ی کذایی هم کار می‌کنه یا نه!
ماماااااااااااان من کیبوردم رو می‌خوام..........

کیبورد نداشته باشی و به تبعش وبلاگ نویسی ناممکن بشه، اس‌ام‌اس بازی تعطیل باشه، کار عقب افتاده بیخ حلقت رو گرفته باشه، فیزیکالی هم نامیزون باشی، اخلاق هم که اصولاً نداری(!)..... زندگی گاهی هم برمدار صفر درجه می‌چرخه.

از صدای کلیک ماوس متنفرم. مچ دردم به جهنم.....

حالا وسط این هیرو ویر یهو ایده‌های داستانی هم فوران می‌کنه!

***
من نمی‌دونم که این چه جوری کار می‌کنه؟ نه، خب خیلی هم بد نیست. بهتر از تق تق کلیک ماوسه و حداقل تا شب کارم رو راه میندازه. زنده باد اون که گفت یه کیبورد اضافه داره. دستم داره تند می‌شه. فقط فاصله زدن یه ذره برام سخته که خب فوقش نمی‌زنم و می‌شه مثل اس‌ام‌اس زدن اون دوست رها! تا من باشم به چیزی نخندم که ممکنه سرم بیاد!

***
من نمی‌خوام آه و ناله کنما، آه و ناله خودش پیش میاد! تقصیر من نیست. اون که گفت کیبورد اضافه داره، تا فردا احتمالاً دور از دسترسه و من باید با این "حروفچینی دستی" بسازم! روزگاری برای خودم ساختم دیدنی! با حروف سربی می‌نوشتم فکر کنم تندتر بود! من کیبوردم رو می‌خوام!!!!!

2007-02-02T13:22:00.001+03:30

احساس پیر شدگی می‌کنم. به شدت. شیش نفری نشسته بویدم تو اتاقه. چارتامون در بحث خودشون بودن. دری وری و فوتبال و سینما. یکی نمی‌فهمید ما چی می‌گیم. منم که توی هپروتِ گذشتِ زمان. بچه که بودیم همه چیز فرق داشت. از این شیش نفر، یکی اصلاً نبود، یکی یه مسافرت اومد و بچه‌ی بسیار ننری بود، دوتا از پسرا آتیش می‌سوزوندن و همیشه از دستشون فراری بودیم. من و یه جماعت حالا غایب، اون یکی ِ مونده رو بازی نمی‌دادیم. تو همون اتاق، بازی‌هایی می‌کردیم.... گنده شدیم. خرس شدیم. پیر شدیم.
من بدم میاد از این روزا. از این مهمونیا. از این مسافرتا. نیاین بابا. ته مونده‌ی خاطراتمون رو خراب نکنین. بذارین همه چیز خوب و خوش و باحال بمونه.
اون خونه، تا شیش ماه پیش قشنگ ترین خونه بود به نظرم. یواش یواش دارم ازش زده می‌شم. نمی‌خوام از پا گذاشتن توش بترسم.

از در بری تو و با یه آدم صد و هفتاد سانتی رو به رو بشی، بعد بگن این همون وروجک دوازده سال پیشه. خب آدم دچار شوک می‌شه دیگه. نه واسه دراز شدن اون، واسه این که من تو این دوازده سال چه [...] شدم.

***
نمی‌فهممت. خدا کنه اشتباه نکرده باشم. خدا کنه اشتباه نکنم.

***
ترم سینما از امروز شروع می‌شه. دوره‌ی فشرده‌ی دیدن مخلوطی از فیلم‌های خوب و بد با سس شوخی و خنده و مسخره بازی و به نظرم برف! اینم برنامه‌ی اکران فیلم‌هاست.

***
آخر شب از روی پل یادگار امام توی سعادت آباد، منظره بی نظیره.اگه دوربین دارین و پاسپورت این که ساعت یازده اونجا باشین، برین جای منم یه چند تا عکس بگیرین!

***
از این کرم ریختنه خوشم میاد. از مرض این که مرموز باشم و اینا هی فکر کنن چه خبره؟ نکنه خبریه؟! این آتیش از ماجرای نازی راه افتاد. حالا همه‌مون از دم، به هم که می‌رسیم سین جیم می‌کنیم که نکنه دوباره شوهر کردن در کار باشه و یهو یکی با کارت عروسی دم در سبز بشه یا نصفه شب زنگ بزنه که برو لباس بدوز عروسی در پیشه. انگشت اتهام هم به شدت متوجه منه که خودم رو زدم به خری و اصلاً هم محل این نمی‌ذارم که زیاد شدن دوستام و گم و گور شدنم و سراغ گرفتن و آدرس خواستن‌های گه‌گاه و نا‌به‌جا چه توهمی داره به وجود میاره. تازه هنوز کار به دیده شدن و شایعه ساختن و این کی بود نرسیده که فکر کنم در اون صورت کمدی باحالی بشه. بهار، زهرا، نازی، سایه، رعنا، راضیه، واقعاً متاسفم از این که همه‌تون سر کارین.

فریدا

2007-01-31T22:30:00.000+03:30

فریدا رو بالاخره بعد از قرنی دیدم و به شدت ذهنم رو درگیر کرد. (متاسفم. حالا حالاها فیلمت رو پس نمی دم!) نمی دونم چرا تصور بدی نسبت به فیلم داشتم ولی در تمام مدت حواسم به این بود که چقدر شبیه ماجرای سنت اگزوپری و کنسوئیلو رودریگزه. همون ماجرا. یه مرد هنر مند، یکی نقاش، یکی نویسنده، که هیچ مقاومتی در برابر جنس زن نداره! و زنی که عاشقه و عاشق می مونه و روی بقیه رو کم می کنه. با این فرق که فریدا خیلی خیلی قوی تر از کنسوئیلوئه. کنسوئیلو نمی تونه برای نگه داشتن سنت اگزوپری بجنگه، همیشه عقبه و از این تو سایه بودنش به شدت استفاده می شه. ولی فریدا حداقل توی بخش امریکا، برای حفظ ریورا همه کار می کنه. فریدا همون قدر که ریورا مرد خاص خودشه، همون قدر که ریورا عاشقه ولی برای عاشقش بودن باید شیوه ی خاصش رو تحمل کرد، راه وروش خودش رو داره. دیگو رو مجبور می کنه که برگرده، اما کنسوئیلو مقهور اگزوپری می شه و خودشه که دائم بر می گرده.
نقاشی های ریورا رو به شدت دوست دارم. مخصوصا کارش رو توی شهرداری مکزیکوسیتی. ولی از همه ی نقاشی های فریدا که توی فیلم نشون داده می شه، فقط اون که داره موهاش رو کوتاه می کنه دوست داشتم. یه جور خشونت توی نقاشی هاش بود. یه سختی. باید بگردم و ببینم چی پیدا می کنم.

2007-01-30T21:05:00.000+03:30

زیادی لوس شدم. مسخره‌اش رو در آوردم با این همه مسخره بازی و بی ارادگیم. فردا روز خاصیه و یه کمی ناجور. می‌ترسم. اگه کارم به خیر بگذره، هر دوتاش، و به موقع بیام بیرون، شاید بعد از ظهر برسم برم دنبال یه سی دی، اگه نه هم که می‌مونه برای بعد و تا عصر درگیر می‌شم.
یه فردا به خیر بگذره!

***
باید بریم پیش بهار. کار سختیه و حسش نیست. دلم براش تنگ شده ولی بیشتر ترجیح می‌دم زنگ بزنم بهش یه جا بیرون قرار بذارم، حوصله‌ی جمعمون رو ندارم. اگه تا شنبه، یه شنبه بچه‌ها یه قراری نذارن، یه کاریش می‌کنم.
باید نازی رو هم پیدا کنم و کتابام رو ازش پس بگیرم. باید یه هفته‌ای زهرا رو ببینم و نیشم رو باز کنم. باید زندگی زورکی رو ادامه بدم!

***
آقای پدر یواش یواش داره دادش از دست وبگردی‌های من در میاد. سعی می‌کنم بچه‌ی بهتری بشم. سعی می‌کنم!

***
می‌پرسه چه طوری؟ می‌گم کسل. می‌گه خب از عصر تعطیلی بیشتر از این انتظار داری؟ می‌پرسم نه که بقیه‌ی روزام فرق داره؟!
می‌پرسه چه طوری؟ می‌گم کسلی عصر عاشورا رو در بدبختی فردا ضرب کن. خوبم!
می‌پرسه چه طوری؟ می‌گم خوبم. مکث می‌کنم.

به شدت نق‌نقو شدم. دارم رو مخ خودم راه می‌رم که کمتر غر بزنم. به جون بقیه که جای خود داره، به جون خودمم! زندگی بد نمی‌گذره، حتی در اوج غر زدن هم این رو حس می‌کنم و عذاب وجدان دارم از این که وایسادم یه گوشه دارم خوب چرخیدنش رو نگاه می‌کنم. هر چند وقت یه بار به خودم میام و می‌گم خره، باید سوارش بشی، زوده که فقط نگاهش کنی!

یه وقتی قرار گذاشتیم پنج روز بی‌خیال همه چی بشیم و فقط خوش بگذرونیم. می‌خوام دوباره امتحان کنم. امروز دهمه، تا یه شنبه بیست و دوم. فکر کنم بشه!

2007-01-29T11:41:00.000+03:30

خواب از سرم پریده! این دو هفته به طرز عجیبی تو حال و هوای دو تا کتاب بودم. "گفتگو با مرگ" آرتور کوستلر و "با آخرین نفس‌هایم" لوئیس بونوئل. نمی‌دونم با این حافظه‌ی به شدت در پیتم چه طوری انقدر جزئیات ازشون یادم میاد. حداقل سه ساله که هیچ کدوم رو ورق هم نزدم. فعلاً که دارم روز می‌شمرم که نازی رو ببینم و کتابام رو پس بگیرم. به اضافه‌ی یه ایده‌ی شیطنت آمیز که خب بدون این کتابه نمی‌شه!

از اون جایی که دیروز گند کار رو در آوردم و هنوز تعطیلی نرسیده، حناق شروع شد و مقاومت هم که خدا رو شکر زیر صفره و حرف صبر و تحمل رو هم در مورد من نباید زد، دارم همه‌ی شماره‌هام رو از روی گوشیم برای حداقل تا چهارشنبه، پاک می‌کنم که وسوسه‌ی زنگ زدن و اس‌ام‌اس زدن نگیردم. (رها واقعاً متاسفم، تو تنها کسی هستی که شماره‌ی موبایلش رو حفظم! خود به خود میافتی سر خط!)

سه روزه پیله کرده چرا خوشحالی؟! اینم مکافات ماست! نق می‌زنم می‌گی چرا انقدر غر می‌زنی. قنبرک می‌گیرم می‌گی پاشو برو دنبال زندگیت. آه و ناله می‌کنم می‌گی زندگی همه همینه. خودتو لوس نکن. خوشحالم و می‌خندم، می‌گی چرا خوشحالی؟!
نترس، هنوز عاشق نشدم!

خونمون بوی عید می‌ده. نه به خاطر پیشواز رفتن، نمی‌دونم چرا، فکر کنم به خاطر شمع روشن کردن من و مامانه. به هر حال بوی عید می‌ده. فقط خدا کنه آخر اسفند بوی گند تابستون نگیره!

زنده باد اون که شهر قصه رو حفظه! کلی خوشحال شدم. از گفتن "مال شهر قصه است، مگه نشنیدی؟ ای بابا... همه اینو می‌دونن..." خسته شده بودم! گوش کن همشیره....

***
این سخنرانی پارسالمه. دقیقاً در همین روز! و دقیقاً در همین حال. تنها فرقش اینه که به امسال امید بیشتری دارم. کوپن‌هام رو جمع کردم و یاد هم گرفتم که چه جوری برم توی صف وایسم و پنیر کوپنی بخرم. اگه دنیا هوس نکنه که ما رو خونه نشین کنه!

تو

2007-01-29T00:06:00.000+03:30

این رو برای تو می نویسم. برای تو که همه ی اسم های من رو می دونی.

بهمنه. از وسط دی دارم فکر می کنم که باید این رو بنویسم. ولی نمی دونم چرا هرچی نوشتم دری وری از آب در اومد. اینم همین جوری می شه.
می دونی، یه ساله، اون وقت می گفتی خیلیه. نمی دونم. به نظرم نمی رسه که یه سال گذشته.
همه اش دارم فکر می کنم که باید ازت تشکر کنم. برای این یه سال. برای همه ی چیزایی که یاد گرفتم. به این فکر می کنم که چه جوری بهت بگم. این گفتن نیست چون نمی خونیش. خیلی کار سختیه. حرف زدن، اونم با تو، که من فقط نوشتن برات و خوندن نوشته هات رو بلدم و وقتی می پرسی "نمی خوای حرف بزنی؟"، دهنم یخ می کنه و پیش خودم دعا می کنم که کاش می شد الان پای کامپیوترم باشم و بنویسم. ولی نمی تونم حرف بزنم. این حرف زدنه هم از اون چیزاییه که باید یاد بگیرم. یاد می گیرم!
هنوز هم فکر می کنی یه سال خیلیه؟ ببین چشم به هم نزده، تموم شده. باز رسیدیم به وسط بهمن. باز داریم این وسط بهمن می ریم دنبال "زندگیمون". با اسانس شیر قهوه، احتمالاً!

به خاطر این یه سال، به خاطر این همراهی، یه دنیا ممنون!

2007-01-28T00:03:00.000+03:30

خب من الان دارم نفس می کشم. اونم به چه راحتی! این ترجمه ی امین بالاخره با دیوونه کردن کیمیا و گلی و همه ی آدمای دور و ور تموم شد.
الان حالم از شکل کلیدهای کیبورد به حد مرگ به هم می خوره. ولی مگه می شه بعد از چهــــــــــــــــار روز آپدیت نکنم! نمی شه دیگه! بیاین دم در یا بزنگین، تا فردا صبح حرف می زنم!

زنده باد تعطیلات بین ترم! مخصوصا به این شکل تنبل بازی ای که من تعطیلم. یه ماه! خوش می گذره. خیال همه راحت باشه و همین! باری امشب بسه دیگه!

راستی یه محله ی باحال پیدا کردم. اگه راه افتادم احتمالا به زودی اسباب کشی کنم!

2007-01-24T22:58:00.000+03:30

خب این جهنم بالاخره تموم شد! موقته ولی خب از اینجا به بعد رو دیگه غر نمی‌زنم. تضمین می‌دم! البته بیشتر از این که به خاطر اعصاب شماها باشه، به خاطر آبروی خودمه!

روز هشلهف عجیب غریبی بود. و با همه‌ی سگی‌هاش خوش گذشت. از اون روزایی که اخبار مسرت بخش از اطراف و اکناف می‌رسه و من معمولاً یادم می‌مونه که کم پیش میاد و به سرعت باید از همه‌ی خوبیاش استفاده کنم!
بعضی کارا به شدت می‌چسبه. یکیش اینه که یه استاد کله گنده رو از وسط کلاس بیرون کنی! خیلی خوب بود. از ظهر تا حالا به هر کی رسیدم تعریف کردم!
به مناسبت تموم شدن این ترم ِ [...] چهارتایی رفتیم ناهار و ولگردی و خوشگذرونی. خودمون رو خفه کردیم. آخر سر که یکیمون گفت بریم سینما چنان چپ چپ نگاهش کردیم که خودش حرفش رو پس گرفت!خوش گذشت.
آقای رئیس هم وسط دانشکده یقه‌ی منو گرفت. اول خواستم از دستش در برم، ولی به همون قانون اعتماد به احساس، رفتم جلو و بازم نتیجه بسی بسی مفید بود. گفت که یه ده روزی نیست و نرَم و این یعنی کلی از بار کارهای این هفته‌ام کم کرد.
اندر حکایت جشنواره هم این که فرخ که گفته بود نمی‌یاد، کیان هم که از اول اعلام برائت کرد، رها گفت صف وایسادن رو ترجیح می‌ده، گلی گفت حوصله نداره، در نتیجه فعلاً منم و یه دوست قدیمی و اون زهرا، به اضافه‌ی هرکی که این وسط هوس کنه بیاد! فردا رو می‌رم کتک‌خورون تا بعد خدا را چه شود!
سعید صبح می‌گفت وبلاگ بنویس، دستت رو توی نوشتن راه می‌اندازه. تو دلم می‌گفتم کجای کاری برادر! من یه کاری کردم که همه از این همه دری وری نوشتن من در عجبن و تازه هی هم می‌گن چه خبره تند و تند آپدیت می‌کنی! در مزخرف نوشتن راه افتادم، باید در درست و درمون نوشتن راه بیافتم!

ژاسمن می‌گه امتحانات تموم شد؟ داری حال می‌کنی! می‌گم نه، شماها که همه‌تون تا هشتم امتحان دارین، منم کار دارم. بعدش. می‌گه تو الان باید بگی "آره دلتون بسوزه، من می‌رم خوش می‌گذرونم!" چرا نمی‌گی! می‌خندم. دلم نمی‌یاد!

متاسفم. امروز رو گذاشته بودم برم یه فکری به حال این قالبه بکنم. ولگردی نذاشت! می‌مونه برای شنبه و استفاده‌ی غیر مجاز از اینترنت با سرعت قابل اعتنا!

***
این هفته به طرز غیر قابل انکاری به جون یه جماعتی غر زدم. از اینجا و رسماً همه شون رو برنده‌ی جایزه‌ی استقامت در تحمل کردن خودم اعلام می‌کنم. خیلی هم از الطاف گاه و بیگاه‌تون ممنون!
[این تحمل کردنه شامل خیلی چیزا می‌شه، اون روز که از حموم در اومده بودی و من پای تلفن زار می‌زدم و اون روز که برات پیغام خشن گذاشته بودم و همه‌ی اس‌ام‌اس‌های طلبکارانه‌ام و یقه-گرفتن‌های عصرگاهی که به حناق حرف زدن دچار می‌شدم و می‌گشتم پی یکی که گوش کنه و پایه‌ی حرف زدن باشه و چت‌های آخر شبی و اس‌ام‌اس‌های همراه با درس خوندن و دادهایی که سر جفتتون توی دانشکده می‌کشیدم و همه‌ی خل بازی‌های دیگه‌ای که الان یادم نمی‌یاد.]

2007-01-22T19:11:00.000+03:30

تا خرخره غرغر و آه و ناله است. حال ندارین نخونین لطفاً!

از ظهر صدبار با خودم تکرار کردم که حالم خوبه. که چیزی نشده. که خب پیش میاد. که گندش رو در آوردم بس که غر زدم. که [...]. روی اسکرین سیورم. کافیه یکی ماوس رو تکون بده یا یه اسکیپ بزنه با نحسی و سگی و بداخلاقی مفرطم رو به رو بشه. نه...... من خوبم! خیـــــــــــــلی هم خوبم!

می گن الان خوبی؟ می گم در حالت هراسم. نصفه شب اگه خوابی چیزی دیدن زنگ بزنین!

خب روزگار خودم که مزخرفه هیچی، بقیه هم هرکی یه جوری ناجوره. یکی داره می ره امتحان نده، یکی ترمش رو حذف کرده، یکی داره واسه ی یه نمره ی معمولی خون من رو می کنه توی شیشه، یکی داره واسه یه پاس شدن ناپلونی جلوی چشم من از خوشی بشکن می زنه. کاملاً دیوونه شدیم، همه مون از دم!
فرخ یه دفعه ی دیگه بگی شماها خرخونین، خودم رو از پنجره ی اتاقم پرت می کنم بیرون!

نترس، هشتاد سانت بیشتر ارتفاع نداره!

***
کیان می گه چته؟ می گم هیچی ولش کن خوبم. پیله می کنه: خب بگو دیگه. می گم قضیه ی امتحاناست. ول کن. قطار کلمات نیمه-ناسزا-وار رو می فرسته برام: لوس ِ ننرِ مثبتِ..... . می گم خب من می شناسمت که می گم ول کن!

این رو بخونین. بسی بسی جالبه! (و جداً توصیه می کنم کامنت "خوب بود خوشم اومد" نذارین!)

***
از تمام امروزم فقط یه مشت تصویر دارم. تصویر برف که می بارید. تصویر آقاهه ی توی اتوبوس که زل زده بود بهم و کفشای صورتی و خاکستریش، تصویر چاله های آب روی میدون، تصویر کراوات مشکیه ی اون پسره که از روبه رو اومد، قیافه ی وارفته ی زهرا که از پله ها اومد بالا، قیافه ی وارفته ی سیامک که ازپله ها اومد پایین، ریخت نحس این آقای همکلاسی که وسط اون همه استرس و به هم ریختگی بچه ها و دعوا، نمی فهمید دارم چی می گم و هی حرف خودش رو تکرار می کرد و علی که به حرص خوردن من می خندید. بوی دانشکده ی پزشکی هم یادمه. و صدای بارون صبح، که از اول کار گند زد به روزم.

***
خب، سیمان و آجر و ماسه آوردم و منتظرم که این چندتا خط رو هم بنویسم و در دهنم رو گل بگیرم و یه چند روزی خفه بشم بلکه تا گند کار بیشتر از این در نیومده، یه جوری قضیه رو جمعش کنم.

***
رها یادم نرفته ها. خوندمش. ولی اون وقت هول هولکی و سرسری خوندم و اخلاقم هم که تعریف نداره. بذار سر فرصت و با دقت برات می نویسم.

همین...

2007-01-20T09:49:00.000+03:30

امتحانه بد نشد. مهم نیست. هر چی می خواد بشه. فعلا ذهنم مشغول اینه که بلاگر چرا بازی در میاره و من جایی گند زدم یا نه. کاش می فهمیدم این همه تحول از کجا داره ناشی می شه. و فقط امیدوارم که ناشی از افتضاح قبلی نباشه که اون وقت خودم و زندگیم و اسمم و هویتم و هر چی رو اینترنت دارم رو از بین می برم.
جونور تو چی کار کردی که اون کامنته پریده و منم نمی تونم بقیه ی کامنتام رو تغییر بدم؟
اه. لعنت به خسیس بازی و تنبلی.

2007-01-19T21:44:00.000+03:30

نه و ربعه من دارم سعی می کنم که خودم رو راضی کنم برم پی درس خوندن! و نشنوم که این کامپیوتر گیجم چه صداهایی از خودش در میاره. و یادم بره که وبلاگ رو با چه قافی می نویسن. و حواسم نباشه پی این که چقدر تنهام و این تنهاییه چه مدلیه و این وسط یکی هست که می فهمه تنهایی یعنی چی. و فراموش کنم که احسان الان در منتهای بیکاری داره اینترنت بازی می کنه و من باید دیسکانکت کنم. و البته این وسط چهار چشمی حواسم باشه که کیمیا و رها و ژاسمن دیگه فقط مونده رسماً با جمله ی امری دستور بدن: بسه برو دنبال درست!
من چشمم رو می بندم روی این کاغذ فیلم های جشنواره. چشمم رو می بندم روی لیوان خالی روی میز که وسوسه ام می کنه پاشم برم برای خودم یه چایی داغ بریزم. چشمم رو می بندم رو گوشیم که داره چشمک می زنه برم دنبال اس‌ام‌اس بازی آخر شبی. من الان توی این بازار شام باید فقط این کتاب خوشگله رو ببینم و دو تا چشم هم برای پشت سرم قرض کنم که جزوه ی کلاس رو توی کتابخونه، نشونم بده.
بیا. دختر خوبی باش. همه اش سیصد صفحه است. سخت هم که نیست. بیا. اینو بذار توی گوشت، بذار صدای ویولن پُرت کنه. کتاب رو باز کن. تو می تونی...

اه حالم به هم خورد. از صبح تا حالا دارم این دری وری ها رو بار خودم می کنم که بشینم سر درس خوندن و بی عرضگی مفرط نمی ذاره.
می خونمش. می خونمش و روی خودِ تنبلم و اون استادِ یه وجبی ِ گیج ِ خوش تیپِ بداخلاقِ اذیت کن رو کم می کنم. حالا ببین.

2007-01-17T11:16:00.000+03:30

این نتایج درخشان وبگردی امروزه. خودم رو لوس می کنم و لینک های هفتان رو کپی پیست می کنم.

اول این که بالاخره یکی پیدا شد یادش بیافته چه چرت و پرتایی به اسم تاریخ ایران و گذشته ی درخشان و تمدن دوهزار و پونصد ساله داریم به خورد ملت می دیم. اونم بچه های نسل جوون که خدا رو شکر احتمالا سر تا ته اطلاعاتشون از تاریخ ایران باستان همین آهنگ عصار و هنرنمایی بینش پژوهه. نمی گم باید مته به خشخاش گذاشت و پیله کرد که یالا تاریخ درس بدین توی آهنگاتون، ولی با یه نسل آدم تنبل رو به روییم. دیگه دری وری می شه تحویلشون نداد!

دوم خوندن متن آشوری به نظرم از نون شب واجب تره. Pdfاش رو هم بخونین. تنبل بازی در نیارین! خیلی بخوایم بهش عمل کنیم، ده درصد رعایت می شه. لااقل بخونینش که ببینین من دارم برای چی هوار می کشم. (و لطفا ب بسم الله ایراد نگیرین که جمله های خودم به هم ریخته است. بین متن رسمی و شکسته فرق هایی وجود داره!)

سوم بدون شرح!

2007-01-16T23:02:00.000+03:30

این دو روز کذایی و این دوتا امتحان لعنتی گذشت. تازه یادم افتاده که ای بابا بقیه‌اش هم همچین راحت نیستا! ولی خب هرچی باشه از جهنم اینا بهتره.

می‌گم لیست حضور و غیاب رو امضا کردین؟ می‌گه ها؟ نه! برای چی؟ می‌گم خب باید امضا کنی وگرنه غایب می‌زنن برات. می‌گه اِ؟ خونم داشت به نقطه‌ی جوش نزدیک می‌شد. با بدترین لحنی که می‌تونستم پرسیدم ترم چندید آقای...؟ فرمودن هفت!
دانشجوی مملکته مثلاً!

گلی خیلی خیلی شیک گفت من رفتم خدافظ. سیامک و سارا رو با اردنگی از در دانشکده بیرون کردیم برن دنبال کارا و درسشون و انقدر غر به جونمون نزنن. به زهرا گفتم خب حالا چی کار کنیم؟ خدا پدر تلفن و نوار برنامه‌ی سینما رو بیامرزه. زار و زندگیمون رو جمع کردیم و رفتیم سینما. "اینجا چراغی روشن است". بعد اومدیم بیرون باز گفتم خب حالا چی کار کنیم؟ هیچ ایده‌ی مشترک دیگه‌ای جز ناهار خوردن به عقلمون نرسید که نه من حوصله‌اش رو داشتم و نه اون. وسط چهار راه خدافظی کردیم!
گرچه بعداً صدای یکی در اومد که نامردا بدون من رفتین سینما!

رفتم ثالث. با اسانس حرافی و نخریدن کتاب! و یه کیکی شکلاتی که هویتش اشتباه تشخیص داده شد! گفته بودم سه شنبه بعد از ظهر می‌رم ولگردی، رفتم دیگه!

***
سعی می‌کنم به چپ نچرخم. سعی می‌کنم‌ها، ولی نمی‌شه. حتی اگه نگاه هم نکنم، می‌دونم این ور چیا ریختم. از این گوشه شروع می‌شه. ام پی تری پلیری که مونده بره برای تعمیر شدن و یه فصل دعوا با آقاهه. باشه بعد از امتحانا. آدرس خونه‌ی گلی اینا که نبردم اون روز و از پریشب تا حالا انقدر جلوی چشمم بوده و خوندمش که حفظم دیگه. گوشه‌ی جزوه‌ی لعنتی امتحان یه شنبه. دیروز از توی کوله‌ام کشیدمش بیرون و پرتش کردم رو میز. هنوز همین جاست. روش، کپی مقاله‌ای که باید برای امروز می‌خوندم و نخوندم. بهتر. اگه هوس کردم اتاق رو جمع کنم راست می‌اندازمش توی سطل. برای بقیه‌اش باید یه کم سرم رو بچرخونم. آماتورهای بارتلمی. سه قرنه نصفه مونده. سی دی old songکه دایی برام کپی کرده و هنوز یه بارم گوش نکردمش. جعبه‌ی خالی راز باغ سامان احتشامی. توش فکر کنم jazz relaxationبود. حالا نمی‌دونم. باید خالی باشه. پایه‌ی چسب، جعبه‌ی مداد رنگی، هدفون قدیمیم، ماشین دوخت، جعبه‌ی دوخت. از پارسال که مامان اومد و بردش و بعد آورد گذاشت رو میزم اینجا جا خوش کرده. بازم می‌چرخم. ژاکتی که صبح پوشیده بودم و کیفم که از راه اومدم پرتش کردم روی صندوقه و پلیور و شلوار دیروز و پتوی دیشب و بازم می‌چرخم روسری قرمزه. یادم نیست آخرین بار کی پوشیدمش.... دیگه بقیه‌اش رو نمی‌بینم. بسه. حالم از این بازار شام به هم خورد. چراغ رو خاموش می‌کنم.

***
پ ن: هی خواستم ننویسم نشد. بهار اومده. شاهد و قرائن حاکی از اینه که دوباره برگشتیم سر خونه‌ی اولمون و عین ماجراهای اردیبهشت داره تکرار می‌شه. خدا کنه که هرچی رشتم تو این دو هفته پنبه نشه. حوصله‌ی دوباره رفتن و اومدن و حالا کجایی و بیا دلمون برات تنگ شده و آخه فلانی هم میاد و اگه تو نیای من نمی‌رم و زشته و ناراحت می‌شن رو ندارم. حوصله‌ی خودم رو هم –اون خودم که اونا می‌شناسن- رو ندارم، چه برسه به آدمای مشترک و تعارفای آبدوخیاری!

2007-01-15T20:57:00.000+03:30

بالاخره اون گوشی بادگیرداره رو پس دادم رفت. از دستش خلاص شدم!حالا گوشتکوب خودم روی میزمه و دارم کیف می‌کنم! تو این یه هفته که گوشی این جغله دستم بود انقدر چرت و پرت شنیدم که پول‌دار شدی و رفتی گوشی خریدی و بابا ایول. بهش می‌گم پوستم کنده شد بس که توضیح دادم. می‌گه برو بابا هرکی رسید به من یه تیکه بارم کرد که این چیه، از کجا آوردیش؟ خیلی خزه!
دردسر فقط توضیح دادنه نبود. مشکل یکی در اس‌ام‌اس زدن بود، یکی در این که خیلی ادا اطوار داشت، با همه‌ی سعی‌ای که کردم امروز بالاخره گند زدم!
به قر و فر خاموش کردن ساعتش عادت نداشتم. امروز صبح تو خواب و بیداری خاموشش کردم. بعد یهو پریدم دیدم داره شماره‌ی رها رو می‌گیره. منم قطع کردم خوابیدم. بعداً در پی اس‌ام‌اس بازی‌های متوالی و تلفن زدن کاشف به عمل اومد که بیچاره رو صبح کله سحر بیدارش کردم و بدجوری هم ترسوندمش! انقدر که فکر کنم اگه اون وقت دور و ورم بود یه بلایی سرم میاورد!

***
فرخ می‌گه تو هم که همه‌اش یا کار داری یا امتحان. می‌گم حالا استثنائاً فردا بی‌کارم. می‌گه خب من امتحان دارم. لب و لوچه‌ی آویزونم رو جمع می‌کنم و زنگ می‌زنم به بهنام: فردا چه جوری هستی؟ می‌شه دیدت؟ می‌گه چه خبره؟ می‌گم بیکارم. می‌گه خب یه کار برای خودت پیدا کن. یعنی چی که همه‌اش بی‌کاری. این چه وضعشه. می‌دونم داره شوخی می‌کنه. این یعنی بی خیال فردا بشم. گوشی رو می‌ذارم. بعداً یادم می‌افته که بهنام هیچ کدوم از نق نق‌های "من درس دارم، من امتحان دارم، ولم کنین" رو نشنیده.

***
چایی ظهر با سیما به طرز خاصی چسبید. نمی‌دونم چرا. از موندگار شدن و دو سه ساعت پیشش موندن خوشم نمی‌یاد ولی وقتی یه ربع نیم ساعت می‌رم سر می‌زنم حس خوبی داره. امروز می‌گفت داری بچه‌ی خوب می‌شی، بیا زود زود دیگه. تو دلم گفتم هنوز خوب نشده، این نگهبان دم در می‌شناستم. یه دو دفه دیگه بیام دیگه نمی‌پرسه کجا می‌رم!

***
عروس بازی به راهه. یکی دیگه داره می‌ره "خونه‌ی بخت". من نمی‌فهمم چه خبره همه عجله دارن. بابا بی خیال! زندگی بی شوهر و بچه و تعهد و شام کی حاضر می‌شه و پیرهن من رو شستی یا نه خیلی راحت تره. پنج سال دیگه همه‌تون میاین غر می‌زنین شوهرم این جوری، مادر شوهرم اون جوری. اون وقت من به ریش همه‌تون می‌خندم!

***
مبهمم. باید این جزوهه رو یه بار دیگه بخونم. سی دی سیامک رو حاضر کنم. به گلی زنگ بزنم.... ولش کن. فعلاً خوابم میاد. همه رو می‌شه بعداً هم انجام داد.

2007-01-14T23:11:00.000+03:30

معتاد شدن آخر و عاقبتش اینه دیگه. یه دو روز اینترنتم نرسیده بود، در قحطی به سر می‌بردم، پام که رسید به خونه و کامپیوتر و اینترنت دیگه هیچی حالیم نبود! این امتحان لعنتی گذشت بالاخره. یا من خیلی خوب نوشتم، یا خیلی سخت بوده، اصلاً نفهمیدم که چی دارم تحویلش می‌دم! تهش اینه که نمره‌اش زیاد جالب نمی‌شه.
اهل دانشکده همه‌شون امروز زیارت شدن. غیر از زهرا که از دست من و غر زدنام دیوونه شد و گلی که دیشب مخش رو در راه درس خوندن پیاده کردم، دیگه اتفاق خاصی برای کسی نیافتاد. نرگس و سعید و محسن و مریم رو در راه کتابخونه به راهروی کلاسا و بالعکس دیدم و همه هم در مایه‌ی خل بازی دوره‌ی امتحان بودن. مصطفی هم رویت شد که شانس آورد از امتحان اومدم بیرون دیگه ندیدمش وگرنه حتما اوزمایا* رو در موردش اجرا می‌کردم.

یه امتحان مزخرف داشته باشی، با حجم وسیعی از اطلاعات خام بری بشینی و یه ورقه سوال تحلیلی بذارن جلوت، بعد استاده وایسه بالای سرت و با یکی دیگه راجع به یه موضوع کاملاً جدی بحث کنه. بعد حواسش هم پرت بشه و یواش یواش صداش بره بالا. گریه‌ام گرفته بود، همه رو داشتم چرت و پرت می‌نوشتم. آخر سر گفتم می‌شه لطفاً بعدا بحث کنین؟ فرمودن بععععله خانوم حتماً، کلی هم تحویلم گرفت، یارو رو بیرون کرد، دم در کلاس وایساد با مصطفی به حرف زدن. یه قدم با دونه دونه کندن موهام فاصله داشتم که یکی اومد استاد محترم رو صدا کرد، من رو از شرش نجات داد. نمی‌دونم چرا در این جور موارد که -متاسفانه تو اون جایی که من درس می‌خونم همیشه پیش میاد- بقیه لالمونی می‌گیرن من بدبخت مجبور می‌شم اعتراض کنم. تنها دفعه‌ای که یادم میاد یکی حرف زده باشه، دو سه ترم پیش سیامک بود که علناً غر زد و بازم عامل وراجی مصطفی بود!

*: یه جور مجازات باستانیه. پوست قاضی گناهکار رو زنده زنده می‌کندن و می‌چسبوندن به صندلی قضاوت قاضی بعدی که درس عبرت بشه! صندلی قضاوت رو بیخیال می‌شم و پوستش رو پهن می‌کنم وسط راهرو!

***
در زندگی لحظاتی هست که آدم دلش می‌خواد چشماش رو ببنده و از خوشحالی جیغ بکشه. انقدر که ته حلقش خراشیده بشه و حس کنه که دیگه نمی‌تونه حرف بزنه. الان دلم می‌خواد وسط یه بیابون بودم می‌تونستم تا جایی که دلم می‌خواد جیغ بزنم. آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

به احساسم همیشه مشکوک بودم و هستم. همیشه فکر می‌کنم عقل و منطق بهتر از حسم کار می‌کنن. در همه‌ی موارد. حتی اگه رد شدن از وسط خیابون باشه. ولی در نود درصد مواقعی که این ترس رو می‌ذارم کنار و بهش اعتماد می‌کنم، نتیجه‌ی بهتری می‌گیرم.
این تلفن کردن امشب، کاملاً بر خلاف منطق و کاملاً بر طبق احساس بود و نتیجه‌ی بی نظیری داشت! (سوءتفاهم نشه لطفاً، قضیه به هیچ نحو من الانحا عشقولانه نیست. کاملاً جدی و مالیه).

***
سرما خورده بود، حالش به شدت بد بود. اخلاق من رو هم می‌دونست که اگه بگه حالم بده هر هفت هشت ساعت یه بار پیدام می‌شه و یه سراغی ازش می‌گیرم. دیشب دیگه رسماً قاطی کرده بود دری وری می‌گفت. منم هی گوش کردم و خوش‌اخلاقانه جواب دادم. امروز صبح می‌گه چرا منو آدم حساب کردی؟ من داشتم جفنگ می‌گفتم.
اینم شانس ما! یه ربع قبل از امتحان باید بحث کنم که بابا خب حالت بد بود، چی کار می‌کردم؟ فحش می‌دادم؟!

***
سوپ از اون غذاهاییه که معمولاً دوست دارم (مگه دیگه آشپزش خیلی بی سلیقه باشه). هم خوردنش رو دوست دارم و هم پختنش رو. ولی این سوپ امروزی یه مزه‌ای داد که فکر نکنم قابل تکرار باشه. هلاک و گشنه زدم بیرون و ژاسمن رو پیدا کردم که داشت ناهار می‌خورد. سریع ترین چیزی که می‌تونستم برای خودم بگیرم یه کاسه سوپ بود که به شدت چسبید. زنده باد خانوم آشپزه!
دلم برای اون استاد پیره یهو تنگولید. مریضه. نمی‌دونم چرا نمی‌تونم خودم رو راضی کنم با بچه‌ها برم دیدنش. از دیدن مریض رفتن بیزارم. ولی این یه جوریه. نبودنش به شدت احساس می‌شه. اون وقتا همیشه حتی توی برف هم که می‌رفتیم قبل از ماها اومده بود و در اتاقش باز بود. اگه یه روز دیر میومد، کلی اتفاق مهمی بود! حالا که نیست، با همه‌ی غری که به درس دادن و امتحان گرفتنش می‌زدیم بدجور جاش خالیه. بدیش هم اینه که می‌دونیم هیچ وقت برنمی‌گرده.

2007-01-12T13:35:00.000+03:30

یکی از اونایی که وبلاگ من رو می‌خونن و صداش رو هم در نمی‌یارن، یه خانوم فامیلمونه که چند وقت پیش کشف شد که بعله.... اوضاع این مدلیه! یه نسبت نیمه دور عجیب و غریبی داریم؛ تقریبا می‌شه عروس خواهرشوهر دختر عموی بابابزرگم. سخت نگیرین. جونم بالا اومد تا این نسبت رو نوشتم. رفت و آمدمون هم به نسبت این نسبت هشلهفت، زیاده. یا ما خونه‌ی خونواده‌ی عمو ایناییم، یا اونا خونه‌ی ما. برای همین بهش می‌گم خاله پری و ندید می‌گیرم که تا خاله‌ی من بودن راه زیادی داره!

یکی هم لادنه، تازگی‌ها وبلاگش رو پیدا کردم و با کلی ایما و اشاره نوشتم که می‌شناسمش و آشناست، بعد راست اومد گفت که خیلی وقت اینا رو می‌خونه و دست کم گرفتمش! من انقدر لولو خورخوره‌ام که کسی نمی‌گه وبلاگم رو می‌خونه؟؟

مهرگان رو هم به لطف دیر اومدن بقیه‌ی حضار یه قراری می‌شناسم و این که وقت کرد بپرسه من کجا می‌نویسم.

دیگه بقیه رو نمی‌دونم!

اعتراف کنین لطفا!

می‌گن نمی‌شه برام کامنت گذاشت؟ آره؟ بیخیال سخت نگیرین، با این حساب پس دارم به یه ورژن جهش یافته‌ی سندرم محمدرضا دچار می‌شم!

این دختره معلوم نیست کجاست. داره خر می‌زنه بد جور. بالاخره فردا پیداش می‌شه. فقط امیدوارم اتفاقی نیافتاده باشه که تمام دوهفته‌ی امتحانا مشغول جمع و جور کردن و رو به راه کردن اوضاع باشیم. فکر نکنم. بوش میاد که همه چی مرتبه.

روزگارم فعلا به این می‌گذره که از صبح یا حرص می‌خورم یا می‌خونم، که معمولا یه روز در میونه و یه روز خوبم و یه روز بد. همچین هم که رضایت می‌دم ول کنم و بسه و بابا تو که تا حالا نخوندی و بیخیال دیگه شورش رو در آوردی، و می‌رم بخوابم، همه از غار خر زدن میان بیرون و اس‌ام‌اس زدنا شروع می‌شه. خوابی؟ بیداری؟ کجایی؟ من حالم بده. چرا دنیا این مدلیه... از اونجایی هم که معمولا اس‌ام‌اس زدن بهم دلیوری نداره، اگه جواب ندم هی تکرار می‌شه. نمی‌دونم ولی احتمالا تو این چند روزه، یه فحشی چیزی تو خواب برای یکی سند می‌کنم و درس می‌شه برام که شبا خاموشش کنم!

حالا از فردا هیشکی اس‌ام‌اس نمی‌زنه که "فکر کردیم خوابی"! من معلوم نیست کی خوابم کی بیدار. شما راحت باشین. ته تهش اینه که چرت و پرت جواب می‌دم دیگه!

همین!

پ ن: الان جیغ می کشم. به خدا اثاث با اساس فرق داره. آدم بیسواد و کم سواد که نیستین. مثلا قشر تحصیل کرده و آگاه و روشنفکرید. یه کمی عربی یاد بگیریم برای فارسی حرف زدنمون ضرر نداره.شاید کلمه ها رو شناختیم و انقدر غلط ننوشتیم.

اندر حکایت امروز

2007-01-10T21:31:00.000+03:30

خوبم. حداقل امروز رو در حد انتظار خوندم و بیشتر عقب نیافتادم! به عنوان جایزه و زنگ تفریح و اینا هم، با فرخ و رها و کیان و یه دوستشون رفتیم تئاتر! یا بهتر بگم، منو بردن تئاتر!! ولی خب تقریبا نیمه خواب و منگ بودم و غیر از سیر عادی نمایش چیز زیادی دستگیرم نشد. اومدیم بیرون هم ، برای اثبات این که واقعا خوابم میاد تقریبا داشتم می رفتم زیر ماشین. تازه صحنه ی بعدی رو خوشبختانه کسی ندید که حواسم به درختی که بریده بودن و توی پیاده رو انداخته بودن، نبود و ندیدمش و داشتم با مخ زمین می خوردم! فرخ ولی فکر کنم باور کرد، مخصوصا که بعدا هم زنگ زد و خواب بودم و ....! غیر از این هم چون باید همیشه حواسم به یه چیزی غیر از اصل ماجرا باشه*، تا وسط برنامه تو نخ این بودم که این لباس اینا چه مدلیه که خوشبختانه کشف شد و کار به حدس و گمان و طرح کشیدن و رمل و اسطرلاب انداختن نرسید!

*:قابل توجه کیان، همون قضیه ی داستان و ویرایش و زندگی بدون لذته!

انقدر به این خرزدن های من گیر ندین. با همه ی این کارا هنوز هم به شدت عقبم. صبح می گم یه هفتمش رو خوندم، تقریبا یه ساعت کشیده، ژاسمن می گه خب خوبه بابا. یه ساااااعت درس خوندی! اون یکی هم که اون روز می گه انقدر که تو خر می زنی برای پزشکی درس نمی‌خونن. به خدا ماها اسممون بد در رفته وگرنه انقدرهم رشته مون تنبلی نیست! بیخیال، هرچی هست! فعلا که همه در حال آه و ناله ی واحد گرفتنن. به پرستو گفتم تو یه دانشجوی سال سه و چهار پیدا کن که آه و ناله نکنه! اونم که خودش خدای ناراحتیه، احتیاجی نداره که کسی رو پیدا کنه به اندازه ی تمام دانشکده به تنهایی غر زد! با بابانوئل جوان هم یواش یواش داریم رفیق می شیم. خوبه. شاید یه وقت به درد خورد و پارتی بازی کرد!

بسه دیگه. برم سر بقیه تحصیلات عقب افتاده!

2007-01-09T23:57:00.000+03:30

حالم از خودم به هم می خوره. دیگه کم مونده برم وسط دانشکده بگم یکی منو تحویل بگیره لطفا. هی دارم خودمو ‏لوس می کنم و کسی هم عین خیالش نیست. لااقل بگین حالمون داره از این ننر بازیات به هم می خوره! چرا، کیان ‏وسط این هیر و ویر درس نخوندگی و کتاب نداشتگی و کار تلنبارشدگی اومده که دلم به حالت سوخت! (من چرا لو ‏دادم این کیان کیه؟! خب حالا نمی تونم بگم اون وقت چی گفت دیگه!)‏

افلاطون اومده بود. یا من دیوونه می شم یا اون موفق می شه. از دو حال خارج نیست ولی اگه این، اون موجودیه ‏که من می شناسم، همون من دیوونه می شم! می شه عین اون دفعه اش دیگه!‏
گلی رو هم صبح در حد سک سک دیدم. سلام خوبی بیا یه چایی بخوریم خب من کار دارم خدافظ! عوضش ‏زهرای بیچاره رو خل کردم. با احسان هم یه خط در میون به شیوه ی اس ام اسی غر می زنیم در گوش هم که ‏چقدر درس خوندن کار مزخرفیه. دیروز اون نق می زد، امروز نوبت من بود!‏

این اسم بازیای منم دیگه خیلی داره لوس می شه. اون حال و حوصله رو ندارم که بگردم و برای همه اسم پیدا کنم، ‏سر و صدای همه رو هم در آورده که این کیه و اون کیه و اَ چه خبره این همه اسم رو از کجا میاری. خدا رو ‏شکر تا اینجا هم که جز کیمیا کسی از اسمی که گذاشتم خوشش نیومده! یکی هم که اومده اسم من چیه؟! یه چیزی ‏پیدا کردم، ولی فعلا معوق می مونه تا ببینمت!‏

نمی خوام انقدر ناله کنم ولی واقعا جز اتفاقایی که ضدحالن هیچ چیزی در اطرافم وجود نداره. صبح در همون ‏سیستم وراجی با زهرا، داشتیم برنامه ی امتحانامون و درس خوندنامون رو چک می کردیم. گفتم من این سه تای ‏اولی رو اینجوری می خونم، ولی هرچی می خواد بشه بشه، عمرا سه شنبه از ظهر به بعد یه کلمه درس بخونم. ‏می رم ولگردی اساسی! خفه شدم بابا، این چند وقته هیچ کاری نکردم!‏

پیر شدم با این سرعت اینترنت و وبلاگای سنگین شماها!‏

2007-01-09T10:41:00.000+03:30

یه نمه داغونم. بر عکس دیروز که همه اش رو مایه ی خوندن بودم و هی صدام می کردن و نمی ذاشتن برم دنبال کارم، امروز خودکشی می کنم که به یه جایی برسم و نمی رسم. این نیم گره ی این یکی دو هفته بالاخره امروز حل شد.
به خرخره ام رسیده که چهار ساعت بیکار بیکار باشم، حتی به این هم فکر نکنم که امتحان و زندگی و این حرفا، بعد دوتایی با هر کسی، با یه دوست، با یکی که بودنم براش باشه، بریم یه جایی و ور بزنیم! نمی شه. خیال پلو پختن کار مزخرفیه! می دونم. باید برم دنبال کار و زندگیم. اینم می دونم. ولی خب دله دیگه. گاهی می گیره.

اندر حکایت درس خواندن!

2007-01-07T10:49:00.000+03:30

چیزه می بینم که همه غرق در کار و درس و این حرفان و کسی منو تحویل نمی گیره! بیا! حالا باز آرین پیداش می شه می گه "اینقدر درس خوندن و خر زدن نداره!" دارم می بینم. چون هیشکی اهل درس خوندن و نگران امتحان نیست، همه غایبن و همه ی وبلاگا سوت و کوره. اگه درس بخون بودن چی کار می کردن! احتمالا مصرف اینترنت نصف می شد!

برای اولین بار تا جایی که یادم میاد دارم کابوس امتحان می بینم. کاش لااقل کابوس درست و حسابی بود. یه مشت دری وری که فقط نشون می ده حتی تو خوابم یادم نمی ره که اوضاع درس و امتحان و اینا چه مدلیه. اگه این دو سه هفته به خیر بگذره و آب هم البته از سرم، می نویسم که چه دری وری هایی دارم خواب می بینم.

2007-01-04T23:33:00.000+03:30

مرده ی متحرکم و به حد نهایت از زندگی عقب، یعنی از زندگی رسمی! وگرنه که تخسی و ولگردی و داستان نویسی و داستان خونی به راهه!
nتا پست پابلیش نکرده دارم که فردا پس فردا همه رو با هم می ذارم. فرداهه به خیر بگذره!

2007-01-03T20:05:00.000+03:30

....... .... ...... ..... .
یه چیزی در مایه‌های فحش بود به خودم و خریت‌های جاریه‌ام!

یه نفر صاحب نظر اینه که بگه من چرا از دور خیلی آدم خوش اخلاق و خنده‌رو و پر تلاشی به نظر می‌رسم و وقتی یه کمی با دوستام صمیمی می‌شم، اون روی سگ و بداخلاق و تنبلم به وضوح کامل تو چشم می‌زنه. ولی مطمئن نیستم که پرسیدن این نکته کار عاقلانه‌ای باشه.

از اون روزای به تناوب خوب و بده! الان خوبم ولی تحت هیچ شرایطی نمی‌تونم تضمین بدم که یه ساعت دیگه هم همین قدر خوب باشم. صبح با روی گشاده و حال خوب رفتم دانشگاه. یه دو ساعتی خوب بودم و به کارام رسیدم. یهو نمی‌دونم چی شد دچار یاس فلسفی و من چقدر بدبختم و من چرا انقدر تنهام شدم. این حس تنهاییه بیخ گلوم رو گرفته بود رسماً داشتم خفه می‌شدم. به طرز اسفباری هم همه مشغول بودن. مثه چی دلم می‌خواست یکی باشه که فقط حرف بزنم. نه این که حرف خاصی باشه که دلم بخواد بگم. فقط می‌خواستم حرف بزنم. دیگه کم مونده بود برم یقه‌ی یکی از این افغانی‌هایی که دارن ساختمون دانشکده رو تعمیر می‌کنن، رو بگیرم و بشونمش یه جا بگم فقط گوش کن! انقدر توی این راهروها پرسه زدم که دیدم حالم داره از خودم به شدت به هم می‌خوره و سنگین‌ترم برم خونه بخوابم!
در تمام زن‌ها (حداقل به نظر من) یه خصوصیت وجود داره. خرید کردن حتما حالشون رو بهتر می‌کنه. سر راه رفتم که کتاب علیرضا رو تحویل بگیرم و به کتاب خریدن برای خودم منجر شد. زندگی در پیش رو و یوزپلنگانی که با من دویده‌اند، به ترتیب به سفارش کیان و کیمیا. فعلا که جفتش حکم آینه‌ی دق رو پیدا کرده چون تا جمعه "حق ندارم" یه ورق هم بهشون بزنم. باید این کار امین رو هر جوری که شده تموم کنم. باید. باید. باید.

با همه‌ی این "هیشکی نبودن" و "تنها بودن" و افسردگی آبدوخیاری، هم احسان کلی اس ام اساً تحویلم گرفت و هم زهرا و ژاسمن و کیمیا تلفنی! حال و حوصله‌ی با اس ام اس بحث کردن نداشتم. زهرا هم وقتی زنگ زد که در قعر بدبختی بودم. ولی خب تلفن کردن ژاسمن و کیمیا جفتش به موقع بود و داشتم سیر صعودی خوب شدن طی می‌کردم و بهترم کرد.
همه‌تون اینا رو می‌خونین. مثلا دارم تشکر می‌کنم!

نمی‌دونم در سگی امروزم موثر بود یا نه، ولی صبح در ادامه ی زیر و رو کردن خاطراتم به منظور کشف یه چیز خاص به عنوان اعتراف (بس که همه غر زدن پست شب یلدات خیلی آبکیه!) یادم افتاد که تنها خواستگار این بیست و یکی دو سالم رو در شیش سالگی با فمینیستی‌ترین جملات ممکن رد کردم!
نتیجه این که آدم آینده نگری نیستم!
[جای آرین خالیه به شدت. مطمئنا اگه الان این رو می‌خوند، حداقل یه کامنت به شدت کوبنده می‌ذاشت که چرا این حماقت رو کردم! دلم برای کامنتات تنگ شده!]

تلفن چیز مفیدیه، حداقل برای من که دوستام رو کم می‌بینم. فقط کاش می‌شد این نکته رو حداقل به یه نفر اثبات کنم!

الان دلم یه آبنبات می‌خواد. یه آبنبات چوبی، از اون تخت‌ها! یا حتی یه آبنبات معمولی، به شرطی که مجبور نباشم از اتاقم برم بیرون! باید فکر یه ذخیره ی خوراکی درون-اتاقی باشم. یه چیزی که انقدر خوشمزه باشه که جز در مواقع خاص* دلم نیاد برم سراغش و البته توی تنور اتاق منم آب نشه. هر نوع شکلاتی از رده خارجه! بو هم نداشته باشه که آدم لو بره!
*: این مواقع خاص فکر کنم یه مفهوم دخترونه باشه، یعنی وقتی خیلی خوشحالی و نمی‌تونی به کسی بگی یا خیلی دلت گرفته یا آخر شب توی رختخواب بدون هیچ دلیلی! نمی‌دونم، آقایون باید بگن که اونا هم از این کارا می‌کنن یا نه؟!

من هنوزم معتقدم که برای لینک دادن باید اجازه گرفت. هنوزم اجازه می‌گیرم. ولی کسی تحویلم نمی‌گیره. خب در تحول بعدی یه دوسه تایی لینک اضافه می‌کنم! تقصیر خودتونه که به درخواست محترمانه‌ام جواب نمی‌دین!

دارم رو به بد بودن می‌رم.

کیمیا کاش الان می‌دونستی داستان من در چه وضعیه! اگه می‌دونستی انقدر به داستان خودت ایراد نمی‌گرفتی. باور کن. نمی‌نویسم فقط چون کیان گه‌گدار از این دور و ورا رد می‌شه و می‌ترسم که اون گه‌گدار یکیش امشب باشه و پوست کله‌مو در اون صورت قلفتی* می‌کـَنه! وقتی که آبا از آسیاب افتاد حتما به صورت مشروح برات تعریف می‌کنم که الان چه مدلیم!
*: دو تا نکته، اول این که فکر می‌کردم قلفتی با غین باشه و همیشه غلفتی می‌نوشتمش. دلیل و ریشه اش رو هنوز پیدا نکردم ولی با قاف درسته. قاضی رو هم، به معنی لقمه، فکر می‌کردم غازی باشه، یا یه همچین چیزی (می‌دونم غازی یعنی جهادگر، به عنوان معنی دوم)، ولی همون قاضیه، گرچه اینم نمی‌دونم چرا!

فعلا همین!

اندر حکایت لو رفتن

2007-01-03T10:42:00.000+03:30

روزگار امروزم این مدلیه که فعلا دچار خود سانسوری هستم. نه، نیستم ولی خب مبهوتم. فکر کن که یکی بیاد و بگه که همه ی وبلاگات رو -همه ی همه اش، حتی اونایی که دیاری نباید می فهمید وجود خارجی دارن- خونده! انصافاخیلی هم ناراحت نیستم. یه جورایی بدمم نمی یومد که بدونه ولی خب شوک بود دیگه!

دو نفر یقه ام رو گرفتن که یالا داستان بنویس! چشم! به جان خودم دارم می نویسم. این همه تلاش شماها رو نمی خواد! من خودم نزده دارم می رقصم. مثلا الان اومدم که کارم رو انجام بدم و همه اش دارم به این وبلاگه و اون وبلاگا و داستانام فکر می کنم، به روی خودمم نمی یارم که امروز فرداست که امین پیداش بشه و ناچار بشم ترازو بگیرم دستم و خروار خروار خجالت بکشم! می نویسم. هم داستان رو و هم کار امین رو. قول شرف می دم!

دیدی اگه تو هم برام فیلم نیاری بالاخره یه راهی پیدا می شه که من ول بگردم!

می گن وبلاگم ترسناک شده؟ آره؟ واقعا متاسفم، حداقل تا شنبه که هیچ تحولی توش به وجود نمی یاد. مگه بعد از اون!

قالبم

2007-01-02T08:49:00.000+03:30

یه ذره پررنگه، می دونم. ولی خودم از ازش خوشم میاد پس مجبورین فعلا تحمل کنین. دیکتاتوریه دیگه!
همچنان از پیشنهادات سازنده استقبال می شود، مخصوصا مال اونایی که دستی هم در گرافیک دارن! !

2006-12-30T22:32:00.000+03:30

[پست سه تا پایین تر رو تصحیح می کنم، یا تکمیل می کنم، عضو جدید به هیچ نحو من الانحاء از وابستگان درجه یک یا دو نیست. فقط فامیله!]

یه چیزی در مایه های نعشم! در راه فعالیت برای یافتن یه کتاب (و به زعم بعضیا "آدم شدن") رفتم تو شهر و همین جوری یهو اتفاقی افتادم بین صبا و کیان! از آسمون! خون جفتشون رو هم کردم توی شیشه از بس غر زدم! کلی هم منتظر تاکسی وایسادم تو خیابون و تبدیل به مرغ نیمه منجمد شدم!

اخبار بس ناخوشایندی امروز رسید از وقایع یکی دو هفته پیش. از اونا که از صبح دارم به خودم می گم بترسم؟ نه! خدا کنه لازم نشه بترسم!

صبح به طرز آزار دهنده ای مچ زهرا رو گرفتم. انقدر که خودمم دلم به حالش سوخت. مجبور شد اعتراف کنه! گاهی فکر می کنم شاید نباید انقدر براش افه ی بزرگتری بیام مخصوصا چون خودم از این کسی برام این مدلی باشه متنفرم، ولی واقعا نترسه و آدمو نگران می کنه، نمی تونم باور کنم که خودش خطر کاراش رو نمی دونه ولی من که می ترسم!

وجود سعید بالاخره امروز به درد خورد و در تلاقی هفلهشت نفره وسط سرسرای دانشکده با محسن، به یه کاری اومد، البته مطمئنم که خودش نفهمید و هیچ وقت هم نمی فهمه! مهم نیست. ما فهمیدیم، که کافیه!

بعضی رفتارا آزار دهنده است. خیلی خوب، یارو دیکتاتور بود، خب کشتنش، من از اعدام بدم میاد، ولی کشتنش دیگه، تموم شد، دیگه انقدر حرف مفت زدن و ابراز شادی آبدوخیاری و تفسیر های صد من یه غاز برای چیه نمی فهمم. تاکسی سوار شدن از عوارضش گوش دادن اجباری به آهنگ های فارسی یا رادیوه، انقدر امروز مزخرف راجع به اعدام صدام توی تاکسی های مختلف شنیدم که حد نداره. ولش کنین دیگه مُرد! مجبورین بگین صدام گور به گور شد؟

مهرگان دق کردم وقتی فهمیدم که رفته بودی و چیزی هم خوندی و من نبودم و حسودیم هم شد و از اینا! ای لعنت به برف بی موقع! و لعنت به درس نخونده که نمی ذاره آدم راجع به بودنش تو جلسه ی بعد مطمئن باشه. و لعنت به امتحان سخت و لعنت به تعهد بی خود و کار عقب افتاده و البته لعنت به تنبلی!

یه جزوه ی عهد بوق از یکی دیدم که کلی تصوراتم رو نسبت بهش تغییر داد. که بدخطه ولی منظم می نویسه و هیچ یادداشت نا مربوطی دور و ورش نیست، عربی هم دوست داشته (به نسبت!). بسی جالب بود!
[الان اگه ژاسمن این دور و ورا بود از حقوقت دفاع می کرد و مسلما می گفت باز یه چیزی شد تو نوشتی!]

از زیر دماغ آقای رئیس رد شدم و تا جای ممکن دعا کردم که از پنجره بیرون رو نگاه نکنه یا توی خیابون نباشه که آبرو و حیثیتم به باد بود با این همه تنبلی! دیر نشده فقط این عذاب وجدان لعنتی منه که داره می خوردم!

یه دفعه ی دیگه اون شب های روشن رو به من قرض می دی؟ هنوز فریدا رو ندیدم ولی نمی خوام الان ببینمش. شب های روشن رو می خوام!!!

صدام

2006-12-30T09:52:00.000+03:30

دیرمه وقت ندارم یه لینک براش پیدا کنم. آدم خوبی نبود. منکر این نیستم ولی مجازات اعدام به نظرم کار خوبی نیست. از دیشب که شنیدم قراره امروز صبح اعدامش کنن، حالم بده.
مُرد.

2006-12-30T09:35:00.000+03:30

خب دل به دریا زدم و اومدم دانشگاه. معمولا خیلی به سایت اینترنت دانشگاه اعتماد ندارم و سعی می کنم که وبلاگم و ایمیلام و این جور چیزای پسوردخور رو باز نکنم ولی از اونجا که اینترنت خونه به طرز اسفباری افت کرده زدم به سیم آخر. هر چی می شه بشه. به درک! فقط اگه یه روز اومدین دیدن دارم فریاد آی بدبخت شدم می زنم بدونین که از کجا آب می خوره (البته در چنین حالتی بیشتر کولی بازیه تا این که جدی باشه!)
مثلا باید الان در حال درس خوندن و کار آماده کردن باشم. از صبح که دارم ور می زنم یکی در یه جمله تجدید نظر کنه که متاسفانه فایده نداشت، چون حدسم درست بود و بیشتر تحریک شد برای سرتقی! از این جا به بعدم احتمالا الان برم پایین گلی اومده و هیچی دیگه وضع معلومه! منم که پای ور زدن داشته باشم ولی کن معامله نیستم!
فقط خدا کنه این لعنتی امشب به یه جایی برسه وگرنه امین پوستم رو غلفتی می کنه!

دارم لینکام رو جا به جا می کنم. اگه به قانون این چند وقته کسی هست که وبلاگ منو می خونه و حال نداره کامنت بذاره یا فکر می کنه من خیلی آدم جدی و بد اخلاقی هستم و ازم می ترسه! و احیانا وبلاگ هم می نویسه، یه نشانه ی حیاتی چیزی نشون بده که لینکش رو اضافه کنم. همین!

امروز فردا اگه وقت کنم باز ریخت و قیافه ی اینجا رو به هم می ریزم! از پیشنهادات سازنده استقبال می شود!

2006-12-28T11:33:00.000+03:30

مال دیشبه:

روز به صرف دعوا و غرغر و درس عقب افتاده و قرار دیر شده و ناهار با گپ حسابی و پیاده روی مبسوط که حال آدم رو جا بیاره، روز خوبی می شه!
با صبا ناهار رفتیم بیرون. کلی خندیدیم. مراسم اعتراف کنان بود. انقدر از هم اعتراف گرفتیم که فکر کنم الان هم من می ترسم اون بره بنویسه و هم اون نگرانه که من چیا رو می نویسم! نترس. انقدرها هم دهن لق نیستم!
کیان یادته قرار بود بازجویی کنی؟ انگار دیدارهای اول همیشه این جوری از آب در میان! جای شماها هم خالی.... نه، نبود! حرافی های دخترونه یه مزه‌ای داره که نه فقط پسرا نمی تونن احساسش کنن بلکه به نظر من حق هم ندارن قاطیش بشن! (مخصوصا که اول صبح هم به آدم بگن "روانپریش"! کلی از دستت خندیدم!) حالا شاید بعدا تجدید نظر کردم!

دیشب آخر شب (تقریبا سه صبح بود ولی به حساب من هنوز دیشب بوده!) کشف آرامش بخشی کردم. هی می زنم تو سر خودم می گم نسل جوون بی سوادن همه می گن ول کن، همینه که هست! یه دوست یه جمله ی عادی نوشته بود که من ندیده بودم و یه موجود بی سواد هم بر مبنای غلط خوندن اون، چنان دری وری هایی بارم کرده بود که چهار شاخ مونده بودم این دیگه ازکجا پیداش شده. دیشب منبع سوءتفاهم کشف شد!

ایهاالناس!
هیچی بارم نیست و رسما از درس خوندن آزادم! هر روز هم که می گذره بیشتر می ترسم. ظرف یه ماه آینده سیر عادی‌ای از حرص خوردن و عصبانیت تا رسما خل شدن رو در پیش دارم! اگه حرف ناجوری زدم کسی لطفا به خودش نگیره. ایراد از فرستنده است.

به جمعیت خونواده یکی اضافه شده. احساسات نسبتا متناقضی بهش دارم. تنها نکته ی مثبت فعلا به نظر من –که روابطم هم با بچه ها زیاد خوب نیست- اینه که دختره و همچنان زنان خانواده رو در اکثریت مطلق نگه می داره. گرچه فکر نکنم پسرای فامیل در خوب بودن این نکته با من هم عقیده باشن!

امشب اون رگ فمنیستیم زده بالا.

***************************************************
امروز از اون روزاییه که باید دعا کرد به خیر بگذره. الان اگه یکی بگه من چرا وسط این هیر و ویر دارم وبلاگ آپدیت می کنم واقعا ممنون می شم!

ظاهرا که قبرستون‌گردی‌مون داره راه می افته. گرچه که فعلا بستگی تام به اوضاع جوی و نتیجه ی مهمونی امشب داره. (بل نگیرین. جنگ جهانی سومه به جای مهمونی!) نتیجه ی اولیه اش فعلا اینه که امروز نمی تونم برم کارگاه داستان نویسی! جای منم خوش بگذرون.

پارک

2006-12-26T22:45:00.000+03:30

فکر کن که نشسته باشی جایی روی یک نیمکت. زیر یک درخت. فکر کن که تنها باشی و نباشی، بین پنج تا آشنا و غریبه، توی یک پارک، تنگ هم. فکر کن که بخواهی فرار کنی، بترسی که کسی تو را بین این چهارتا پسر دیلاق ببیند، گیرم که کنارت دختری هم باشد.
آن وقت یکی هم، یکی از غریبه‌ترها بلند شود و خیلی خیلی رسمی رو به تو بیاید. تو بیشتر نمی‌ترسی؟...می‌ترسی. فکر کن که بیاید و بگوید خانم ببخشید... قصدم خیر است... تو یخ نمی‌کنی؟...می‌کنی.
فکر کن که بین دو تا جمله‌اش دستش را هم بلند کند و همان طور که نگاهت را به صورت تعجب‌زده‌ی روبه‌رویی میخکوب کرده، دستی به سرت بکشد. چقدر طول می‌کشد تا جمله‌ای برای تعجب کردن بسازی؟ تا فکر کنی که چرا این کار را کرده؟ تا با نگاه از آن روبه‌رویی ِ آشنا بپرسی چه شد؟
فکر کن که دستش را پایین بیاورد و عنکبوتی روی پایت بیاندازد. تو نفس راحت نمی‌کشی؟... می‌کشی!

2006-12-25T20:42:00.000+03:30

خب به آرزوی دیشبم رسیدم. دقیقا عین همون جمله ای که دیشب نوشتم، نُه، سلانه سلانه بلند شدم رفتم دانشگاه و به میمنت و مبارکی، بچه ها بودن و استادا دودرمون کرده بودن!
این ترم یه کلاس به یاد موندنی داشتیم. وقتی جلسه ی اول رفتیم سر کلاس همه مون دو دل بودیم و کاملا آماده ی این که بریم به سنت ورودیمون، دسته جمعی حذفش کنیم. اما نکردیم. و درس فوق العاده ای بود. حتی اونایی که قبلا گذرونده بودنش، اومدن و دوباره سر کلاس نشستن. بچه های سال پایینی هم هر کدوم یه جلسه پیدا شون شد. تنها چیزی بود از این ترم که دلم می سوزه که تموم شد و فقط هم همین یه بار بوده. دیگه پیش نمی یاد. از ترم بعد همه چیز بر می گرده به حال اولش. همون استاد نازنینی که جون به جونم کنن با میل سر کلاسش نمی رم، دوباره اینو درس می ده و دوباره هم هیشکی هیچی نمی فهمه!!

قراره هفته ی دیگه نریم. یا بهتر بگم بچه ها نرن، چون من که می رم. ولی قول دادم که برای همه جزوه بنویسم و استاده رو هم مجبورش کنم که غیبت نزنه. حیفه که درس این ترممون نصفه بمونه.

***
می گه قراره از ترم بعد به این آقای ج. کلاس ندن. خودش گفته درس نمی گیرم. می گم آره... این ترم هم همین رو گفت. فعلا که سر ماها خراب شده و من این لعنتی رو دارم باهاش می گذرونم. تقصیر توئه! می گه به من چه؟ می خواستی نگیری!
واقعا نمی دونم که چرا این حماقت رو کردم. بیشتر فکر کنم از سر سرتقی بود. تقصیر سیامک هم بود که گفت بگیر، استادش عوض می شه که نشد. ولی نمی دونم وسط ترم چرا حذفش نکردم. فعلا که بختک این ترمه. اگه امتحانش رو خوب بدم بقیه رو هم خوب می دم وگرنه، باید فاتحه ی این ترم رو بخونم!

***
کی این ظهر چهار بهمن می رسه که بیام دوباره بگم زندگی بدون امتحان با فیلم و سینما و مهمونی و حرف زدن زیباست! فعلا که زیادی دور از دسترس به نظر می رسه:-(

2006-12-24T23:08:00.000+03:30

خب این بازی شب یلدا بهم مزه کرده. مخصوصا که من همین جوریش هم دائم الاعتراف هستم! ولی از اونجایی که می دونم هر راست نشاید گفت دارم خودم رو می کشم که خفه شم و حرف نزنم.

*اون چک رو باور کن یاسمن. زد و بدجوری هم زد. انقدر که هنوز وقتی یادم میاد صورتم می سوزه! ولی خب چون کاملا حق داشت، جز همون سی ثانیه ی اول از دستش ناراحت نشدم!
*مهرگان دلت زیاد نسوزه. اون جوری که پیش بینی کرده بودیم پیش نرفت. اولا که سیستم کاملا با جلسه ی قبلی متفاوت بود و دوم این که زیاد قیافه ای پیدا نبود که بخواد دیدنی باشه یا نه!
*بسی ممنون که می خواستی دعوتم کنی ارنواز. تو دعوت کن، من پونزده تا دیگه می نویسم!

***
کم پیش میاد که یه ذی شعوری بهم توهین کنه و ساکت بمونم. حتی اگه نتونم مستقیما و رو در رو جوابش رو بدم، حداقل دادم رو می کشم. منتها فعلا دارم عصبانیتم رو قورت می دم. حتی یک نفر آدم جاندار وجود نداره که برم بگم چی خوندم. موند در حافظه ی شخصی همراه با مقادیر متنابعی حرص و عصبانیت...

***
دنده‌ام رو پهن کرده‌ام و همین جوری از دور و ور تیکه می شنوم و به روی خودمم نمی یارم.
کاش یه کم بهم اعتماد می کرد. من اونقدرها هم که نشون می دم سرتق نیستم. همیشه اون جایی که به بودن و حمایتش احتیاج دارم ازم دوره.

***
انقدر دلم می خواد فردا بخوابم تا نه و بعد هلک و هلک پاشم سلانه سلانه برم دانشگاه. حیف...